احادیث معتبر

روایت معتبر شماره ۲۲ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً قَالَ هُوَ الذَّنْبُ…

روایت معتبر شماره ۲۲ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً قَالَ هُوَ الذَّنْبُ…

روایت معتبر شماره ۲۲ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً قَالَ هُوَ الذَّنْبُ الَّذِي لَا يَعُودُ فِيهِ أَبَداً قُلْتُ وَ أَيُّنَا لَمْ يَعُدْ فَقَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ مِنْ عِبَادِهِ الْمُفَتَّنَ التَّوَّاب‏(الکافی، ج۲، ص ۴۳۲ و الزهد، ص۷۲ و مشابه در الأصول الستة عشر، ص۱۷۸) ابو بصير گويد: از امام صادق درباره آیه:«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً» سوال کردم. حضرت فرمود: منظور گناهى است كه هرگز به آن بازنگردد، عرض كردم: كداميك از ما هست كه هرگز به گناه باز نگردد؟ فرمود: اى ابا محمد همانا خداوند، بندگانی را که دچار فتنه (گناه) می‌شوند و فراوان (به خاطر انجام این گناهان) توبه می‌کنند را دوست دارد. توضیح: این حدیث به لحاظ سندی صحیح است @ahadisemo

توضیحات مختصر پیرامون روایت خلق @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۲۱ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْن‏ الْحَسَنِ الصَّفَّارُ وَ سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ جَمِيعاً عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ عَنْ أَخِيهِ الْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ قَالَ: اسْتَدْعَى الرَّشِيدُ رَجُلًا يُبْطِلُ بِهِ أَمْرَ أَبِي الْحَسَنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ ع وَ يَقْطَعُهُ وَ يُخْجِلُهُ فِي الْمَجْلِسِ فَانْتُدِبَ لَهُ رَجُلٌ مُعَزِّمٌ فَلَمَّا أُحْضِرَتِ الْمَائِدَةُ عَمِلَ نَامُوساً عَلَى الْخُبْزِ فَكَانَ كُلَّمَا رَامَ أَبِي الْحَسَنِ ع تَنَاوُلَ رَغِيفٍ مِنَ الْخُبْزِ طَارَ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ اسْتَفَزَّ(من) هَارُونَ الْفَرَحُ وَ الضَّحِكُ لِذَلِكَ فَلَمْ يَلْبَثْ أَبُو الْحَسَنِ ع أَنْ رَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى أَسَدٍ مُصَوَّرٍ عَلَى بَعْضِ السُّتُورِ فَقَالَ لَهُ يَا أَسَدَ اللَّهِ خُذْ عَدُوَّ اللَّهِ قَالَ فَوَثَبَتْ تِلْكَ الصُّورَةُ كَأَعْظَمِ مَا يَكُونُ مِنَ السِّبَاعِ فَافْتَرَسَتْ ذَلِكَ الْمُعَزِّمَ فَخَرَّ هَارُونُ وَ نُدَمَاؤُهُ عَلَى وُجُوهِهِمْ- مَغْشِيّاً عَلَيْهِمْ وَ طَارَتْ عُقُولُهُمْ خَوْفاً مِنْ هَوْلِ مَا رَأَوْهُ فَلَمَّا أَفَاقُوا مِنْ ذَلِكَ بَعْدَ حِينٍ قَالَ هَارُونُ لِأَبِي الْحَسَنِ ع أَسْأَلُكَ بِحَقِّي عَلَيْكَ لَمَّا سَأَلْتَ الصُّورَةَ أَنْ تَرُدَّ الرَّجُلَ فَقَالَ إِنْ كَانَتْ عَصَا مُوسَى رَدَّتْ مَا ابْتَلَعَتْهُ مِنْ حِبَالِ الْقَوْمِ وَ عِصِيِّهِمْ فَإِنَّ هَذِهِ الصُّورَةَ تَرُدُّ مَا ابْتَلَعَتْهُ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ فَكَانَ ذَلِكَ أَعْمَلَ الْأَشْيَاءِ فِي إِفَاقَةِ نَفْسِهِ (امالی صدوق، ص148 و عیون اخبار الرضا، ج1، ص95 و روضه الواعظین، ج1، ص215 و الثاقب فی المناقب، ص432 و مناقب آل ابی طالب، ج4، ص299 ) هارون الرشيد