Yıldız

این بار می‌خوام مهمونِ چنل‌هاتون بشم؛ بین پست‌هاتون بچرخم و از حال‌وهوای هر کدوم، یه لقب مخصوص براش انتخاب کنم. 🪽🤍 لقبی که وقتی بهش فکر می‌کنم، اولین چیزی باشه که یاد اون چنل می‌افتم. 🍓 برای هر لقب هم یه عکس انتخاب می‌کنم که به همون حس و فضا بخوره و اینجا باهاتون به اشتراک می‌ذارم. 🫶🏻✨ اگه دوست دارید چنلتون هم توی این سری باشه، همین پیام رو فوروارد کنید تا بیام سراغتون. 💌 حالا ببینیم هر کدوم از چنل‌هاتون چه لقبی از من می‌گیرن... 👀🤍

🌱 البته من معتقدم حتی چیزهایی که خوب نیستن هم گاهی ارزش دیدن یا خوندن دارن؛ چون به نظرم از هر چیزی می‌شه یه نکته یاد گرفت یا تجربه‌ای به دست آورد. مهم اینه که بدون تعصب ببینیم، فکر کنیم و چیزی ازش با خودمون برداریم. 📚✨

📚 شما این کتاب رو خوندید؟ 👀 📗 مرگ مرموز در کلیسا اثر ژرژ سیمنون اگه خوندید، نظرتون رو برام بنویسید؛ دوست دارم بدونم ارزش ادامه دادن داره یا نه؟ 🤍

📖 کتابی که این روزها دارم می‌خونم... 📗 مرگ مرموز در کلیسا 🔎 یه معرفی کوچیک: داستان با یک مرگ مرموز در کلیسا آغاز می‌شود و کم‌کم پای رازها و آدم‌های مشکوک به میان می‌آید. فضایی جنایی و پرتعلیق دارد و خواننده را همراه خودش می‌کند تا بفهمد پشت این اتفاق چه چیزی پنهان شده است. 📚 فعلاً دارم می‌خونمش؛ ببینیم آخرش چه چیزی انتظارمون رو می‌کشه!

یکی از چیزایی که با بالا رفتن سن میفهمی اینکه:هر چیزی تو زندگی نیاز به واکنش و پاسخ نداره ،اونی که بخواد می فهمه و اونی که قراره نفهمه،نمیفهمه

دلم میخواد دوباره همون معتاد سابق بشم😂❤️

فیلمی که حاضرم بازم ببینم❤️😭 شما دیدید؟

به نظرتون هدف زندگی چیه؟ 🤍 شما برای چی زندگی می‌کنید؟»

:))))🕊

#چالش ⭐️ چنل نویس هایی که منو میخونید این پیام رو فور کنید چنلاتون تا ازتون پست فور کنم 🥳✨ پابلیک باشید / ریپلای نزنید

فکر می‌کنم هر آدمی باید چیزی داشته باشه که باعث شه صبح با خودش بگه: «هنوز چیزهایی هست که می‌خواهم تجربه کنم.» برای من این می‌توانه یک داستان ناتموم باشه، یک کتابی که هنوز نخونده‌م، چیزی که هنوز یاد نگرفته‌م، جایی که هنوز ندیده‌ام یا رویایی که هنوز به اون نرسیده‌م. شاید زندگی همیشه قرار نیست اتفاق بزرگی برایمان داشته باشد. شاید بعضی روزها فقط باید زندگی کنیم. یک روز معمولی داشته باشیم، چیزی یاد بگیریم، با کسی که دوستش داریم حرف بزنیم، کتابی بخوانیم یا حتی چند دقیقه در سکوت فکر کنیم. شاید همین لحظه‌های ساده همون چیزهایی باشه که بعداً می‌فهمیم چقدر برایمان ارزش داشته‌اند. شاید هیچ‌وقت نتونم یک جواب قطعی برای سؤال «معنی زندگی چیست؟» پیدا کنم، اما حالا دیگه فکر نمی‌کنم این موضوع ناراحت‌کننده باشه. شاید قرار نیست جواب زندگی را پیدا کنیم، شاید قراره خودمان کم‌کم معنای زندگی‌مان را بسازیم. اگر بخواهم امروز جواب سؤال «چه چیزی به زندگی من معنا می‌دهد؟» را بدهم، می‌گویم: یاد گرفتن، خلق کردن، دوست داشتن، آرامش داشتن و دنبال کردن چیزهایی که هنوز قلبم برایشان ذوق می‌کند. شاید معنی زندگی برای من همین باشد.اینکه هنوز سؤال دارم، هنوز رویا دارم، هنوز چیزهایی هست که نمی‌دونم و هنوز چیزهایی هست که می‌خواهم کشف کنم. گاهی از خودم می‌پرسم اگر یک روز همه چیزهایی که فکر می‌کنم برای خوشحال بودن لازمه داشته باشم، باز هم چیزی برای خواستن باقی می‌مونه؟ اگر به هدفی که سال‌ها دنبالش بودم برسم، بعدش چی؟ شاید همین سؤال باعث شده بفهمم نمی‌خواهم تمام زندگی‌ام را فقط برای رسیدن به یک نقطه بگذارم. دوست دارم خود مسیر هم برام معنی داشته باشه.چیزهایی که یاد می‌گیرم، آدم‌هایی که دوستشان دارم، داستان‌هایی که می‌نویسم و حتی روزهای معمولی‌ای که شاید در لحظه مهم به نظر نرسند. و شاید روزی که دیگر هیچ سؤالی برای پرسیدن، هیچ چیزی برای یاد گرفتن و هیچ رؤیایی برای دنبال کردن نداشته باشم، همون روز بفهمم که چقدر از معنی زندگی دور شدم.

