واحد حقوق و مطالعات زنان انجمن اسلامی شریف

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در فضای دانشجویی، گفته می‌شود پرنیان خدابخشی، دانشجوی ورودی سال ۱۴۰۲ رشته مهندسی مواد، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. از محل نگهداری و شرایط وی خبری در دسترس نیست. 🆔@Women_SUT

اطلاعیه کیارش خسروی، دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف، دقایقی پیش، از بازداشت آزاد شد. 🆔 @AnjomanSUT

کیارش خسروی، ورودی ۱۴۰۲ مهندسی مکانیک و دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شریف، ظهر امروز از طرف نهادهای امنیتی احضار شده‌است. او از ساعت ۱۲ امروز وارد ساختمان دفتر پیگیری وزارت اطلاعات شده‌است و هم‌اکنون در بازداشت به سر می‌برد. از ساعات گذشته، با هماهنگی جناب آقای دکتر تجریشی، ریاست دانشگاه، مبنی بر تضمین آزادی دبیر انجمن و وعده ایشان جهت استعفا در صورت عدم آزادی، تحت فشار بسیار بیانیه‌ای که دیروز از سوی انجمن منتشر شد، حذف شده‌است. با این وجود، تا لحظه ارسال این پیام دبیر انجمن تحت بازداشت قرار دارد. 🆔 @AnjomanSUT

🔸 یادآوری برنامۀ «پیدا و پنهان خشونت جنسیتی» تا دقایقی دیگر در کلاس مجازی انجمن به این لینک برگزار می‌شود. 🆔 @AnjomanSUT

🔸 اطلاعیه با توجه به تعطیلی فردا، سه‌شنبه ۴ آذر ماه، نشست‌ «پیدا و پنهان خشونت جنسیتی» به صورت مجازی و در کلاس مجازی انجمن به این آدرس برگزار خواهند شد. 🆔 @AnjomanSUT 🆔 @women_sut

واحد حقوق و مطالعات زنان انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف برگزار می‌کند: 🟠 نشست «پیدا و پنهان خشونت جنسیتی» میزگرد با حضور: ندا گلبهاری پژوهشگر و جامعه شناس بررسی مسائل اجتماعی شیما قوشه فعّال حقوق زنان و وکیل پایه یک دادگستری 🔸زمان: سه شنبه ۴ آذرماه، ساعت ۱۶:۳۰ 🔹مکان: سالن کهربای دانشکده مهندسی برق 🗓 افزودن به تقویم گوگل از طریق این لینک ورود برای عموم آزاد است. در صورتی که دانشجوی دانشگاه شریف نیستید اما تمایل به شرکت در جلسه دارید، این فرم را تکمیل کنید. جهت اطلاعات بیشتر نیز با این شناسه در ارتباط باشید. 🆔@AnjomanSUT 🆔 @Women_SUT

🔻 افزایش مجدد قتل زنان در ایران؛ خشونتی که هنوز ادامه دارد: در هفت ماه نخست سال ۱۴۰۴، گزارش‌ها از افزایش نگران‌کننده‌ی قتل زنان به‌دست مردان خانواده حکایت دارد. به گفته‌ی اعتمادآنلاین، از ابتدای سال تا بیست‌ودو روز اردیبهشت حدود ده زن توسط مردان نزدیکشان کشته شدند، و تا پایان مهر این آمار تقریباً پنج برابر شده است. تنها در سه هفته‌ی اخیر، بیش از ده زن در شهرهای تهران، مهاباد، نهاوند، کردستان و بلوچستان قربانی خشونت خانگی شدند. این زنان از طبقات و سنین مختلف بودند، اما وجه مشترک همه‌شان یک چیز بود: نبود حمایت مؤثر در برابر خشونت، و سکوت نهادهایی که باید پناه می‌دادند. فعالان حقوق زنان می‌گویند چرخه‌ی خشونت، نتیجه‌ی ترکیب چند عامل است: نبود قانون مشخص برای پیشگیری و مجازات خشونت خانگی، کمبود خانه‌های امن، فشارهای فرهنگی برای بازگشت به زندگی خطرناک، و فقدان آموزش عمومی درباره‌ی روابط سالم. خانه‌های امن موجود نیز در بحران شدیدند؛ با بودجه‌ی اندک، نیروی محدود و نبود پشتیبانی روانی و اجتماعی کافی برای زنان در خطر. در کنار همه‌ی این‌ها، رسانه‌ها هم در وضعیت حساسی قرار دارند. برخی گزارش‌ها با جزئیات بیش‌ازحد منتشر می‌شوند و ناخواسته الگوی خشونت را تکرار می‌کنند؛ درحالی‌که هدف اصلی باید پیشگیری، آموزش و مطالبه‌ی تغییر ساختاری باشد. ❗️ هر یک از این قتل‌ها فقط یک «حادثه‌ی خانوادگی» نیست. نشانه‌ای است از ساختارهایی که هنوز امنیت زنان را، آنطور که باید جدی نمی‌گیرند. تا زمانی‌که قانون، آموزش و حمایت اجتماعی در کنار هم نباشند، هیچ زنی واقعاً در امان نخواهد بود. 📎 گزارش کامل 🆔 @Women_SUT