از جادوگرى خواست كه در مجلس وی كارى كند كه حضرت موسى بن جعفر عليه السلام از عهده اش بر نيامده و در ميان مردم شرمنده و سرافكنده گردد. جادوگر پذيرفت. هنگامى كه سفره انداخته شد، جادوگر حيله اى بكار برد كه هر وقت امام موسى بن جعفر عليه السلام مى خواست نانى بردارد، نان از جلو حضرت مى پريد. هارون که این صحنه را دید خوشحال گشته و به خنده افتاد حضرت موسى بن جعفر عليه السلام سر برداشت. نگاهى به عكس شيرى كه در پرده نقش شده بود نمود و فرمود: اى شير خدا! اين دشمن خدا را بگير. ناگهان همان شكل به شكل شيرى بسيار بزرگ درآمده ، جست و جادوگر را پاره پاره كرد. هارون و خدمتگزارانش از مشاهده اين قضيه، از ترس بيهوش شدند. پس از آن كه به هوش آمدند. هارون به امام عليه السلام گفت : خواهش مى كنم از اين شير بخواه كه پيكر آن مرد را به صورت اول برگرداند. امام موسى بن جعفر عليه السلام فرمود: اگر عصاى موسى آنچه را كه از ريسمان ها و عصاهاى جادوگران بلعيده بود، برمى گرداند، اين عكس شير هم آن مرد را بر مى گرداند. توضیح: این روایت به صورت مسند و با سند صحیح در منابع حدیثی شیعه نقل شده است. در این نقل، امام موسی کاظم (ع) آن کسی هستند که به مجلس هارون الرشید دعوت شده اند و واقعه پیرامون ایشان شکل می‌گیرد @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۲۰ علِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ اِبْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : إِذَا صُمْتَ فَلْيَصُمْ  سَمْعُكَ وَ بَصَرُكَ وَ شَعْرُكَ وَ جِلْدُكَ وَ عَدَّدَ أَشْيَاءَ غَيْرَ هَذَا وَ قَالَ لاَ يَكُونُ يَوْمُ صَوْمِكَ كَيَوْمِ فِطْرِكَ(الکافی جلد ۴ صفحه‌ی ۸۷) امام صادق علیه‌السلام فرمودند: زمانی که روزه هستی، باید گوش و چشم و مو و پوستت نيز روزه باشد (یعنی نباید با اعضای بدنت مرتکب گناه شوی) سپس امام فرمود: روزی که در آن روزه می‌گیری نباید شبیه روزهای دیگرت باشد (یعنی باید در هنگام روزه بودن، دقت انسان در اعمالش بسیار بیشتر از مواقع دیگر باشد) توضیح: سند این روایت صحیح است @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۱۹ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ‌ إِنَّ فِي السَّمَاءِ مَلَكَيْنِ مُوَكَّلَيْنِ بِالْعِبَادِ فَمَنْ تَوَاضَعَ لِلَّهِ رَفَعَاهُ وَ مَنْ تَكَبَّرَ وَضَعَاهُ.(الزهد، ص۶۲ و الکافی، ج۲، ص۱۲۲) معاویة بن عمار گوید از امام صادق عليه السلام شنیدم: همانا دو فرشته در آسمان بر بندگان گماشته شده‌‏اند كه هر كسى براى خدا تواضع كند، او را بالا برند، و هر كه تكبر كند پستش كنند. توضیح: سند این روایت صحیح است @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۱۸ علِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِنَّ فِي طَلَبِ الدُّنْيَا إِضْرَاراً بِالْآخِرَةِ وَ فِي طَلَبِ الْآخِرَةِ إِضْرَاراً بِالدُّنْيَا…

روایت معتبر شماره ۱۸ علِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِنَّ فِي طَلَبِ الدُّنْيَا إِضْرَاراً بِالْآخِرَةِ وَ فِي طَلَبِ الْآخِرَةِ إِضْرَاراً بِالدُّنْيَا فَأَضِرُّوا بِالدُّنْيَا فَإِنَّهَا أَوْلَى بِالْإِضْرَار(الکافی، ج2، ص131 و مشکاه الانوار، ص116 و مجموعه ورام، ج2، ص192) رسول خدا(ص) فرمود: همانا در دنياجوئى، زيان زدن به آخرت است و در آخرت‏ جوئى، زيان زدن به دنيا. پس شما به دنيا زيان زنيد كه آن، بزيان رسانيدن سزاوارتر است. توضیح: سند این روایت صحیح است @ahadisemo

