About_ftmh✨

برای برد و باخت آمده‌ای، نه برای سبقت گرفتن؛ آمده‌ای بازی کنی، بادبادک برقصی، با نور بخندی و در لحظه جاری شوی…

اونا اسم تو رو میدونن؛ من بویِ تو رو🩵

به کسایی که به شما حسودی می‌کنن احترام بذارید، چون اونا کسایی هستن که از صمیم قلب معتقدن شما بهتر از اونایید.

در نهایت متوجه خواهید شد که چیزِ زیادی نمیخواستید بلکه از شخصِ اشتباهی میخواستید ...

❤️‍🩹

تا حالا شده یه آدمی رو ببینین که وقتی وارد یه شرایط خیلی سخت میشه، رفتارش عوض بشه و یهو خیلی نامهربون یا حتی ظالم بشه؟ ویکتور فرانکل توی کتاب «انسان در جستجوی معنا» از تجربه‌اش توی اردوگاه‌های نازی میگه جایی که آدم‌ها تقریبا همه‌چیزشون رو از دست داده بودن، جز حق انتخابِ رفتارشون فرانکل میگه حتی توی بدترین شرایط، اینکه آدم در نهایت چه شخصیتی از خودش نشون بده، فقط به شرایطش بستگی نداره به انتخاب خودشه شاید شرایط بتونه ما رو تحت فشار بذاره اما قرار نیست بهانه‌ای برای تبدیل شدنمون به آدمی باشه که خودمون دوست نداریم.

یه جا خوندم نوشته بود: ‏”ببینید، از چشم کسی افتادن یک شبه اتفاق نمی افته. شما طی یک پروسه فرساینده آدم‌هایی که براشون عزیز هستین رو آزار می‌دین و بالاخره اون‌ها یکجا تصمیم می‌گیرن که دیگه بهتون آوانس ندن.” و قشنگ و دقیق ترین تعریفی بود که راجب از چشم افتادن شنیدم.

«شب به خیر. تمام شب مرا دوست بدار و خوش‌حال بیدار شو.» • نامه از #آلبر_کامو به ماریا کاسارس

بزرگسالی یعنی بعضی وقت‌ها باید تصمیم بگیری، بهای کدوم انتخاب رو می‌خوای بدی.

کارگرها آخرین کارتن وسایل را که بردند، چند ثانیه در پله‌های خانه پیشین ایستادم و با همه‌چیز خداحافظی کردم. بعد با خودم فکر کردم مرگ باید این‌شکلی باشد. تو می‌روی، و همه‌چیز ادامه دارد...

محبوبم آهنگ جدید داده🥹 صداش برام پناهِ دله❤️‍🩹

وشايد همين عادت، باعث مى شه آخرين ها رو نبينيم. تا يك روز كه مى فهميم اون پيام، آخرين پيام بوده. اون ديدار، آخرين ديدار. اون آغوش، آخرين آغوش. وتازه همون موقع ست كه مى فهميم بعضى چيزها چقدر براى ما مهم بودن! فقط چون هميشه بودن، ديگه به چشممون نمى اومدن. شايد غم انگيزترين قسمت بعضى رفتن ها همين باشه. اينكه آدم, قبل از اينكه از زندگى مون بره، كم كم براى ما تبديل شده بود به «هميشه هست». وما هيچ وقت فكر نكرديم ممكنه يك روز، دلمون براى همين «هميشه هست» بيشتر از هر چيز ديگهاى تنگ بشه. شايد بايد گاهى به آدم هايى كه هنوز هستن، كمى بيشتر نگاه كنيم. نه از ترس آخرين بار! فقط براى اينكه يادمون نره: بعضى چيزايى كه امروز برامون عادى ان، ممكنه يه روز تبديل بشن به خاطره اى كه تمام عمر دلمون براش تنگ بشه.

معمولاً از اولينها مى گيم... از اولين نفر، اولين عشق، اولين بوسه، اولين نگاه، اولين بارى كه يكى رو ديديم ويه چيزى ته دلمون تكون خورد. انگار اولين ها خيلى مهمن. انگار هر چيزى كه براى اولين بار اتفاق مافته، بايد يه جايى توى حافظه مون قاب بشه و نگهش داريم. ولى من يه چندروزيه به آخرين ها فكر مى كنم. آخرين نگاه. آخرين آغوش. آخرين بوسه. آخرين خنده اى كه واقعاً ازته دل بود. آخرين بارى كه گفتى: «دوستت دارم» و نمى دونستى اين، آخرين باره. شايد عجيب باشه، ولى خيلى وقتها نمى فهميم داريم براى آخرين بار يه كارى رو انجام مى ديم. آخرين بارى كه كنار هم نشستيم وفكر كرديم باز هم بيش مياد. آخرين خداحافظى اى كه فكر مى كرديم فقط يه خداحافظى معموليه. آخرين بارى كه به يه نفر نگاه كرديم و خيال كرديم هنوز هزار بار ديگه فرصت داريم ببينيمش. براى اولين ها معمولاً آماده ايم. ذوق مى كنيم. عكس مى گيريم. يادمون مى مونه كجا بوديم، چى گفت، چه حسى داشتيم. اما براى آخرين ها هيج وقت آماده نيستيم. شايد چون آخرينها معمولاً از جايى شروع مى شن كه ديگه چيزى براى ما «خاص» نيست؛ جايى كه به بودن يك نفر عادت كرديم. پيامش ديكه هيجان انگیز نيست، چون هميشه مى تونه پيام بده. ديدنش اتفاق بزرگى نيست, چون فكر مى كنيم باز هم مى بينيمش. آغوشش رو جدى نمى گيريم، چون خيال مى كنيم هنوز هزار بار ديگه براى در آغوش گرفتنش وقت داريم.

نجابت برام خیلی مهم و جذابه، چه برای مرد و چه زن. معنی سنتی قدیمیش مدنظرم نیست، اینکه صرفا یه نفر برا خودش و طبق ارزشای شخصیش چارچوب داشته باشه و به هرکاری تن نده، هرجایی نره، با هرکسی معاشرت نکنه و… همچین چیزی.

میدونی کی وقتشه از رابطه‌ت بیای بیرون؟ وقتی یهو حس میکنی که باید پارتنرت رو درست کنی، تغییرش بدی، نجاتش بدی یا به هر شکلی عوضش کنی، این یه نشونه مشخصه که این فرد برای تو نیست.

ما برای قبول اینکه باید با بعضی آدم‌ها، موقعیت‌ها و شرایط خداحافظی کنیم، به زمان احتیاج داریم. زمان باید بگذرد. ذهن باید هزاران داستان متقاعد کننده بسازد تا آرام آرام به لحظه‌ خداحافظی نزدیک شویم. تکه‌هایی از یک کل منسجم - پونه مقیمی