وقتی طلاق کافی نیست؛ قتل، پایان درخواست رهایی 🔹 قتل در سایه سکوت ماجرای قتل سولماز عباسی، مربی والیبال و مادر دو فرزند، بار دیگر خشونت خانگی را از پستو بیرون کشید. او در دفتر وکیلش، با بیش از ۲۰ ضربه چاقو توسط همسرش کشته شد؛ مردی که ۱۸ سال در نقش همسر کنارش بود، اما در واقع سال‌ها عامل ترس، تهدید و آزار. این قتل نه ناگهانی بود و نه بی‌مقدمه؛ حاصل چرخه‌ای از خشونت تکراری در جایی که قرار است امن ترین جا برای یک زن باشد. 🔹 تصویری آماری از یک بحران مزمن بررسی داده‌ها از سه‌ماهه نخست سه سال اخیر (۱۴۰۱ تا ۱۴۰۳) نشان می‌دهد دست‌کم ۸۵ زن توسط اعضای خانواده خود به قتل رسیده‌اند. این آمار، تنها مربوط به قتل‌های ثبت‌شده و رسانه‌ای‌ست. واقعیت قطعا گسترده‌تر و خاموش‌تر است. زن‌کشی دیگر تنها یک خبر نیست؛ یک روال است. بیشترین موارد قتل در سه ماهه نخست سال ۱۴۰۳ در شهرهای ارومیه، تالش، تبریز، مشهد، ایرانشهر و تهران بوده که تهران با پنج مورد زن‌کشی در صدر قرار دارد. 🔹 قانون؛ غایب همیشگی درحالی‌که بیش از یک دهه از شروع بررسی لایحه منع خشونت علیه زنان می‌گذرد، این لایحه هنوز رنگ اجرا ندیده است. هربار که رسانه‌ای می‌شود، با وعده اصلاح، بازنگری یا ارسال به نهادی دیگر، از دستور خارج می‌شود. در این میان، زنان بی‌پناه می‌مانند و سیستم، هیچ مسئولیتی نمی‌پذیرد. 🔹 فرهنگ خشونت؛ از کلام تا قتل مشکل فقط در قوانین نیست. فرهنگ نیز سهم بزرگی در این فاجعه دارد. از جمله جملات رایجی که نقش دیوار بلند سکوت را بازی می‌کنند: «طلاق برای زن خوب نیست»، «بچه‌هات چی می‌شن؟»، «مرد بالاخره عصبانی می‌شه». این جملات، زمینه‌ساز ادامه خشونت‌اند. آن هم نه فقط خشونت فیزیکی، بلکه روانی، اقتصادی و اجتماعی. 🔹 صدای زنان، پیش از مرگ سولماز اولین و آخرین قربانی نبود. بسیاری از زنان، پیش از آن‌که قربانی شوند، بارها کمک خواسته‌اند. اما نه سیستم حمایتی داشتند، نه صدایشان جدی گرفته شد. مسئله نبود «پناهگاه» و «قانون حمایت» نیست؛ مسئله در اولویت قرار نگرفتن این مسئله، در سایه‌ی سنگین سنت ها و قوانین است و تا وقتی که زن‌کشی به هر شکلی توجیه‌پذیر باشد، این زنجیره توحش ادامه خواهد داشت. 📎لینک گزارش 🆔 @Women_SUT