توضیحی پیرامون روایت فوق الذکر @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۱۷ برقی عَنْ أَبِيهِ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى عَنْ مَنْصُورِ بْنِ حَازِمٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِنَّ اللَّهَ خَلَقَ السَّعَادَةَ وَ الشَّقَاءَ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَ خَلْقَهُ فَمَنْ عَلِمَهُ اللَّهُ (ْخَلَقَهُ اللَّه به جای عَلِمَهُ اللَّهُ- در کافی) ‏ سَعِيداً لَمْ يُبْغِضْهُ اللَّهُ أَبَداً وَ إِنْ عَمِلَ شَرّاً أَبْغَضَ عَمَلَهُ وَ لَمْ يُبْغِضْهُ وَ إِنْ كَانَ شَقِيّاً لَمْ يُحِبَّهُ اللَّهُ أَبَداً وَ إِنْ عَمِلَ صَالِحاً أَحَبَّ اللَّهُ عَمَلَهُ وَ أَبْغَضَهُ لِمَا يُصَيِّرُهُ إِلَيْهِ فَإِذَا أَحَبَّ اللَّهُ شَيْئاً لَمْ يُبْغِضْهُ أَبَداً وَ إِذَا أَبْغَضَ اللَّهُ شَيْئاً لَمْ يُحِبَّهُ أَبَدا(المحاسن، ج1، ص279 و الکافی، ج1، ص152 و توحید صدوق، ص357) امام صادق (ع) فرمودند؛ خداوند سعادت و شقاوت را قبل از خلق مخلوقات خود آفرید.(مراد، علم خداوند است به سعادت و شقاوت مخلوقات که در لوح محفوظ ثبت شده است) پس کسی که خداوند علم دارد به سعادت او، هرگز نسبت به او خشمگین نمی‌شود، ولو اینکه اعمال ناپسند انجام دهد. خداوند از اعمال ناپسند او بیزار است اما از خودش هرگز. اما کسی که خداوند می‌داند که او در نهایت شقاوت مند و زیان کار می‌شود، هرگز او را دوست ندارد ولو اینکه اعمال خوبی انجام دهد. خداوند اعمال خوب و صالح او را دوست دارد اما خودش را هرگز پس اگر خدا چیزی را دوست داشته باشد، هرگز از آن متنفر نخواهد شد و اگر خدا از چیزی متنفر باشد، هرگز آن را دوست نخواهد داشت. توضیح: این روایت به جهت سندی صحیح است. @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۱۶ فَضْلُ بْنُ شَاذَانَ عَمَّنْ رَوَاهُ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ قَالَ‏ قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ ع خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ مِنَ الْمَحْتُومِ قَالَ نَعَمْ وَ النِّدَاءُ مِنَ الْمَحْتُومِ وَ طُلُوعُ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا مَحْتُومٌ وَ اخْتِلَافُ‏ بَنِي‏ الْعَبَّاسِ‏ فِي‏ الدَّوْلَةِ مَحْتُومٌ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ مَحْتُومٌ وَ خُرُوجُ الْقَائِمِ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ مَحْتُومٌ قُلْتُ لَهُ وَ كَيْفَ يَكُونُ النِّدَاءُ قَالَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ أَوَّلَ النَّهَارِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ مَعَ عَلِيٍّ وَ شِيعَتِهِ ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ مَعَ عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ فَعِنْدَ ذَلِكَ يَرْتَاب الْمُبْطِلُون‌‏.