وقتی دلقک گریست

جنگ یه اسلحه‌ی پره که به سمت پیشونی زندگیم نشونه گرفته شده. ماشه کشیده شه تموم میشم.

عاشق شب‌های روز‌ای خیلی شلوغم.

دنیا خوشحاله که جام جهانی شده ولی زن ایرانی برای زن افغان گریه می‌کنه و زن افغان برای زن ایرانی.

کاش حداقل تقصیر خودم بود.

"تو نیاز داری موفق بشی چون برای حس ناکافی بودنت دنبال آرامبخشی." Chat gpt said.

می‌ترسم.

living in iran feels like being awake during surgery.

دیکتاتور رفت، ما ماندیم و حتی بیشتر بگا رفتیم.

دیگه از پس هزینه‌های روانی زندگیمم بر نمیام.

تو کلمه "فرسودگی" خلاصه میشه احوالم.

تا ابد جاتون میمونه خالی.

به کسایی که جنگ تاثیر خیلی مستقیمی روی زندگیشون نگذاشته و روتین قبلشونو دارن هم حسودیم میشه. من هر طرف زندگیم رو نگاه میکنم زیر پای جنگ له شده.

جامعه هزار دسته شده الان، تشخیص درست و غلط خیلی سخت شده. یه آهنگ هم نمی‌تونی با خیال راحت گوش بدی چون معلوم نیست آدما دیگه کدوم طرف وایستادن. نمی‌تونی ژست جهان اولی بگیری و هنر رو جدا از هنرمند ببینی چون دریای خون رو دیدی. اما می‌خوای زنده بمونی و به چیزی فکر نکنی، به دریای خون فکر نکنی، چون هنوز هستی و اینجایی. دوستت پیام می‌ده لعنت بر ترامپ، یکی به ج.ا فحش می‌ده، یکی به پهلوی. مجبور می‌شی ایزوله‌تر کنی خودت رو. حالا هی هاروارد بیاد نتایج ۸۰ سال تحقیقاتش رو منتشر کنه که مهم‌ترین عامل در شادی و رضایت آدم‌ها در طول زندگی داشتن روابط انسانی خوبه. هر توصیه‌ای چیزی برای زندگی و تاب‌آوری و اینا می‌بینم سریع ردش می‌کنم چون به نظرم هیچ‌کس نمی‌تونه واقعاً درک کنه ما تو چه شرایطی هستیم و می‌تونه بره درش رو بذاره حقیقتاً.

جنگ نداد فرصت که بی تبخال بخندم.

دیگه چیزی نمونده که دست به دامن رمال و پیشگو بشم تا فقط بتونم به اندازه یک هفته آینده رو پیش‌بینی کنم و براش برنامه بچینم.

دلم برای تک تک جزئیات زندگیِ قبل از دی ۱۴۰۴ تنگ میشه.

امید به زندگیم به گوز بنده.

دوستی در توییتر نوشته بود "انسان از درد نمی‌ترسه، از بی‌معنایی درد می‌ترسه؛ از این‌که رنج بکشه و هیچ‌چیز عوض نشه."

"ناامید نیستم، چون هیچ‌وقت به هیچ‌ چیز کاملاً امید نداشته‌ام."

تو رو چه به استریک دولینگو آخه کله‌ سیاه خاور میانه‌ای.