🔻 زنان، آموزش‌دیده اما حذف‌شده! روایت ایران از گزارش شکاف جنسیتی: گزارش جهانی شکاف جنسیتی سال ۲۰۲۵،تصویری نگران‌کننده از وضعیت ایران ارائه می‌دهد. کشورمان با امتیاز ۵۸.۳٪، در جایگاه ۱۴۵ از میان ۱۴۸ کشور قرار گرفته است. رشد اندک ۰.۴ واحدی نسبت به سال گذشته، تغییری چشمگیر در جایگاه ایران ایجاد نکرده است. 🔍 در چهار شاخص اصلی: آموزش: ۹۸٪ شکاف جنسیتی بسته شده سلامت: حدود ۹۶٪ پوشش مشارکت اقتصادی: تنها ۳۵٪ توانمندسازی سیاسی: تنها ۴.۳٪ 📉 در حالی که کشورهای پیشرو نظیر ایسلند، فنلاند و نروژ بیش از ۸۰٪ شکاف جنسیتی را کاهش داده‌اند، ایران در دو حوزه کلیدی «اقتصاد» و «سیاست» همچنان با چالش‌های جدی روبروست. ⌛ بر اساس این روند، رسیدن به برابری کامل جنسیتی در جهان حدود ۱۳۴ سال دیگر زمان خواهد برد. 🔹 این آمارها، ضرورت بازنگری در سیاست‌های کلان، تقویت مشارکت زنان، و ایجاد فرصت‌های برابر را بیش از پیش آشکار می‌سازد. 📎گزارش کامل را در این لینک بخوانید. 🆔 @Women_SUT

📰 اصلاحات لایحه حمایت از زنان، به ضرر قربانیان خشونت؟ در پی بررسی‌های اخیر کمیسیون اجتماعی مجلس، لایحه حمایت از زنان در برابر خشونت با عنوان جدید «لایحه حفظ کرامت و حمایت از زنان و خانواده» دچار تغییرات اساسی شده که به گفته کارشناسان، ممکن است حمایت عملی از قربانیان خشونت را تضعیف کند. در نسخه جدید، ماده‌هایی که دستگاه‌هایی مانند آموزش و پرورش، وزارت بهداشت و صداوسیما را موظف به ارائه خدمات حمایتی و آموزشی برای مقابله با خشونت می‌کرد، حذف شده‌اند. همچنین، در فرآیند رسیدگی به پرونده‌های خشونت خانگی، تأکید بر داوری و سازش پیش از ورود به روند قضائی، نگرانی‌هایی درباره کاهش امنیت حقوقی زنان ایجاد کرده است. از دیگر اصلاحات جنجالی، حذف کامل ماده مربوط به صندوق حمایت از قربانیان برای پرداخت تفاضل دیه است؛ اقدامی که به گفته منتقدان، بار مالی و آسیب‌پذیری مضاعفی را متوجه زنان قربانی خواهد کرد. برخی حقوقدانان این تغییرات را بازگشت از رویکرد حمایتی به سیاست‌های سنت‌گرایانه در حوزه خانواده می‌دانند که ممکن است پیامدهای منفی برای زنان در معرض خشونت داشته باشد. 📎لینک خبر 🆔 @Women_SUT