( كمال الدين و تمام النعمة ؛ ج‏2 ؛ ص652 و الارشاد، ج2، ص371 و الغیبه طوسی، ص435 و اعلام الوری، چاپ جدید، ج2، ص279 و الخرائج، ج1، ص1161 و کشف الغمه، ج2، ص459 و الصراط المستقیم، ج2، ص249 و المستجاد من کتاب الارشاد چاپ شده در مجموعة نفيسة في تاريخ الأئمة، ص349) ابو حمزه ثمالى گويد: به امام باقر عليه السّلام عرض كردم: آمدن سفيانى از نشانه‏ هاى حتمى است؟ فرمود: آرى، و صداى آسمانى هم حتمى است، و طلوع خورشيد از مغرب هم حتمى است، و اختلاف بنى عباس در سلطنت نیز حتمى است، و كشته شدن نفس زكيه هم حتمى است، و خروج حضرت قائم آل محمد عليهم السّلام هم حتمى است، عرض كردم: صداى آسمانى چگونه است؟ فرمود: اول روز این صدا از آسمان بلند شود: آگاه باشيد كه همانا حق با على و شيعيان اوست، و در آخر روز شيطان از روى زمين فرياد كند: آگاه باشيد كه حق با عثمان(سفیانی) و پیروان اوست و اینجاست كه اهل باطل دچار شک و تردید می شوند. توضیح: این روایت دو طریق دارد که هر دو طریق به جهت سندی صحیح است. توضیح دوم: بین نقل صدوق با نقل شیخ مفید برخی تفاوت ها وجود دارد مثل اینکه در نقل صدوق، گفته شده است که آن صدایی که از زمین به گوش مردم می‌رسد می‌گوید که حق با سفیانی و پیروان اوست. ولی در نقل شیخ مفید هست که ندا می‌گوید حق با عثمان و پیروان اوست. البته می‌توان این‌گونه جمع کرد میان این دو نقل که در برخی روایات گفته شده است که اسم (واقعی یا اسم مستعار) سفیانی، عثمان است @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۱۵ محمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ اَلْحَجَّالِ عَنْ حَمَّادٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ ذَكَرَ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقَالَ قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : مَا بَرَأَ اَللَّهُ نَسَمَةً  خَيْراً مِنْ مُحَمَّدٍ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه (الکافي ج ۱، ص ۴۴۰)  امام صادق(ع)، پيامبر(ص) را ياد كردند و فرمودند : امير المؤمنين علی(ع) فرموده است: خداوند موجودی را بهتر و برتر از محمد(ص) نیافریده است. توضیح: این روایت به جهت سندی صحیح است. علامه مجلسی بر صحت این حدیث تصریح می کند. (مرآة العقول، ج۵، ص۱۸۶)

روایت معتبر شماره ۱۴ حَدَّثَنِي حَمْدَوَيْهِ ، قَالَ حَدَّثَنِي يَعْقُوبُ بْنُ يَزِيدَ ، عَنِ اِبْنِ أَبِي عُمَيْرٍ ، عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ خَالِدٍ اَلْأَقْطَعِ ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ (عَلَيْهِ السَّلاَمُ) يَقُولُ: مَا أَحَدٌ أَحْيَا ذِكْرَنَا وَ أَحَادِيثَ أَبِي (عَلَيْهِ السَّلاَمُ) إِلاَّ زُرَارَةُ وَ أَبُو بَصِيرٍ لَيْثٌ اَلْمُرَادِيُّ وَ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ وَ بُرَيْدُ بْنِ مُعَاوِيَةَ اَلْعِجْلِيُّ وَ لَوْ لاَ هَؤُلاَءِ مَا كَانَ أَحَدٌ يَسْتَنْبِطُ هَذَا، هَؤُلاَءِ حُفَّاظُ اَلدِّينِ وَ أُمَنَاءُ أَبِي (عَلَيْهِ السَّلاَمُ) عَلَى حَلاَلِ اَللَّهِ وَ حَرَامِهِ، وَ هُمُ اَلسَّابِقُونَ  إِلَيْنَا فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلسَّابِقُونَ  إِلَيْنَا فِي اَلْآخِرَةِ.