‌ عـکاسی در ونیـز﹔

امروز، چند قلب از تپیدن ایستاد؛ نه به جرم رویا دیدن، بلکه به جرم خواستنِ فردایی که در آن انسان بتواند آزاد، با کرامت و بی‌ترس زندگی کند. شاید صداها خاموش شوند، اما آرزوها هرگز.. نام‌ها شاید روزی از یاد بروند، اما داغِ جوانی‌هایی که فرصت زندگی از آن‌ها گرفته شد، هرگز.. و چه تلخ است سرزمینی که رویاهای جوانانش، پیش از آنکه به حقیقت برسند، به سکوت سپرده می‌شوند. نامتان جاوید و روح پاکتان در آرامش 🖤

برای ادای احترام، می‌ایستیم.. برای جنوب این کشور؛ که همیشه در معرض آزار و اذیت‌ها بود که ۴۷ سال هیچ بهره‌ای از ثروتش نبرد که وقتی می‌پرسند جنگ شده؟ می‌گویند نه، فعلا فقط جنوب را می‌زنند. که گویا جنوب ایران نیست و فقط سپری‌ست برای دیگران. و مردم خونگرمش، که خنده را از یاد نبردند مبادا هموطنانشان غمگین شوند‌..

شش ماه پیش در چنین روزی هنوز زنده بودند؛ خودشان، آرزوهایشان، عشق‌های‌شان، خانواده‌های‌شان، و دوست های‌شان.... به یاد آنان که جسارت بیشتری از ما داشتند و الان دربین ما نیستند 🖤

• 60 seconds of the sea’s language •