حذف ویدئوی مرتبط با تیم ملی بسکتبال زنان، پرسش‌هایی درباره محدودیت‌های رسانه‌ای در ورزش زنان مطرح کرده است. نمایشی کوتاه از شور و همدلی اعضای تیم ملی بسکتبال زنان ایران، فرصتی طلایی برای انعکاس روی دیگر ورزش زنان کشور بود؛ اما حذف ناگهانی این ویدئو، نه‌تنها زمینه‌ساز ایجاد فضای تردید و محدودیت شد، بلکه تصویری مبهم و ناتمام از تلاش و همکاری بانوان ورزشکار ارائه کرد. در پی این رویداد، پرسش مهمی مطرح می‌شود: آیا چنین برخوردهایی در شأن جایگاه و مسیر رشد حرفه‌ای ورزش زنان است؟ اقدام به سانسور، به‌جای آن‌که مشوق امید و انگیزه باشد، می‌تواند عامل دل‌سردی و تضعیف اعتمادبه‌نفس قهرمانان ملی شود و این نگرانی را ایجاد کند که ملاحظات فرهنگی و اداری، بر شفافیت و انصاف اولویت یافته‌اند. این اتفاق، فراتر از یک ویدئوی حذف‌شده است؛ پیام آن به مخاطب داخلی، از دست رفتن فرصتی برای نمایش چهره‌ای توانمند، پرانرژی و شایسته از زنان ایرانی است، و برای مخاطب خارجی، یادآور محدودیت‌هایی است که گاه بر مسیر پیشرفت ورزش زنان سایه می‌افکنند. در چنین شرایطی، ضروری است که فدراسیون بسکتبال و سایر نهادهای مسئول، با اصلاح سیاست‌های رسانه‌ای خود، از تکرار چنین تصمیماتی جلوگیری کرده و با رویکردی منسجم و شفاف، زمینه‌ی حمایت اصولی از زنان ورزشکار و تقویت تصویر آنان در عرصه عمومی را فراهم کنند. امید است با چنین رویکردی، اعتماد عمومی تقویت شود و جایگاه شایسته زنان ورزشکار ایرانی در افکار عمومی داخلی و عرصه جهانی به‌درستی منعکس گردد. ✍🏻عارفه بتو 🆔 @Women_SUT

🔵 مدرسۀ فلسفۀ «نیم‌نگاه» 🔹 دکتر مریم نصر اصفهانی، با موضوع «فلسفه فمینیستی» ▪️ استادیار گروه پژوهشی مطالعات زنان پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ▫️زمان: ۲۷ و ۲۸ فروردین ۱۴۰۴ ▫️مکان: دانشگاه صنعتی شریف، آمفی‌تئاتر مرکزی ➖ برای ثبت‌نام در رویداد به این لینک مراجعه کنید. 🔹 کد تخفیف ثبت‌نام زودهنگام تا آخر اسفندماه: Nimnegahearly 🔸 جهت آشنایی با سایر سخنرانان و ارائه‌ها، ما را دنبال کنید. همچنین جهت کسب اطلاعات بیشتر با این شناسه در ارتباط باشید. 🆔 @AndishehSUT 🆔 @AnjomanSUT 🆔 @Women_SUT

«چرا مردسالاری در حال کشتن مردان است؟» 📰 Liz Plank, ‘Why the patriarchy is killing men’, Washington Post, 13 September 2019. هنگامی که در سال ۲۰۱۸ به ایسلند سفر کردم، «مجمع اقتصاد جهانی» این کشور را در رده‌ی نخست برابری جنسیتی در یک دهه‌ی اخیر جا داده بود. وقتی پای چنین افتخاری در میان است، معمولاً می‌گویند این کشور باید آرمان‌شهری فمینیستی برای زنان باشد. آن‌چه ناگفته می‌ماند این است که این افتخار تا چه اندازه می‌تواند برای مردان نیز مفید باشد. در واقع، مردان ایسلندی از بالاترین میزان امید به زندگی در اروپا برخوردارند. آنان معمولاً طول عمری به بلندی زنان دارند. اگر طول عمر را مطمئن‌ترین نشانگر بهزیستی بدانیم، در این صورت مردان ایسلندی از این نظر در بهترین وضعیت به سر می‌برند. اما آیا جادویی بی‌مانند در آب‌وهوای ریکیاویک (پایتخت ایسلند) وجود دارد که چنین پدیده‌ای را ممکن می‌کند؟ به هیچ وجه. ایسلند الگویی را پیشنهاد می‌کند که می‌توان آن را تا حد زیادی در همه جا پیاده کرد. به کمک الگوی ایسلند می‌توان نشان داد که تغییر دادن تصورات مردان از مردانگی به چه معناست. علاوه بر این، بهبود تدریجی وضعیت زنان، نه تنها اوضاع مردان را وخیم‌تر نمی‌کند بلکه مزایای پرشماری برای آنان به ارمغان می‌آورد. نتایج مثبتی که فمینیسم برای سلامتی مردان به همراه آورده تنها در ایسلند دیده نمی‌شود. در تمام کشورهایی که از برابری جنسیتی بیشتری بهره می‌برند مردان هم زندگی بهتری دارند. متن کامل این پژوهش را در تلگراف بخوانید. 🆔 @Women_SUT 🆔 @AnjomanSUT