(رجال کشی، ج۱، ص۱۳۷) سليمان بن خالد نقل کرده است که از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم که مى‌فرمود : كسى زنده نكرد ياد ما و حديث‌هاى پدرم را مگر زراره و ابو بصير و محمّد بن مسلم و بريد بن معاويه. اگر اين چند نفر نبودند كسى راه هدايت را نمى‌يافت اين‌ها نگهبان دين خدا و اشخاص مورد اعتماد پدرم در حلال و حرام بودند و اينها در دنيا و آخرت به سوی ما سبقت گرفته‌اند. توضیح: این روایت به لحاظ‌ سندی صحیح است محمد تقی مجلسی به صحت این روایت تصریح کرده است.(روضة المتقين، ج۱۴، ص۱۱۹) آیه الله العظمی خویی به صحت این روایت تصریح کرده است.(معجم رجال الحديث، ج۱۵، ص۱۴۶) آیت‌الله سبحانی به صحت این روایت تصریح کرده است(كليات في علم الرجال، ج۱، ص۴۶۷) شیخ محمد سند به صحت این روایت تصریح کرده است.(الغلو و الفرق الباطنية، ج۱، ص ۱۹۷) شیخ آصف محسنی به صحت این روایت تصریح کرده است. (بحوث في علم الرجال، ج۱، ص۱۵۶) توضیح: غلاه نواخباری بی اعتنا به روایات اهلبیت (ع) در مدح زراره، با وی به سختی دشمن هستند و او را عمر بن خطاب زمان خودش خطاب می‌کنند @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۱۳ حَدَّثَنِي حَمْدَوَيْهِ بْنُ نُصَيْرٍ ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ يَزِيدَ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ ، عَنْ جَمِيلِ بْنِ دَرَّاجٍ ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ (عَلَيْهِ السَّلاَمُ) يَقُولُ :بَشِّرِ  اَلْمُخْبِتِينَ  بِالْجَنَّةِ  بُرَيْدُ بْنُ مُعَاوِيَةَ اَلْعِجْلِيُّ وَ أَبُو بَصِيرٍ لَيْثُ بْنُ اَلْبَخْتَرِيِّ اَلْمُرَادِيُّ وَ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ وَ زُرَارَةُ ، أَرْبَعَةٌ نُجَبَاءُ أُمَنَاءُ اَللَّهِ عَلَى حَلاَلِهِ وَ حَرَامِهِ، لَوْ لاَ هَؤُلاَءِ اِنْقَطَعَتْ آثَارُ اَلنُّبُوَّةِ وَ اِنْدَرَسَتْ( رجال کشی، ج۱، ص۱۷۰) امام صادق علیه‌السلام می فرماید : به متواضعان(در مقابل خدا) بهشت را بشارت بدهید. اینان (که بهشت به ایشان بشارت داده شده است) برید بن معاویه، ابوبصیر، محمد بن مسلم و زرارة بن اعین هستند. همانا که این چهار شخص، نجیبان و امینان خدا بر حلال و حرام او هستند؛ اگر این افراد نبودند آثار نبوت منقطع میشد و از بین میرفت ملاصدرا به صحت این روایت تصریح کرده است.( شرح اصول کافی ملاصدرا، ج2، ص169) محمد تقی مجلسی، پدر علامه مجلسی بر صحت روایت فوق تاکید می کند.(روضة المتقين، ج۱۴، ص۱۱۹) آیت‌الله العظمی خویی نیز بر صحت این روایت تصریح می‌کند. (معجم رجال الحديث، ج۴، ص۱۹۷) آیت‌الله العظمی محمد باقر ایروانی هم بر صحت این روایت تصریح کرده است. (دروس تمهيدية فى القواعد الرجالية، ج۱، ص۲۱) شیخ آصف محسنی نیز بر صحت این روایت تصریح کرده است. ( بحوث فی علم الرجال، ج۱،ص۴۴۲) @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۱۲ حدثنی حمدویه بن نصیر، قال: حدثنی یعقوب بن یزید و محمد ابن الحسین بن أبی الخطاب عن محمد بن أبی عمیر عن ابراهیم بن عبد الحمید و غیره قالوا : قال أبو عبد اللّه علیه السّلام: رحم اللّه زرارة بن أعین، لو لا زرارة بن أعین، لو لا زرارة و نظراؤه لاندرست أحادیث أبی علیه السّلام. (رجال کشی، ج۱، ص۱۳۶) امام صادق(ع) فرمودند: خدا رحمت كند زرارة بن اعين را، اگر زراره و افراد مشابه او نبودند احاديث