مدرسه معارف علامه طباطبایی

هنگامی که هزاران قلم بیرون آمد تا از حضرت علی بن موسی الرضا (ع) یادگاری برای همه‌ی اصل‌ها و نسل‌ها ثبت کنند، حضرت فرمود: کَلِمَةُ لا اِلهَ اِلاَّ اللّهُ حِصْنی فَمَنْ دَخَلَ حِصْنی اَمِنَ مِنْ عَذابی... این کلمه توحید، این حقیقت توحیدی، این دژ محکم و قلعه‌ی استوار، انسان را به سراپرده امنیت می‌رساند؛ اما به شرط آن‌که این حقیقت خالی نشود؛ یعنی این شکل، این قالب، این ایمان دینی، این ظاهر اسلامی و این مناسکی که ما انجام می‌دهیم، از حقیقت امامت، که حقیقت این حرکت درونی انسان به سوی حقیقت برتر است، خالی نشود. اما بدون این مصیبت امکان ندارد. از همین‌جاست که حضرت مصیبت خودش را می‌خواند. هنگامی که زمان شهادت می‌رسد، به اصحاب خودش، به آن صحابی خاص، دستور می‌دهد که درها را ببندند و می‌فرماید: اگر عبا را به سر کشیدم ... و این مسیر، مسیر همه‌ی انسان‌هاست؛ مسیری به سوی تنهایی و غربت؛ غربتی که زمان شهادت و زمان رفتن و زمان زیارت حقیقی حضرت موسی بن جعفر(ع) و حضرت علی بن موسی‌الرضا(ع) است. این، حقیقت زیارت است. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ▪️ ✍️|محمدحسین قدوسی| 📄بخشی از متن جاده‌ی خراسان 🏴ویژه شهادت شمس‌الشموس ثامن‌الحجج علی بن موسی الرضا المرتضی(ع) #در_مکتب_علامه_طباطبایی #امام_رضا #توحید @Allaamehwisdom

جاده‌ای که حقیقت را به ما نشان می‌دهد، جاده‌ای است که مولا، امام هشتم(ع)، از مدینه به سوی خراسان طی می‌کند؛ جاده‌ای که حتی ظاهرش هم دورترین جاده آن زمانِ مملکت اسلامی است. این جاده از مرکز امن ایمان، از مدینه، آغاز می‌شود؛ از جایی که حضرت در راحت‌ترین حالت و در میان خانواده خودش است. بعد از مرگ هارون‌الرشید، آن خلیفه‌ی قدرتمند، و در خلأ قدرتی که وجود دارد، حضرت امکان تنفس دارد و خانواده بزرگ حضرت موسی بن جعفر(ع)، با آن تعداد بسیار، امکان بسیاری از کارها را دارند و امام هشتم هم، بیش از همه‌ی این‌ها، امکان‌های مختلفی پیش روی خود دارد؛ امکان قیام، امکان حرکت‌های دیگر و حتی امکان هیچ کاری نکردن. اما در این میان، حضرت دعوت خلیفه جور را می‌پذیرد تا بالاترین مقام خلافت اسلامی آن زمان را بپذیرد. این برای بعضی از شیعیان، بلکه بسیاری از آن‌ها، عجیب‌ترین و غیرقابل‌قبول‌ترین حرکت است؛ حرکتی که آن را نمی‌فهمند و نمی‌دانند و به همین دلیل، گروهی مخالفت می‌کنند، تا جایی که حتی امکان قتل حضرت پیش می‌آید. اما برخلاف این تصور و برخلاف تحلیلی که بعضی از شیعیان و مسلمانان با نگاهی کوتاه‌بینانه از حرکت حضرت داشتند، حرکت حضرت، در حقیقت، بالاترین، قوی‌ترین، عمیق‌ترین و موفق‌ترین جاده‌ای است که به سوی ایمان، از جهت شخصی و اجتماعی، پیش می‌رود؛ جاده‌ای که چنان آثاری دارد که این آثار تاکنون هم باقی مانده است. ما در این شرایط خودمان چگونه می‌توانیم این حرکت را طی کنیم؟ چگونه در میان این یمین و شمالی که در وجود ماست، این الگو را درون خودمان پیاده کنیم؟ آیا باید در یک سو با جهان بیرونی و این اوضاع بیرونی چنان مخلوط بشویم که از ایمانمان فاصله بگیریم و یا در سوی دیگر، باید در انزوا و غربتی قرار بگیریم که ایمان درون خودمان رسوب کند؟ راه این است که باید از سختی‌ها و مشکلات، از فرو رفتن در این اجتماع پر از کدورت و از آنچه در وجود ماست و از تقلیدی که برای مؤمن آخرالزمان پر از رنج است، فرار نکنیم؛ بلکه درون آن فرو برویم و ایمان، عقل و روابط اجتماعی‌مان را صرف این کنیم که بفهمیم چگونه باید پیش رفت. این الگوی علی بن موسی‌الرضا(ع) است. این است جاده خراسان. مسئله این نیست که ما تنها به یک زیارت برویم. پیاده‌روی‌هایی که داریم، اگرچه خوب و ارزشمند و لازم است، اما حقیقت آن پیاده‌روی، درونی است. پیاده‌روی درونی در این جاده خراسان، پیدا کردن مسیر حرکت دینی برای مؤمن امروز است. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ▪️ ✍️|محمدحسین قدوسی| 📄بخشی از متن جاده‌ی خراسان 🏴ویژه شهادت شمس‌الشموس ثامن‌الحجج علی ابن موسی الرضا المرتضی(ع) #در_مکتب_علامه_طباطبایی #امام_رضا #جاده_حقیقت @Allaamehwisdom