📻◽️ فایل صوتی جلسه ۸ مارس با سخنرانی خانم دکتر فاتیما باباخانی و خانم دکتر شیدا دانیانیان مورخ ۱۹ اسفند ۱۴۰۳ 🆔 @Women_SUT 🆔 @AnjomanSUT

⚪️ جلسه روز جهانی زن در اتاق مجازی انجمن اسلامی دانشجویان در حال برگزاری است. 🆔 @AnjomanSUT 🆔 @Women_SUT

برای نخستین بار، هراسِ جهان را با تمام وجود احساس کردم. گویی هرچه بیشتر در ژرفای آن فرو می‌رفتم، مجال کمتری برای نفس کشیدن می‌یافتم. زن بودن در این جهان، همچون ایستادن پشت شیشه‌ای نامرئی‌ست—تماشای همه چیز، بی آنکه بتوانی لمسشان کنی. هر انتخابی که پیش رویم بود، به شاخه‌ای از درختی خشک می‌مانست—شاخه‌هایی که می‌مردند پیش از آنکه بتوانم یکی‌شان را بچینم. 📖 برشی از کتاب حباب شیشه -از سیلویا پلات، شاعر و نویسنده زن معاصر آمریکایی ✨روز جهانی زنان به تمام زنان دنیا، و به‌ویژه زنان شجاع، پیش‌رو، الهام‌بخش و آینده‌ساز ایران مبارک. 🔻ویدیوی پیوست شده: ترانه گیسوان؛ موسیقی و اجرای گروه ما، بر اساس شعری از پویان مقدسی 🔹 به بهانه ۸ مارس، روز جهانی زن و مبارزه با تبعیض جنسیتی #بهانه 🆔 @ToranjSUT 🆔 @Women_SUT