پدرم از دست رفته بود. توضیح اول: سند این روایت صحیح است. توضیح دوم: غلاه نواخباری بی اعتنا به روایات اهلبیت (ع) در مدح زراره، با وی به سختی دشمن هستند و او را عمر بن خطاب زمان خودش خطاب می‌کنند @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۱۱ حمدَوَيْهِ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) إِنَّهُمْ يَقُولُونَ! قَالَ: وَ مَا يَقُولُونَ قُلْتُ يَقُولُونَ تَعْلَمُ قَطْرَ الْمَطَرِ وَ عَدَدَ النُّجُومِ وَ وَرَقَ الشَّجَرِ وَ وَزْنَ مَا فِي الْبَحْرِ وَ عَدَدَ التُّرَابِ، فَرَفَعَ يَدَهُ إِلَى السَّمَاءِ، وَ قَالَ: سُبْحَانَ اللَّهِ سُبْحَانَ اللَّهِ لَا وَ اللَّهِ مَا يَعْلَمُ هَذَا إِلَّا اللَّهُ.(رجال الكشي، ج۱، ص۲۹۹) از ابو بصیر روایت شده است که گفت: به امام صادق (ع) گفتم: برخی ها چیزهایی می‌گویند. فرمود: چه می‌گویند؟ گفتم: می‌گویند شما تعداد قطره‌های باران و تعداد ستارگان و برگهای درختان و وزن آن چه در دریا است و عدد ذرات خاک را می‌دانید. پس دستش را به آسمان بلند کرد و فرمود: سبحان الله، سبحان الله، نه، به خدا سوگند که این را جز خدا نمی‌داند. توضیح: سند این روایت صحیح است @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۱۰ اخبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدٍ ، قَالَ: أَخْبَرَنَا أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى بْنِ بَابَوَيْهِ ، قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنِ عَبْدِ اَلْجَبَّارِ ، قَالَ: حَدَّثَنَا اِبْنُ أَبِي عُمَيْرٍ ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ ، عَنْ أَبَانِ بْنِ تَغْلِبَ ، عَنْ عِكْرِمَةَ ، عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ اَلْعَبَّاسِ ، قَالَ: لَمَّا حَضَرَتْ رَسُولَ اَللَّهِ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) اَلْوَفَاةُ بَكَى حَتَّى بَلَّتْ دُمُوعُهُ لِحْيَتَهُ، فَقِيلَ لَهُ: يَا رَسُولَ اَللَّهِ ، مَا يُبْكِيكَ فَقَالَ: أَبْكِي لِذُرِّيَّتِي ، وَ مَا تَصْنَعُ بِهِمْ شِرَارُ أُمَّتِي مِنْ بَعْدِي ، كَأَنِّي بِفَاطِمَةَ اِبْنَتِي وَ قَدْ ظُلِمَتْ  بَعْدِي وَ هِيَ تُنَادِي 'يَا أَبَتَاهْ، يَا أَبَتَاهْ' فَلاَ يُعِينُهَا أَحَدٌ مِنْ أُمَّتِي. فَسَمِعَتْ ذَلِكَ فَاطِمَةُ (عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ) فَبَكَتْ، فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اَللَّهِ (صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) : لاَ تَبْكِيِنَّ. يَا بُنَيَّةِ. فَقَالَتْ: لَسْتُ أَبْكِي لِمَا يُصْنَعُ بِي مِنْ بَعْدِكَ وَ لَكِنْ أَبْكِي لِفِرَاقِكَ، يَا رَسُولَ اَللَّهِ . فَقَالَ لَهَا: أَبْشِرِي يَا بِنْتَ مُحَمَّدٍ بِسُرْعَةِ اَللَّحَاقِ بِي، فَإِنَّكَ أَوَّلُ مَنْ يَلْحَقُ بِي مِنْ أَهْلِ بَيْتِي (امالی طوسی، ج۱، ص ۱۸۸ و نوادر الاخبار، ص۱۶۰ و اثبات الهداه، ج۱، ص۳۲۳ و بحارالانوار، ج۲۸، ص۴۱) عکرمه از ابن عباس نقل می کند که رسول خدا در لحظات پایانی عمر خویش، ناگهان شروع به گریه کردن کرد، تا آنجایی که اشكش، محاسنش را تر كرد؛ پس به ايشان عرض شد: اى رسول خدا، چه چيز شما را به گريه وا داشته است‌؟ پيامبر فرمود: من بر فرزندانم و آنچه بدكاران امّتم پس از من بر سر آنان مى‌آورند مى‌گريم. گويا دخترم فاطمه را مى‌بينم كه پس از من مورد ستم قرار گرفته و ندا در مى‌دهد: اى پدر، اى پدر و هيچ‌كس از امت من او را يارى نمى‌كند. پس فاطمه عليها السّلام آن سخن را شنيده و گريست؛ رسول خدا(ص) فرمود: دخترم گريه مكن. فاطمه عليها السّلام عرضه داشت: اى رسول خدا بر آنچه پس از تو بر سرم مى‌آيد نمى‌گريم بلكه بر دورى تو مى‌گريم.پس پيامبر صلّى اللّه عليه و اله به او فرمود:اى دختر محمد، به تو بشارت باد كه به زودى به من مى‌پيوندى.پس همانا تو اولين شخص از خانواده‌ام هستى كه به من مى‌پيوندى. توضیح اول: سند این روایت تا عکرمه کاملا صحیح است. نقل عکرمه از این جهت اهمیت دارد که وی از مخالفین است و رابطه خوبی هم با اهلبیت (ع) نداشته است و چنین نقلی از او در حکم اعتراف است توضیح دوم: این روایت از جمله شواهد معتبر برای اثبات شهادت حضرت زهرا(س) است. @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۹ أَبِي (رحمه الله) قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ الصَّادِقَ (ع) فَقُلْتُ الْمَلَائِكَةُ أَفْضَلُ أَمْ بَنُو آدَمَ فَقَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ (ع) إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ رَكَّبَ فِي الْمَلَائِكَةِ عَقْلًا بِلَا شَهْوَةٍ وَ رَكَّبَ فِي الْبَهَائِمِ شَهْوَةً بِلَا عَقْلٍ وَ رَكَّبَ فِي بَنِي آدَمَ كِلَيْهِمَا فَمَنْ غَلَبَ عَقْلُهُ شَهْوَتَهُ فَهُوَ خَيْرٌ مِنَ الْمَلَائِكَةِ وَ مَنْ غَلَبَتْ شَهْوَتُهُ عَقْلَهُ فَهُوَ شَرٌّ مِنَ الْبَهَائِم. (علل الشرایع، ج۱، ص۴ و التفسیر الصافی، ج۲، ص۲۵۴ و وسائل الشیعه، ج۱۵، ص۲۰۹ و بحار الانوار، ج۶۰، ص۲۹۹ و نور الثقلین، ج۲، ص۱۰۳ و منهاج البراعه، ج۵، ص۲۳۷ و احادیث الشیعه، ج۱۳، ص۲۹۸  از عبدالله بن سِنان نقل شده است که او گفت: از حضرت امام جعفر صادق علیهالسّلام سؤال کردم که ملائکه افضل هستند یا بنی‌آدم؟ آن حضرت فرمود که امیرالمؤمنین علیهالسّلام فرمود: ”خداوند عزّوجلّ برای ملائکه عقل را بدون شهوت، و برای حیوانات شهوت را بدون عقل، و برای بنی‌آدم هم عقل و هم شهوت را قرار داده است؛ پس هر کس که عقلش بر شهوتش غالب گردد، از ملائکه بهتر و افضل است، و هر کسی شهوتش بر عقلش غلبه کند از حیوانات بدتر و پست‌تر است‌. توضیح: روایت فوق به جهت سندی صحیح است. محمد تقی مجلسی نیز به صحت این روایت تصریح کرده است.(روضه المتقین، ج۷، ص۱۷) ملا محمد گوگدی گلپایگانی(از علمای بزرگ قرن سیزدهم هجری ) به صحت این روایت تصریح کرده است(شرح حدیث ان الغضب من الشيطان، چاپ شده در کتاب بیست رساله فارسی به تحقیق رضا استادی، ص۵۵) شیخ آصف محسنی به صحت این روایت تصریح کرده است.(روش جدید اخلاق اسلامی، ص۱۱۷) @ahadisemo

روایت معتبر شماره ۸ أَحْمَدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْبَرْقِيُّ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنِ ابْنِ رِئَابٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ‏ يُؤْتَى بِعَبْدٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ظَالِمٍ لِنَفْسِهِ فَيَقُولُ اللَّهُ أَ لَمْ آمُرْكَ بِطَاعَتِي…