• آبی•

#صدپناه‌کوچک روز بیست‌وچهارم. روز قشنگی بود. ماشین‌بازی، پیتزا، خنده، چای، سالادشیرازی، گوش دادن به خاطرات تموم نشدنی این فسقلی از تولد دوستش، دیدن ولاگ میا و خندیدن به کوروش،.. و خب باید لحظه‌ها رو هم زندگی کرد دیگه. چون.. جدی مگه آدم قراره چندبار توی زندگی‌ش داداش کوچولوش رو ببره شهربازی یا به خواهرش التماس کنه و سرش جیغ بزنه تا زودتر اون سودوکوی لعنتی رو کنار بذاره و برن بیرون کتاب بخرن؟

#صدپناه‌کوچک روز بیست‌وسوم. رؤیاها. اون رؤیاهایی که بزرگ و شگفت‌انگیزن. همون‌طوری که وحشت می‌ندازن تو دلت، آرومت می‌کنن و باعث می‌شن بازم صبر کنی. به‌سلامتی رؤیاهای شگفت‌انگیزمون.

#احوال

امروز 13 August، روز جهانی افراد چپ دسته. چپ‌دست‌ها فقط حدود 10% از جمعیت دنیا رو تشکیل میدن؛ واسه همینه که آدمای چپ‌دست، نسبتاً خاص و کمیاب به حساب میان. پروکسی | پروکسی | پروکسی پروکسی | پروکسی | پروکسی پروکسی | پروکسی | پروکسی پروکسی | پروکسی | پروکسی…

#صدپناه‌کوچک روز بیست‌ودوم. دست خودم نیست‌.. هر چی می‌شه و بحث و مسأله‌ای پیش میاد یه جای جسمم درگیر ماجرا می‌شه و خودشو می‌ندازه جلو. یا معده درد عصبی می‌گیرم، یا سردرد میاد سراغم، یا قلبم تیر می‌کشه،.. گزینه‌ها زیادن بهرحال- ولی ورزش کردن تو این موقعا خیلی خوبه.. باز اون ته وجودت که مریض مونده، می‌خواد بیاد خودتو عذاب بده و تو این حس رو توی باشگاه تخلیه می‌کنی. وزنه‌های سنگین‌تر می‌زنی، ست‌های بیشتری کار می‌کنی، تندتر رکاب می‌زنی، سعی می‌کنی مدام از خودت جلو بزنی.. و این خیلی بهتر از رویهٔ قبله. پناهِ امروز؛ ورزش، باشگاه و مربی‌ای که دوستش دارم.

من واقعا برای زندگی کردن ساخته شده‌ام؛ برای خندیدن، گشتن، تجربه کردن، دوست داشتن و با چیزهای کوچک خوشحال شدن، ولی انگار زندگی مدتی‌ست تصمیم گرفته قبل از هر خوشی چندتا سختی هم سر راهم بگذارد.

#صدپناه‌کوچک روز بیست‌ویکم. آدم موقع مرتب کردن گوشیش چه چیزایی که پیدا نمی‌کنه..*نفس عمیق

فکر کنم دلم برای آدم‌هایی که دیگه نیستن تنگ نمی‌شه؛ برای اون احساساتی تنگ می‌شه که باهاشون تجربه کردم و می‌تونستم تجربه کنم. غصه خوردن بخاطرش واقعا عجیب و دردناکه. گاهی وسط کارهای روزمره، جایی که اصلا فکرش رو نمی‌کنی سراغت میان. داری ظرف می‌شوری، یهو یادت میفته و با خودت می‌گی اگه صدای خنده‌ش و جوری که با اون آهنگ می‌رقصید رو یادم بره چی؟

#صدپناه‌کوچک روز بیستم. گفتگو در احترام، چون ما می‌دونیم که گفتگو توی یه ارتباط همه‌چیزه. که همدیگه رو یاد بگیریم. همدیگه رو بشنویم؛ و امن باشیم و حرمت نگه داریم. که بعدتر نیازی نباشه سر شنیدن همدیگه و این احترام، دعوا کنیم و خیلی چیزها رو بگیم که نباید. برای این‌ها، که عزیزهامون رو موندگار می‌کنن.

خستگی، نودل، ویگن🍜 #احوال

راه رفتن روی تردمیل با شیب بالا و چک کردن substack تفریح جدید مورد علاقه‌م شده🙂‍↕️

روز شما که شیفتهٔ کتاب هستید، یک کتاب خاص براتون به مثابهٔ گوشه‌ای امنه، و پیدا کردن کتابی جدید از نویسندهٔ مورد علاقه‌تون روزتون رو می‌سازه، مبارک📚

#صدپناه‌کوچک روز نوزدهم. برای جوجه اردکم که تظاهری در محبتش نیست. چون زیباست و مهربونه و جهان رو از خودش محروم نمی‌کنه. برای شعرهاش، موهای فرفری‌ش و لبخند شیرینش. برای مهر و صداقتش، حرف‌ها و خاطره‌های بامزه‌ش و خنده‌ای که به زندگی‌هامون پاشیده، و برای «تو عروسک سنگ صبور منی». ممنونم که اومدی توی زندگیم. و موندی. پناهِ روز نوزدهم، برای فائزه.

آخ پناهِ دیشب رو بین خواب و بیداری تو سیود مسیجم فرستادم=))