「ابیات」

می شود از عقل و هوش و دین و دانش، پاکباز هر که را از پیشِ چشم، آن پاک سیما بگذرد صائب‌تبریزی

وصال او ز عمر جاودان به... حافظ

از من مخواه از تو و عشق تو بگذرم این آرزوی توست که در گور می‌برم… سید تقی سیدی

روندگان طریق تو راه گم نکنند که نور چشم امید و چراغ ایمانی

ای کوه، باز اذن به این کاه می‌دهی؟ ما را به خانه‌ی پدری راه می‌دهی؟

زدی، بَستی، شکستی، سوختی، آزُردی، افکندی جوابت چیست فردای قیامت، دادخواهان را؟

ما پا به رکابیم پدر تا برسد یار ای رجعت تو ناب‌ترین لحظۀ دیدار

به باطن چه داری؟ که فردای محشر نخواهد خرید از تو بازیگری را عاصی‌خراسانی

ای کاش که بیدار شوم باز تو باشی بی آنکه نخی مو ز سرت کم شده باشد

از تیر آه مظلوم، ظالم امان نیابد پیش از نشانه خیزد آه از فغان کمان را... صائب‌تبریزی

اگر از عرش افتد کس، امید زیستن دارد کسی‌ کز طاق دل ‌افتاد از جا برنمی‌خیزد صائب‌تبریزی

مثل طفلی که بچسبد به پدر وقت خطر شهر چسبیده به تو خون تو پاشیده به شهر...

باور بکنم یا نکنم قصد سفر کردی باور بکنم یا نکنم محاله برگردی... #قائد_شهید

و‌ تو‌ پناهی‌ حتی‌ در پیشآمدهای بد[۱۲۸]...

هزار سال گذشت و بلندتر از قبل به گوش می‌رسد از نیزه‌ها اذان حسین مجتبی‌حاذق

بارش‌ِظلمت‌‌بیابان‌را‌به‌خون‌آغشته‌کرد...

بی تو عباس به یک مرتبه من پیر شدم کمرم خم شد و بعد از تو زمین‌گیر شدم

از کشتن ما حرمله هرگز نشد خسته آمد برای کشتن طفل زبان بسته... علیرضا‌خاکساری

بگو به رکعت چندم رسیده‌ است نماز؟ که با خیال تو مشغولم و حواسم نیست سجادسامانی

مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید طاقتش شد طاق تا آن طاق ابرو را کشید خامه مانی کز او آب طراوت می چکید موی آتش دیده شد تا آن گل رو را کشید خامه مو در کفش سر رشته زنار شد نقش پردازی که زلف کافر او را کشید دیگر از بار خجالت سرو سر بالا نکرد تا مصور بر ورق آن قد دلجو را کشید رشته عمرش به آب زندگی پیوسته شد خامه مویی که آن لعل سخنگو را کشید دست و پا گم می‌کند از شوخی تمثال او آن که صد ره بی کمند و دام آهو را کشید حیرتی چون حیرت آیینه گر افتد به دست می‌توان صائب شبیه چهره او را کشید صائب‌تبریزی