آلبرکاموییسم

@albertcomus

امیدوارم رنجت به پایان رسد جانِ من، که زندگی با تو چه‌ها که نکرد و تو هربار جوانه زدی...🌙 @albertcomus

دردم این است که من بی‌ تو دگر از جهان دورم و بی‌خویشتنم تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که منم مگرم سوی تو‌ راهی باشد چون فروغ نگه‌ات ورنه دیگر به چه‌کار آیم من ...!✨ #اخوان_ثالث @albertcomus

آلبرکاموییسم pinned «و گفت: اگر دوزخ را به من بخشند هرگز هیچ عاشق را نسوزم از بهر آنکه عشق خود، او را صد بار سوخته است ... تذکرة_الاولیا #عطار @albertcomus»

تو را حق میدهم ای غم که دست از من نمیداری که با کمتر کسی این سان دل غم پروری دیدی سیمین بهبهانی @albertcomus

کاش می‌توانستم دردِتان را دوا کنم همین دردِ دور بودن‌ها دیر دیدن‌ها دیگر ندیدن‌ها همین‌که جسم‌ِمان بهاران است و جان‌ِمان پاییز... @albertcomus

خانواده‌ها فقط با خون به هم وصل نمی‌شوند؛ با تکرار اشتباه‌ها، با سکوت‌های موروثی، با عشق‌هایی که دیر گفته شدند و اندوه‌هایی که هر نسل نام تازه‌ای رویشان گذاشت. بعضی سرنوشت‌ها از همان اول نفرین نشده‌اند؛ فقط آن‌قدر تکرار شده‌اند که شبیه تقدیر به نظر می‌رسند. زمان در بعضی خانه‌ها جلو نمی‌رود؛ دور خودش می‌چرخد. آدم‌ها پیر می‌شوند، اما دردها با همان سنِ قدیمی برمی‌گردند... صد سال تنهایی @albertcomus

انسان گاهی نه برای نان، که برای این می‌جنگد که به چه چیزی ایمان داشته باشد. دردِ واقعی از گرسنگی نیست؛ از این است که آدم نداند روحش را باید کجا ببرد. ما موجوداتی هستیم که هم‌زمان به معجزه، راز، و کسی نیاز داریم که بارِ آزادی را از دوشمان بردارد. بعضی آدم‌ها آن‌قدر رنج کشیده‌اند که مهربانی برایشان شبیه افسانه است. و با این حال، جهان هنوز با همان اندک لحظه‌های شفقت سر پا مانده است.. برادران کارامازوف @albertcomus

گاهی انسان چنان به رنج خود وابسته می‌شود که اگر فرصتی برای رهایی به او بدهند، باز هم آن را پس می‌زند. چون رنج، بعد از مدتی، دیگر فقط درد نیست؛ بخشی از هویت اوست. انسان به آنچه او را آزار می‌دهد عادت می‌کند، همان‌طور که به اتاق تاریک عادت می‌کند و پس از مدتی، از روشنایی می‌ترسد. شاید عجیب باشد، اما آدمی همیشه آزادی را نمی‌خواهد. گاهی ترجیح می‌دهد در زندانی آشنا بماند تا در جهانی ناشناخته قدم بگذارد. #فئودور_داستایفسکی @albertcomus

کاش فردا دنیا به آخر می‌رسید، آنگاه شتابان سوار آخرین قطار می‌شدم و درِ خانه‌ات را می‌کوبیدم و به تو می‌گفتم: «با من بیا، دیگر می‌توانیم بدون ترس و احتیاط به یکدیگر عشق بورزیم، چون فردا دنیا به آخر می‌رسد.»✨ نامهٔ فرانتس کافکا به میلنا @albertcomus

انسانهای بسیار باهوش نمی‌توانند شرور باشند، زیرا شر نیازمند نوعی حماقت و محدودیت در اندیشه است. #آرتور_شوپنهاور @albertcomus

این همه آزار ما از بهر چیست؟ این‌همه اندوه ما نفرین کیست؟ ما چنان رنجیده ایم از روزگار مرگ ما با زندگی‌هامان یکیست @albertcomus

با پای شکسته ات راه برو و هیچ نشانی از دستت بر شانه‌ی هیچکس باقی مگذار. #فئودور_داستایفسکی @albertcomus

کلمات، تنها چیزی بودند که می‌توانستند هم نجات بدهند و هم نابود کنند. آن‌ها می‌توانستند جهانی بسازند یا آن را به آتش بکشند و این همان چیزی بود که انسان‌ها را هم زیبا و هم خطرناک می‌کرد… کتاب دزد #مارکوس_زوساک @albertcomus

ما عادت نمی کنیم مگر آنکه چیزی درونمان بمیرد. فکرش را بکن چه چیزها درونمان مردند تا توانستیم به همه ی آنچه پیرامونمان است، عادت کنیم... @albertcomus

از هیاهوی بسیار این روزگار پناه میبرم به خلوت خویش که آدمیان بی رحم و ترسناک اند... #شاملو @albertcomus

خدا‌ صبری‌ دهد‌ دل‌های‌ از‌جا‌ رفته‌ی‌ مارا... @albertcomus

ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﻟﺨﻮﺭﯼ ﻫﺎ ﺭﺍ، ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ﻫﺎ ﺭا ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ‌. ﺣﺮﻓﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﺎ "ﮐﻼ‌ﻡ" ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﯿﺪ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ؛ چون ﺍﺯ ﮐﻼ‌ﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ می شود ﮐﻪ ﺷﻤﺎ می گویید ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭﺗﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ. @albertcomus

اگر فردایی برای من نبود، به خاطر بسپار که دوست داشتنِ تو، زیباترین بخشِ زندگیِ من بود.✨ @albertcomus

به کجا برم شکایت به که گویم این حکایت که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی... @albertcomus