هیچ‌وقت زندگی انسان، هرچقدر هم که شلوغ و پرمسئله باشد، امکان توجه‌ای هرچند اندک را به‌صورت روزمره از او سلب نمی‌کند. این خود انسان است که به آن سمت نمی‌رود و هر کسی می‌تواند با پیمودن این مسیر و قدم گذاشتن در این راه، در مسیر پیامبر(ص) گام بردارد. و ما باید بدانیم که مصیبت حضرت، زحمت ایشان و تلاشی که انجام داده‌اند، در درجه‌ی اول برای ما و برای امتش بوده است. این امتش هستند که او را نگران و مضطرب می‌کنند؛ همان‌طور که در آیات مختلف قرآن به حضرت توجه داده شده است که بیش از این نمی‌خواهد خودت را به مشقت بیندازی، و این مشقت برای ما بوده است. حضرت مصیبت‌های بسیاری دیده، همچون مصیبت‌هایی که برای خاندانش پس از خودش ایجاد شده است؛ اما این مصیبت‌ها در جهت آن مصیبت حقیقی و مصیبت کامل است. و آن مصیبت کامل، این است که حضرت می‌خواهد امتش در جهت احیای انسانیت و احیای مقام خلیفه‌اللهی خودشان گام بردارند و از این گردونه‌ی روزگار اندکی خلاص شوند و یک گام بردارند. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ▪️ ✍️|محمدحسین قدوسی| 🏴بر خاتم انبیاء محمد مصطفی صلوات #در_مکتب_علامه_طباطبایی @Allaamehwisdom

🏴سالروز شهادت مظلومانۀ کریم اهل بیت، حضرت امام حسن مجتبی علیه‌السلام را تسلیت و تعزیت عرض می‌کنیم. ‏ #در_مكتب_علامه_طباطبايى @Allaamehwisdom

آنچه در ارتباط با پیامبر خاتم(ص)، در این دوران معاصر، بیش از همه باید توجه ما را به خود جلب کند، این است که پیامبر(ص)، پیامبر رحمت برای تمام عالم است. هیچ انسانی، هیچ موجودی، هیچ جامدی، هیچ حیوانی و هیچ شیئی در جهان نیست، مگر اینکه از رحمت پیامبر(ص) بهره‌مند شده باشد. امکان ندارد هیچ موجودی بدون رحمتی که خداوند به برکت وجود مبارک پیامبر(ص) بر جهانیان نازل و جاری می‌کند، به زندگی خود ادامه دهد. پیامبر رحمت برای تمام جهانیان است. اما گاهی ما با نگاهی بیرونی به این رحمت توجه می‌کنیم و تصورمان این است که زندگی و وجود ما و آنچه در این جهان داریم، به جای خود محفوظ است و رحمتی و کمکی از آسمان، از موجودی به نام خداوند که در آسمان‌هاست و عرش او در آن بالاست، از بیرون و با دعا و توجه و این‌ها برای ما نازل می‌شود. اما حقیقت رحمت و رحمانیت خداوند و پیامبر(ص) و امام معصوم و حجت، چه حجت ظاهر و چه حجت باطن، چه حجت غایب و چه حجت حاضر، در هر چیزی که در این جهان هست، از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است؛ همان‌طوری که خداوند از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است. و راه بازگشت به این رحمت، رجوع به خودِ انسان است. انسان لازم است که به خودش و زندگی‌اش رجوع کند. حقیقت رحمانیت آن است که در دل همین گرفتاری‌ها و بن‌بست‌های زندگی فردی و اجتماعی، حتی آنجا که مشکلات، راه‌ها را بر ما می‌بندند و ما را تا مرز خفگی پیش می‌برند، امید را در خود زنده کنیم و نگاهمان را تغییر دهیم؛ به‌گونه‌ای که از میان همه این بن‌بست‌ها، راهی به سوی نور، افق‌های نامتناهی، حرکت، رشد، تعالی و پیشرفت ببینیم و به جای یأس، سرافکندگی و غرق شدن در منفیات، برخیزیم. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ▪️ ✍️|محمدحسین قدوسی| 🏴بر خاتم انبیاء محمد مصطفی صلوات #در_مکتب_علامه_طباطبایی @Allaamehwisdom

إِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُورًا |اسراء:٤٥| اینکه هنگام نزول آیات، در صدر اسلام و همچنین در زمان انبیای سلف، مخالفان، پیامبران را به سحر و جادو متهم می‌کردند، چندان هم بی‌دلیل نبوده است. این‌گونه نبوده که آنان صرفاً از روی عناد، یا برای بهانه‌جویی، یا به دلیل تبلیغاتی که می‌خواستند علیه دین انجام دهند، این سخن را بگویند. اگرچه همه‌ی این عوامل وجود داشته، اما واقعاً قرائت قرآن، همچون سحری بر ذهن، وجود و روان انسان‌هایی که مخاطب آن بودند اثر می‌گذاشته است. به همین دلیل، در زمان پیامبر اسلام، کفار به مسافران و غریبه‌هایی که از نقاط دیگری می‌آمدند توصیه می‌کردند در گوش‌های خود پنبه بگذارند تا این کلام را نشنوند؛ زیرا این کلام جادو می‌کند و وقتی آن را بشنوید، دیگر امکان مقاومت در برابر آن را نخواهید داشت. آن‌گونه که نقل شده، بعضی از کسانی که پنبه‌ها را از گوش خود برمی‌داشتند، واقعاً تحت تأثیر قرار می‌گرفتند. چه بسیار کسانی که با شنیدن آیاتی از قرآن ایمان آوردند و از اصحاب درجه‌یک پیامبر(ص) شدند؛ همچون ابوذر غفاری که حتی گفته می‌شود پیش از رسیدن به پیامبر اسلام، گذشته‌ی چندان باشکوهی ــ دست‌کم در ظاهر ــ نداشته است. اما وقتی این آیات به گوش او می‌خورد، چنان دگرگون می‌شود که به یکی از اصحاب خاص پیامبر(ص) تبدیل می‌شود. اینکه در اینجا گفته می‌شود: «إِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجَابًا مَسْتُورًا»، یعنی وقتی قرآن می‌خوانی، یا استماع قرآن می‌کنی، و در مواجهه و در محضر قرآن هستی و مخاطب قرآن قرار می‌گیری، میان تو و دنیای کسانی که به امور آخرتی و امور برتر توجه ندارند، یک حجاب مستور، یک پرده‌ی نامرئی، قرار می‌دهیم. این پرده، پرده‌ای ظاهری نیست. آنان کنار تو هستند؛ ممکن است از خانواده‌ و دوست تو باشند و یا در جامعه‌ی تو زندگی کنند، اما تو را وارد دنیای دیگری می‌کنیم؛ آن هم تنها با شنیدن یا قرائت آیه‌ای از قرآن. البته همه‌ی این‌ها به این شرط است که انسان در مخاطبه و مواجهه با قرآن قرار بگیرد، نه اینکه گرفتار دنیای دیگری باشد؛ به‌گونه‌ای که حتی در حد توجه به این آیات و در حد اینکه وجود خود را اندکی با این آیات پیوند دهد، نتواند از آن دنیای خود خارج شود. اگر چنین باشد، این قرآن اثر نخواهد داشت. |محمدحسین قدوسی| ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ▫️ #در_مكتب_علامه_طباطبايی #مخاطبه_قرآن #سوره_اسراء @Allaamehwisdom