«برد انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف به مناسبت ۸ مارس» لایحه منع خشونت علیه زنان در ایران مسیری طولانی و پیچیده را طی کرده است. این لایحه که بیش از یک دهه میان دولت و قوه قضائیه در جریان بود، سرانجام در دولت دوازدهم به مجلس ارائه شد، اما تاکنون به تصویب نهایی نرسیده است. اوایل دهه ۱۳۸۰ آغاز پژوهش‌های مرتبط با خشونت علیه زنان در «مرکز امور مشارکت زنان» در دولت اصلاحات ۱۳۹۰ تدوین پیش‌نویس اولیه لایحه با عنوان «تأمین امنیت زنان در برابر خشونت» توسط «مرکز امور زنان و خانواده» در دولت دهم. ۱۳۹۱ ارسال لایحه به کمیسیون لوایح دولت دهم؛ به دلیل ماهیت قضایی بخش‌هایی از لایحه، مسترد شد. مرداد ۱۳۹۲ بازگشت لایحه به معاونت زنان و خانواده دولت یازدهم برای بازنگری و اصلاحات. اسفند ۱۳۹۵ نهایی‌سازی متن لایحه با ۹۲ ماده توسط معاونت امور زنان و خانواده ریاست جمهوری در دولت یازدهم. مخالفان این لایحه آن را بر ضد "بنیان خانواده"، برگرفته از الگوهای غربی و "جرم‌انگاری‌ افراطی" می‌دانستند. اردیبهشت ۱۳۹۶ ارسال لایحه به دولت و سپس به کمیسیون لوایح. آذر ۱۳۹۶ ارجاع لایحه به قوه قضاییه به دلیل ماهیت قضایی بخش‌هایی از آن. ۱۳۹۷ تجمع فعالان حقوق زنان در مقابل مجلس شورای اسلامی در تاریخ ۶ آذر، با درخواست تصویب قانونی جامع برای پیشگیری و منع خشونت علیه زنان. ۱۳۹۸ قوه قضاییه ایران آذرماه ۱۳۹۸ لایحه‌ای را که خود تنظیم کرده بود به دولت فرستاد. از آن تاریخ لایحه در کمیسیون لوایح دولت مانده و تکان نخورده است. البته بعد از ماجرای قتل "ناموسی" رومینا اشرفی، رییس‌جمهور دستور داد روند رسیدگی به آن سرعت گیرد. ۱۴ دی ۱۳۹۹ تصویب لایحه توسط هیأت وزیران دولت دوازدهم پس از حدود یک دهه اختلاف و بررسی. با عنوان «حفظ کرامت و حمایت از زنان در برابر خشونت» ۱۴۰۰ ارسال لایحه به مجلس شورای اسلامی و آغاز بررسی‌ها در کمیسیون‌های تخصصی. ۱۴۰۱ ادامه بررسی لایحه در مجلس و تشکیل کارگروه مشترک با حضور نمایندگان مجلس، معاونت پارلمانی، معاونت حقوقی دولت و وزارت دادگستری. فروردین ۱۴۰۲ تصویب لایحه حمایت از آسیب‌دیدگی زنان و ارتقای امنیت آنان در برابر خشونت توسط مجلس شورای اسلامی. 🆔 @Women_SUT 🆔 @AnjomanSUT

