پرسه در حوالی هنر

سلام اقای یعقوبی؛ شب شما بخیر باشه،شرمنده بابت تایم بدی که پیام دادم پیام های چلنتون رو به تازگی مطالعه کردم.. راستش برام جالب بود صحبت هاتون و نحوه جمله بندی هاتون مشخصه فرد با مطالعه و با تدبیری هستید و تاحدودی که مخاطب صفحاتتون بودم فکر میکنم بسیار هم فرد…

سلام اقای یعقوبی؛ شب شما بخیر باشه،شرمنده بابت تایم بدی که پیام دادم پیام های چلنتون رو به تازگی مطالعه کردم.. راستش برام جالب بود صحبت هاتون و نحوه جمله بندی هاتون مشخصه فرد با مطالعه و با تدبیری هستید و تاحدودی که مخاطب صفحاتتون بودم فکر میکنم بسیار هم فرد جزئی نگری هستید که راجب هرچیزی تحلیل ها و بررسی های خاص خودتون رو دارید

تو چند ماه اخیر آدم های مختلفی رو دیدم که اومدن سک‌سک کردن و رفتن. منم پی‌شون رو نگرفتم. نرفتم بگم چرا نیستی؟ چرا کار نمیکنی؟ چون میدونم اون میخواد یه شبه همه چیز تموم بشه و از فردا همه براش کف و سوت بزنن. این باور غلطیه که متاسفانه دنیای مجازی و خصوصا اینستاگرام به ما القا کرده که سختی و پشتکار نیازی نیست و تو باید زود به هدفت برسی

البته معتقدم هرچیزی یک دوره ای داره. الان تولید محتوا بیشترین مخاطب رو داره. چه درست چه غلط. بعد از مدتی، این به فراموشی می‌ره و یه موضوع جدیدی رو بورس میوفته و همه میرن سمت اون

اگه دقت کرده باشید تو سال های گذشته خیلی میل و رغبت به سمت دنیای تولید محتوا زیاد شده. هرکسی به نحوی میخواد در این دنیای مجازی، دستی به کار بکشه و یا عکاس بشه یا فیلمبردار و فیلمساز. این وسط هم پدر و مادرها بدون شناخت علاقه فرزندشون، حمایت های بیجا میکنند. من خودم حدود ۴ سال تدریس می‌کردم. می‌دیدم بچه‌هاشون رو الکی الکی دارن ثبت نام میکنند. میگفتم بچه جون، تو واقعا علاقه داری یا اینکه گول چندتا برنامه های مجازی رو خوردی؟ آخرشم ده جلسه می‌نشست و بعدشم بای بای. چرا؟ چون همه می‌خوان سهیم باشن. تو فضایی که به بقیه القا کرده که میشه راه صدساله رو یک شبه رفت

خب طبیعیه که شما وقتی زیستت تو این فضا باشه، کم کم به سمت این هنر کشیده بشی و بخوای خودی نشون بدی. حتی اگه فلسفه وجودی برنامه هم ندونی، اما همین که در این اتمسفر نفس بکشی، ابزارها به صورت خودکار تو رو هدایت میکنن به سمتی که باعث تولید این اپلیکیشن شده. جالبه بدونید اینستا قبلاً اصلا قابلیت ارسال پیام نداشت. فقط عکس و فیلم آپلود میکردی و بقیه لایک و کپشن. همین

حالا گوش کن بازم بگم برات

اینا منظورمه

فلسفه وجود اینستاگرام احیای فضای عکاسی های قدیمی بود. کسانی که از ١٣ ١۴ سال پیش پیج دارن میدونن که قبلا لوگو اینستاگرام عکس یه دوربین بود. یه دوربین نوستالژی قدیمی به نام polaroid. این دوربین بعد از عکاسی یه کاغذ ازش میزد بیرون و عکس رو چاپ میکرد و پایین یه فضای خالی میذاشت که عکاس بتونه با خودکار یه متن کوتاه بنویسه. مثلا تاریخ یا مکانی که عکس رو ثبت کرده(الان کپشن پست ها دقیقا بخاطر همون فضاست که خواستن زنده نگهش دارن)

حالا چرا فیلمساز و عکاس رو مثال زدم؟ بذار بگم برات

برای یک عده ای رویا پردازی شد که چرا نشه سریع معروف شد؟ چرا نشه سریع به اوج رسید؟ چرا نشه معتبر شد؟ برای همین از مرحله فکر به مرحله باور رسیدن. یعنی عمیقأ باور داشتن که میشه بدون تلاش و زحمت و پشتکار، یه شبه به یه فیلمساز معروف یا عکاس برجسته تبدیل شد

این وضعیت سخت گذشت و بعدا اینستاگرام یه چیز جدید آورد به نام استوری. قشنگ همه رو درگیر خودش کرد و کم کم از تلگرام اومدن به سمت اینستاگرام. دیگه جلب کردن حواس ها به سمت خودمون کار سختی نبود. برعکس پیدا کردن ادمین کانالها و ارتباط گرفتن باهاشون. یکی اگه میومد رقص میکرد سریع کیلومتری مخاطب جذب میکرد

بمونید بقیه هم بگم

فضای مجازی یه کلاه گشادی که روی نسل جدید گذاشت این بود که فک کرد راه صد ساله رو میشه یک شبه رفت. اینجا منظورم از نسل جدید یعنی کسایی که با فاصله ۵ ۶ سال بعد از من متولد شدند. من وقتی کار رو شروع کردم چیزی به نام اینستاگرام رو اوج نبود. چی بود ؟ تلگرام. اصلا هم به این راحتی نبود که یه عکس و فیلم بخوای منتشر کنی. باید هزارتا رابط و آشنا جور میکردی تا ادمین فلان کانال خبری رو پیدا کنی که بین هزارتا پیامی که در روز براش می‌ره بیاد پیام تو رو جواب بده و بخواد یه پیام مردمی رو توکانالش بذاره.

یه تجربه شخصی تو ده سال گذشته از فعالیت هنریم میگم و خیلی هم قبولش دارم. بخونید خالی از لطف نیست

از کردستان برامون مهمون اومده پرسیدم شیعه هستید یا سنی؟ گفت شیعه هستم اگه سنی بود تا صبح مداحی شور امیرالمومنین پخش میکردم