در روز اربعین انسان وظیفه‌ دارد که التزام ظاهری داشته باشد، به اینکه از خانه بیرون برود، حرم مشرف بشود، پیاده‌‌روی جمکران مشرف بشود، حضرت عبدالعظیم مشرف بشود، مشهد برود؛ ولی گاهی یک نفر فکر ریشه‌ای می‌کند، می‌رود یک قدم به سمت اصل مطلب بر می‌دارد؛ ولو به حسب ظاهر گریه نکند، ولو به حسب ظاهر در فلان مجلس شرکت نکند، ولو به حسب ظاهر اشکی نریزد؛ چون اصل این است که راهپیمایی اربعین در وجود ما شکل بگیرد، و ما جزء روندگان بسوی اربعین باشیم، و این با معرفت امام به دست می‌آید. هر کسی به اندازه نگاه خودش، و به اندازه اعتقاد خودش، از عملکردها سود می‌برد. امکان دارد یکی مثل علامه طباطبایی(ره) باشد، که خیلی از مجالس نرفتند یا شاید یک بار هم راهپیمایی اربعین نرفتند؛ -گرچه یکی از بزرگان شاید خواب دیدند، گفتند که چطور به این مقام رسیدی؟ فرمودند از گریه بر سیدالشهداء علیه‌السلام- ولی یک کاری انجام دادند که آن کارشان، نسبت به این راهپیمایی بسیار بسیار با ارزش‌تر هست. آنچه اهمیت دارد این است که امامت وجود خودمان را بشناسیم، که سرشار از اسماء و صفات حق تعالی است؛ و قبولِ ولایت اهل‌بیت عصمت و طهارت، که کأنّه بالفعل همه‌ی این‌ها را در وجود ما تعبیه کردند و به ودیعه گذاشتند، تا امام درون خودمان را بشناسیم، و به دنبال احیاء و اقامه‌ی امامت درون خودمان باشیم. |شاگرد سلوکی مرحوم سعادت‌پرور(ره)| ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ▪️ 🏴اربعین حسینی #در_مکتب_علامه_طباطبایی #سعادت‌پرور #اربعین @Allaamehwisdom

حرکت حقیقی اربعین، حرکت به سوی امام است. معرفت امام و معرفت به منویات امام «المسارعین الیه فی قضا حوائجه» آن کسی که به سوی شناخت امام می‌رود، و به سوی شناخت منویات امام می‌رود؛ او در حال حرکت به سوی امام و اربعین حقیقی است، و رونده‌ی حقیقی اوست. «ما تقدم من ذنبه و ما تأخر» (پيامبر اکرم، الوافي، جلد۵، صفحه۱۰۶۸) چه فرج زود باشد، چه فرج دیر باشد، او به سوی امام می‌رود؛ این تعبیری که از خود معصوم سلام‌الله علیه است. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ▪️ |شاگرد سلوکی مرحوم سعادت‌پرور(ره)| #در_مکتب_علامه_طباطبایی #سعادت‌پرور @Allaamehwisdom

در واقعه‌ی عاشورا برخى از آن كسانى‌كه از حسين علیه‌السلام فاصله گرفتند، آدم‌هاى بزرگى بودند و برخى از آن‌هايى كه فاصله نگرفتند و بازگشت به سيدالشهدا علیه‌السلام كردند، افرادى بودند كه در ظاهر تناسبى با اهل بيت علیهم‌السلام نداشتند! «سليمان‌بن‌صرد‌خزاعى»، صحابى برجسته‌ای است كه خود از دعوت‌كنندگان و برنامه‌ريزان است، اما در اين شرايط جا می‌ماند و نمی‌تواند به عاشورا برسد. با اين‌كه بعدا توبه می‌كند و از توابين است و به شهادت می‌رسد، اما شهادتى كه در ركاب حضرت است، خيلى متفاوت است با شهادت بعد از حضرت... در مقابل «زهيربن‌قين» كه عثمانى است و منزل به منزل فرار می‌كند كه با حسين علیه‌السلام روبرو نشود، به دليل صلاحيتى كه دارد، لحظه‌ای همسرش، دوستش، همراه و رفيق سلوكى‌اش، در تذكرى كه به او می‌دهد، او را به سوى حضرت می‌فرستد. جانى كه آن‌طور مشتاق، آگاه و بيناست، گرچه در ظاهر عثمانى است، اما اين حقيقت در آن شعله‌ور است، اين جان، به‌محض ديدن سيدالشهدا علیه‌السلام چنان اشتعال در وجودش سر می‌گيرد كه همه چيزش را رها می‌كند، به دنبال حضرت می‌رود و تا شهادت پيش می‌رود. ️ اينكه ما عليرغم شيعه و مسلمان بودن و درخواست و ميل حسينى داشتن، در آخر، سرنوشتى چون «سليمان‌بن‌صُرَد» داشته باشيم، يا در عين همه گناهان، اشتباهات، خطاها و نقص‌ها سرنوشتى چون «زهيربن‌قين» داشته باشيم، به رفتار روزمره و حركات كوچك ما بر می‌گردد؛ در هر لحظه‌ ما به «قَتِيلِ الْعَبَرَاتِ» نزديك می‌شويم يا از آن دور می‌شويم. ما اسير هستيم، اما اسيرى كه با كربات همراه است و پيش می‌رود و پيشتاز و پيشرو است و تابع آن بانوى اسارت است، يا كسى كه از ایشان فاصله گرفته است؟ اين به رفتار ما بستگى دارد. |محمدحسین قدوسی| ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ▫️ #در_مكتب_علامه_طباطبايی #اشتعال @Allaamehwisdom

🚫 تبــــــــذیر إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُوا إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ ۖ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُورًا ‎(اسراء: ۲۷) در ظاهر، تبذیر همان مصرف مالی فراتر از نیاز و عقلانیت است و نادرستی آن روشن است؛ اما تعبیر این آیه بسیار فراتر از یک خطای مالی است و نشان می‌دهد پشت این باطلِ ظاهری، باطلی عمیق‌تر و خطرناک‌تر نهفته است. اینکه فردِ اهل تبذیر «برادر شیطان» معرفی می‌شود، یعنی در مسیر و اهداف او همگام می‌شود؛ اهدافی که چیزی جز تخریب زندگی دنیوی و اخروی انسان نیست. این برادری، همراهی در باطل و انحراف است؛ شیاطین که عامل فساد و تخریب‌اند، با انسانِ مبذر هم‌مسیر می‌شوند و او نیز در کنار آنان قرار می‌گیرد. نکته‌ی عجیب‌تر آن است که این آیه پس از آیه‌ای آمده که درباره‌ی رعایت حقوق نیازمندان سخن می‌گوید: وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا(اسراء: ۲۶)  خویشاوندان، مساکین و درراه‌ماندگان حقوقی در اموال انسان دارند و انسان موظف است این حقوق را ادا کند؛ اما بلافاصله پس از این دستور، از تبذیر نهی می‌شود. این نشان می‌دهد که مقصود تنها ول‌خرجی در مسیر باطل نیست؛ بلکه حتی در مسیر حق و در هنگام کمک به نیازمندان نیز تبذیر مذموم است. بنابراین، مسئله‌ی اصلی صرفِ خرج کردن مال در راه خیر یا شر نیست، بلکه حفظ تعادل و حرکت در چارچوب حکمت و عقلانیت است. این نکته نشان می‌دهد که در تبذیر، توجه به یک ریشه و بنیاد درونی وجود دارد؛ اینکه انسان از حالت طبیعی و عقلایی خود خارج می‌شود. این خروج از تعادل، همراه با نوعی انحراف روحی و درونی است؛ حتی اگر در ظاهر، جهت حرکت او حق باشد و مال خود را در راه کمک به نیازمندان و ابن‌السبیل صرف کند. تبذیر نشان می‌دهد که در جایی از روح و روان و ساختار وجودی انسان انحرافی پدید آمده است؛ انحرافی که آثار سوء و گاه بسیار سنگینی دارد و نمی‌توان از کنار آن به‌سادگی گذشت. این آیات نشان می‌دهند که مسیر حرکت انسان در جهان بر پایه اصول عقلایی طراحی شده است و کسی که از این اصول خارج شود، به نتیجه مطلوب نخواهد رسید. چنین نیست که صرف یک نیت ظاهراً خوب برای رسیدن به نتیجه کافی باشد. ممکن است انسان بگوید: «من در حال انجام کار خیر هستم؛ پس اگر در این مسیر تبذیر هم بکنم اشکالی ندارد.» اما این نیت، هرچند در ظاهر درست است، می‌تواند از نوعی بی‌سامانی، ضعف درونی یا نقص‌های پنهان سرچشمه گرفته باشد؛ نقص‌هایی که نه‌تنها انسان را به نتیجه مطلوب نمی‌رسانند، بلکه او را در مسیر برادری با شیطان قرار می‌دهند. |محمدحسین قدوسی| تاملی در آیات سوره مبارکه‌ی اسراء #در_مكتب_علامه_طباطبايى #سوره_اسراء @Allaamehwisdom

🔐 راه حل تمامی مشکلات ️در روایت هست که حضرت ابراهیم (ع) وقتی که می‌خواست فرزندش اسماعیل(ع) را ذبح کند به فرزندش فرمود: الان موقع مرگ توست و بناست که سَرت با این کارد بریده شود و در حال اِنقطاع از این عالم هستی و از این عالم کَنده می‌شوی و به عالم دیگری می‌روی. تو در حال حاضر "مضطر" هستی؛ بیا دعا کن! حضرت اسماعیل(ع) در این موقعِ استجابت دعا نمی‌دانست چه دعایی کند. تا آن‌جایی  که در خاطرم هست جبرئیل(ع) نازل شد و به اسماعیل(ع) عرض کرد که این دعا رو بکن: "اللّهُمَّ اغفِر لِلمُومِنینَ وَ المُومِنَاتِ" ️بنده یک وقتی از استاد پرسیدم که میان این همه ادعیه، چرا این دعا گزینش شده؟ فرمودند: تمام اتفاقاتی که در خلقت اتفاق می‌افتد، از حضرت آدم علیه‌السلام گرفته تا زمان ظهور ولی‌عصر سلام‌ الله علیه، [همه‌ی اتفاقات] بر مبنای "گناهان" شکل می‌گیرد و لذا پیغمبر اکرم (ص) فرمودند: «أَلا أُخْبِرُکمْ بِدآئِکمْ مِنْ دَوآئِکمْ؟ دَآؤُکـمُ الذنُـوبُ، وَ دَوآؤُکـمُ الإِسْتِغْفارُ» تمام مشکلاتتان به گناهانتان برمی‌گردد و درمان همه‌ی مشکلاتتان استغفار است و قرآن هم می‌فرماید: ما كانَ اللَّـهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ (انفال:۳۳) اگر استغفار کنند، عذاب نمی‌شوند. یعنی اگر در عذاب هستند برای این است که استغفار نمی‌کنند و به همین معنا امام صادق(ع) اشاره کرده‌اند که: «ضجوا و بكوا إلى الله...لفرج الله عنا» اگر "استغفارِ عملی" که ضجه و بکاء هست داشته باشید فرج ما اهل بیت حاصل می‌شود. ▪️ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ در ماه صفر، توصیه به استغفار شده؛ این توصیه به استغفار برای لایروبی وجود انسان است برای بالا رفتن جذب حقیقت. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ▪️ |شاگرد سلوکی مرحوم سعادت پرور (ره)| #در_مكتب_علامه_طباطبايى #سعادت‌پرور #استغفار #صفر @Allaamehwisdom

بی‌اعتنایی به حجت، چه در مسائل اجتماعی، چه خانوادگی و چه شخصی، انسان را دچار سردرگمی می‌کند. اگر کربلا رقم خورد، برای بیرون آوردن بشر از این سردرگمی بود؛ زیرا انسان در حیرت و گمراهی بود، تا بندگان از جهالت و حیرت ضلالت نجات پیدا کنند. ماجرای غیبت امام زمان(عج)، طول غیبت، و گریه صبح و شام، بلکه پیوسته و آن ندبه‌ای که دستور داده شده حتی در اعیاد خوانده شود، همه برای همین است. خود ولیّ عصر(عج) فرموده‌اند برای غربت و تنهاییِ ما ندبه کنید و ناله بزنید. در دعای ندبه نیز تعابیر فراوانی آمده است: آیا یاری‌کننده‌ای هست که در گریه و ناله همراهی کند؟ آیا جزع‌کننده‌ای هست که یاری شود؟ و عبارت‌های متعدد دیگری که در دعای ندبه و روایات نقل شده است. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |شاگرد سلوکی مرحوم سعادت‌پرور| #در_مکتب_علامه_طباطبایی #سعادت‌پرور @Allaamehwisdom