معنای زندگی مدت‌هاست به این فکر می‌کنم که معنی زندگی چیه و هرچی روزها جلوتر می‌رن، معنی‌های بیشتری براش پیدا می‌کنم. شاید عجیب باشه، اما هر بار که فکر می‌کنم بالاخره جواب این سؤال رو پیدا کردم، دوباره سؤال جدیدی توی ذهنم شکل می‌گیره. راستش من از بچگی عاشق سؤال پرسیدن بودم و هنوز هم هستم. همیشه دوست داشتم بدونم چرا بعضی اتفاق‌ها می‌افتن، چرا آدم‌ها رفتارهای متفاوتی دارن و چرا چیزی که برای یک نفر خیلی مهمه، برای یک نفر دیگه هیچ اهمیتی نداره. حتی گاهی دوست داشتم بدونم توی ذهن آدم‌ها چی می‌گذره و پشت رفتارهاشون چه چیزی پنهان شده. وقتی بچه بودم، فکر می‌کردم بزرگ شدن یعنی جواب همه‌ی سؤال‌هام رو پیدا کنم. فکر می‌کردم یک روز اونو قدر بزرگ و دانا می‌شم که دیگه چیزی برای پرسیدن نداشته باشم. اما هرچه بزرگ‌تر شدم، فهمیدم درست برعکسه، هرچقدر بیشتر می‌فهمم، سؤال‌های بیشتری پیدا می‌کنم. شاید قبلاً فکر می‌کردم معنی زندگی پیدا کردن جواب همه‌ی سؤال‌هاست، اما حالا دیگه این‌طور فکر نمی‌کنم. گاهی فکر می‌کنم آدم وقتی جواب بعضی چیزها رو نمی‌دونه، آرامش بیشتری داره. بعضی حقیقت‌ها شاید اون قدر سخت باشند که دانستنشان به جای اینکه آدم را اروم کنه، بیشتر ناراحتش کنه. شاید بعضی سؤال‌ها قرار نیست جواب مشخصی داشته باشند،شاید فقط قراره ما را وادار کنند بیشتر فکر کنیم، بیشتر تجربه کنیم و خودمونو رو بهتر بشناسیم. اصلاً شاید معنی زندگی برای من همین آرامش باشه. آرامشی که باعث می‌شه همیشه احساس نکنم باید به جایی برسم یا چیزی را ثابت کنم. آرامشی که دراون بتونم خودم باشم و مدام خودم را با آدم‌های دیگه مقایسه نکنم. وقتی بیشتر به زندگی خودم فکر می‌کنم، می‌بینم چیزهایی هستند که بدون اینکه از قبل تصمیم گرفته باشم، مدت‌هاست به من حس زنده بودن می‌دهند. یکی از مهم‌ترینشان داستان و نوشتن است. من عاشق داستان نوشتن و داستان گوش دادنم. وقتی داستان می‌نویسم، برای مدتی از دنیای واقعی فاصله می‌گیرم و وارد دنیایی می‌شوم که خودم ساخته‌ام. می‌تونم آدم‌هایی خلق کنم که هیچ‌وقت در دنیای واقعی ندیده‌ام، برایشان زندگی بسازم، به آن‌ها احساس بدهم و حتی اتفاق‌هایی را که در دنیای واقعی نمی‌توانم تغییر بدهم، در داستانم جور دیگری تصور کنم. شاید برای همینه که دوست دارم بنویسم. نه فقط برای اینکه روزی کتابی داشته باشم که اسم خودم روی اون نوشته شده باشه، بلکه برای اینکه بتونم چیزی خلق کنم که شاید روی زندگی یک نفر تأثیر بگذاره. شاید یک نفر نوشته‌ی من را بخونه و برای چند دقیقه از