هذیان

من توی زندگیم فقط یک ترس داشتم که واقعاً همیشه ناراحت بودم ازش. من از عقب افتادن توی حوزه‌ی فناوری و تکنولوژی، حتی توی سال‌های اخیر با AI، می‌ترسم. همش می‌ترسم اگه یه چیز جدید بیاد و من یاد نگیرم چی؟ من همیشه آدم‌های دهه‌های قبل رو سر این‌که هیچ‌وقت خودشون رو آپدیت نکردن و حالا گاهاً به اجبار یا از روی عادت راضی هستن با ابزارهای سخت‌تری کار کنن، ولی چیز جدیدی یاد نگیرن، سرزنش می‌کنم. از این می‌ترسم اگه سنم بیشتر بشه، یه نوجوان ۱۵/۱۶ ساله توی فناوری اطلاعات و حتی نرم‌افزارها چیزهای بیشتری از من بلد باشه. با افرادی که سن بیشتری ازم دارن یا توی کل عمرشون توی یک زمینه‌ای متخصص بودن کاری ندارم. منظورم استفاده‌ی روزمره است. توی دوره‌ی AI آدم باید توی هر زمینه‌ای بتونه حداقل‌ها رو انجام بده. ولی شرطش اینه که اون AI بتونه درک کنه، بتونه بفهمه بین هزاران غول هوش مصنوعی که اومده، کدومش واسه چه کاری بهتره، کدومش چی رو بهتر می‌تونه یادت بده. قدیم آموزشگاه مورد علاقه‌ی من یوتیوب بود، الان شده ترکیبی از یوتیوب و انواع هوش مصنوعی. از طرفی همیشه توی دلم می‌گم کاش این دغدغه‌ای که من دارم رو بقیه‌ی آدم‌ها هم داشته باشن. چون اگر واقعاً آدم‌ها یاد بگیرن که در تمام عمر باید بیاموزن، وگرنه نوجوانان ۱۵/۱۶ ساله احتمالاً چند سال دیگه توی دلشون بهشون می‌گن کودن. و اگر به این مرحله برسی، دیگه واقعاً عقب افتادی و سخت‌تر می‌شه خودت رو آپدیت کنی.

شب ها از دوازده که میگذره واقعا لوس میشم.

برید تست بگییرییید 💀 نتیجه تست شخصیت بدبختی من: 🧠 بیش‌فکر حرفه‌ای نمره بدبختی: 40٪ قدرت: ساختن ۲۰ راه حل برای یک مشکل ضعف: شروع کردن دشمن: فکرهای ساعت ۳ شب تست توسط سایت https://xixtelegram.github.io/Badbakhti_Tools/

جعبه ابزار بدبختی https://xixtelegram.github.io/Badbakhti_Tools/

جعبه ابزار بدبختی https://xixtelegram.github.io/Badbakhti_Tools/

دارم یه جعبه ابزار بدبختی درست میکنم، با من همراه باشید🤝 قرار بهتون بگه چقدر زنده میمونید. بهش پیام بدید یا نه. چقدر بد بخت و بی پول هستید. چقدر معتاد گوشی هستید. بین جیش کردن غذا خوردن با خوابیدن واستون تصمیم بگیره. و....

من یه کد لوس نوشتم اینجا میتونید ببینیدش:) https://amlakdot.github.io/-----/

باید اعتراف کنم، از قربون‌صدقه رفتن آدم‌هایی که حتی فرصت نشده درست بشناسمشون، لذت می‌برم.

من نمی‌دونم اینا اثرات چیه، ولی جدیداً حواسم اصلاً جمع نیست. آخرین بار با عینک رفتم حموم. وقتی یکی داشت در مورد ماکارونی حرف می‌زد، به وجود کلمه‌ی «ماکارونی» شک کردم و نمی‌دونستم الان ماکارونی همون چیزیه که توی ذهن منه یا دارم اشتباه فکر می‌کنم، مجبور شدم سرچ بزنم «ماکارونی» تا مطمئن بشم ماکارونی چی بود. آدم‌های با وسواس فکری اذیتم می‌کنن، در مورد هر موضوعی بیشتر از دو بار آزار می‌بینم اگه بخوام حرف بزنم، خودشیفته‌ها منزجرکننده‌ان و هزاران چیز رندوم دیگه. نه من حالم خوبه، نه جماعتی که می‌شناسم نرمالن.

هر جا آینه دیدی عکس بگیر، دلخوشی من دیدن همین عکس‌هاست.

آدم های دوست داشتنی رو باید دوست داشت، وگرنه حیف زندگی.

هذیان pinned Deleted message

نانازی، قلب به شماااااااااااا.