از سوی دیگر، تجربیات خانگی اغلب زنان به قدری به هم شباهت دارد که می‌تواند انگیزه‌ای برای تلاش‌های وحدت‌بخش، مانند مبارزه برای دستمزد خانگی، باشد. بسیاری از زنان در مسیر مبارزه برای به رسمیت شناختن کار خانگی به عنوان کار واقعی، به این آگاهی رسیده‌اند که خود را در هیئت طبقه فرودست ببینند. آن‌ها این ذهنیت را که وظایف همسری و مادری صرفاً از روی عشق انجام می‌شوند و نباید کار تلقی شوند، به عنوان آگاهی کاذب (ایدئولوژی) و برساخت‌های اجتماعی می‌دانند. فمینیسم و خانواده زیر نظر سرمایه‌داری توجه فمینیست‌های مارکسیست که تحت تاثیر موج اول هستند همچنان به کار زنان معطوف شده است، از جمله خدمات آنها در این راستا کمک به درک نحوه ارتباط میان نهاد خانواده و سرمایه‌داری بوده است، این موضوع که چگونه کار خانگی زنان بی‌ارزش قلمداد شده است و کار به حساب نمی‌آید و از سویی عموماً کسالت بارترین و کم مزدترین کارها به زنان واگذار می‌شود. (براساس گزارش مرکز آمار ایران، در بهار ۱۴۰۲مردان ۶۸.۳ درصد از نرخ مشارکت اقتصادی را به خود اختصاص داده‌اند.) پیش از ظهور سرمایه‌داری صنعتی خانواده مکان تولید بود، والدین با فرزندان و خویشاوندان همگی با هم کار می‌کردند تا نسل خویش را تداوم بخشند، کاری که زنان می‌کردند اعم از پخت و پز، کنسرو کردن، کشت گیاهان، ذخیره سازی و پرورش کودکان به اندازه کار مردان در فعالیت اقتصادی اهمیت داشت، اما با صنعتی شدن و انتقال قلمرو خصوصی خانوار به قلمرو صنعتی در مقایسه با مردان مزدبگیر که مولد به حساب می‎‌آمدند زنان غیر مولد تلقی شدند و از چرخه اقتصادی حذف شدند. ارزیابی بسیاری از اندیشمندان فمینیست نشان می‌دهد که دست کم در جامعه سرمایه‌داری هنگامی که زنان به قلمرو اقتصادی نیز وارد می‌شوند بیشتر به کارهای درجه دوم نظیر پرستاری، منشی‌گری، خیاطی و آشپزی وارد می‌شوند و از طرفی واقعیت نشان می‌دهد که دستمزد زنان به طور متوسط کمتر از دو سوم دستمزد مردان برای کارهای‌ یکسان است. فمینیسم موج دوم فمینیسم موج دوم با نظریه پردازی حول ساختار اجتماعی مبهم و نامعلومی تحت عنوان پدرسالاری و یا درام روانی پیرامون شکل‌گیری جنسیت و تمایل جنسی در مراحل رشد، از تمرکز روی یک مطالبه ملموس، منفرد و سازمان یافتگی منسجم و مبارزاتی حول این مطالبه بازماند. این ناتوانی البته ناگزیر نبود. از باب نمونه فمینیسم موج دوم می‌توانست حول مطالبه مشخصی مانند تعیین مزد برای کار خانگی فعالیت کند. مبارزه حول این مطالبه می‌توانست با احتساب مزد کار خانگی روی افزایش حداقل دستمزد طبقه فرودست نیز تاثیر گذاشته و در نتیجه مزد زنان را بالاتر ببرد. کار بی‌مزد خانگی باعث می‌شود تا زنان به اشتغال با مزدهایی کمتر راضی شوند زیرا در هر حال، مزد اندک هرچه باشد بهتر از کار بی مزد خانگی به نظر می‌آید، همچنین تلاش دیگری که فمینیسم موج دوم برای از بین بردن ستم جنسیتی می‎‌توانست مد نظر قرار دهد، سازمان‌دهی برای دفاع از حقوق زنان در کشورهای جهان سوم بود که در این مورد نیز کوتاهی کردند. جمع‌بندی به طور خلاصه می‌توان گفت که فمینیسم خصلت جنبشی خود را از دست داده است. اگرچه مطالعاتی برای یافتن منشأ ستم جنسیتی می‌تواند راهگشا باشد، اما کوتاهی و غفلت از خصایص سازمانی و جنبشی آن را به ورطه پراکندگی گویی آکادمیک و پیله روشنفکری می‌کشاند و از سویی فمینیسم عامیانه آن را به جنبش مردستیزانه فرو می‌برد. ایجاد خصلت جنبشی به معنای تاکید بر موارد زیر است: ۱- سازماندهی حول یک مطالبه ملموس و مشخص و منفرد. ساختار جنسیتی یا پدرسالاری، دشمنانی انتزاعی و ناملموس هستند و برای یک جنبش هیچ چیز بدتر از ابهام در تعریف دشمن نیست، همچنین جنبشی که بین ادبیات سیاسی و ادبیات نظری خود تفکیک قائل نشود محکوم به شکست است. ۲- توسعه سازمان دهی بین المللی. موج اول فمینیسم برای رفع تبعیض حقوقی می‌توانست به دیگر کشورها نیز سرایت کند و مانند بین الملل اول، یک سازمان بین المللی را تشکیل دهند. اما فمینیسم هرگز در چنین اندازه‌هایی ظاهر نشد. ۳- حفظ جنبش فمینیستی به مثابه جنبش مستقل. جنبش فمینیستی نباید به زیر مجموعه‌ای از جنبش‌های حقوق مدنی یا دیگر جنبش‌های سیاسی تبدیل شود. منظور این نیست که این جنبش‌ها برای فمینیسم حائز اهمیت نیست. اما یک جنبش با مطالبه مجزایش مشخص می‌شود و بنابراین مطالبات را مجزا و منفک از هم پیش برد. پس تبدیل فمینیسم به بخشی از جنبش حقوق مدنی در دهه شصت یک خطای فاحش بود. ✍ بنیامین جباری 🆔 @Women_SUT