حال بدش فاصله بگیره. شاید جمله‌ای از داستانم باعث شه به چیزی فکر کنه که مدت‌ها تو ذهنش بوده اما نتونسته اون رو به زبون بیاره. البته شاید حتی هیچ‌کس نوشته‌های من را نخونه. اما باز هم نوشتن برای خودم ارزش داره. چون وقتی می‌نویسم، انگار بخشی از چیزهایی که در ذهنم شلوغ کردند، آروم بگیرن. بعضی حرف‌ها را نمی‌تونم به آدم‌ها بگم، اما می‌تونم اون ها  رو روی کاغذ بنویسم و سبک‌تر شم. کتاب خواندن هم برای من فقط سرگرمی نیست. هر کتاب باعث می‌شه برای چند ساعت زندگی یک آدم دیگه رو ببینم. با فکرهایی آشنا می‌شوم که شاید هیچ‌وقت خودم به آن‌ها فکر نکرده باشم و دنیا را از زاویه‌ای متفاوت ببینم. شاید یکی از دلایلی که هنوز سؤال‌های زیادی دارم همین باشد.چون هرچه بیشتر یاد می‌گیرم، بیشتر می‌فهمم که چیزهای زیادی هست که نمی‌دونم. خانواده هم بخش مهمی از معنای زندگی من هستند. بودن کنار آدم‌هایی که دوستشان دارم، حتی در ساده‌ترین لحظه‌ها، برایم ارزش زیادی دارد. شاید خیلی وقت‌ها فکر کنیم اتفاق‌های بزرگ هستند که زندگی را زیبا می‌کنند، اما وقتی دقیق‌تر نگاه می‌کنم، می‌بینم خیلی از خاطره‌های باارزش زندگی من از چیزهای ساده ساخته شده‌اند؛ یک گفت‌وگو، یک خنده، یک روز معمولی، یا حتی نشستن کنار کسی که دوستش دارم. به نظرم هدف زندگی فقط پولدار شدن، معروف شدن یا رسیدن به یک جای خاص نیست. شاید داشتن پول و موفقیت خوب باشد، اما اگر آدم در مسیر رسیدن به آن‌ها آرامش، علاقه و خودش را از دست بدهد، نمی‌دانم واقعاً به چه چیزی رسیده است یا نه. برای من رشد کردن هم مهم است. اینکه امروز چیزی را بلد نباشم و فردا کمی بیشتر بدانم. اینکه از اشتباهاتم یاد بگیرم، چیزهای جدید را امتحان کنم و فقط به خاطر اینکه می‌ترسم کامل نباشم، شروع کردن را عقب نیندازم. شاید ایکیگای من یک شغل مشخص یا یک هدف خیلی بزرگ نباشه. شاید ترکیبی از چیزهایی باشه که به من احساس زنده بودن می‌ده .نوشتن، داستان ساختن، کتاب خوندن، یاد گرفتن، سؤال پرسیدن، دوست داشتن و بودن کنار آدم‌هایی که برایم مهم‌اند.

و دریا تو را غرق می‌کند؛ نه همیشه با موج‌های بلند، گاهی با آرامشی که آن‌قدر عمیق است که نمی‌فهمی از کِی دیگر راه برگشتی نمانده. بعضی چیزها آروم آروم آدم را با خود می‌برند؛ مثل دریا، مثل دلتنگی، مثل آدمی که دوستش داشتی.🙃

مینا همیشه خسته❤️😂

این پیامو فور کنید چنلتون تا من با وایبی که میدید یه هدر +یه تکست که وایبتون رو بده بدم جوین باشی قشنگتره

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌𓉸