Amir daneshmand | امیر دانشمند

مگر اصلاً ما چند نفر هستیم که بخواهیم این‌گونه مقابل هم بایستیم و با یکدیگر درگیر شویم؟

پیرو اتفاق دیشب مقابل موکب ایت الله شیرازی لطفا بخوانید . دوباره اربعین شد و دوباره جماعتی از خشک‌مذهب‌ها شروع به قلدری، تنش‌آفرینی و شعار دادن کردند. اصلِ شعار دادن به خودیِ خود هیچ اشکالی ندارد. شعار «لبیک یا خامنه‌ای» هیچ مشکلی ندارد؛ اما قرار نبود هر کسی که با تفکر ما اختلاف نظر دارد، برویم جلوی درِ موکب یا حسینیه‌اش، با عصبانیت و قلدری شعار بدهیم، سینه‌چاک کنیم و فریاد «مرگ بر…» سر بدهیم. اینجا کربلاست؛ شهری که در ایام اربعین میزبان زائرانی از ۱۷۲ ملت مختلف است و هر سال میلیون‌ها نفر از سراسر دنیا این صحنه‌ها را می‌بینند. واقعاً آن‌ها با دیدن چنین رفتارهایی چه برداشتی از شیعه و از ایرانی‌ها خواهند داشت؟ از طرف دیگر، ما در کشور عراق حضور داریم. عراقی‌ها میزبان ما هستند و ما مهمان آن‌ها. اولین چیزی که یک مهمان باید رعایت کند، ادب در برابر میزبان است. چه بخواهیم و چه نخواهیم، مرجع آیت‌الله سید صادق شیرازی در عراق مقلدان زیادی دارد؛ همان مردمی که بسیاری از آن‌ها امروز میزبان زائران ایرانی هستند. کار به جایی رسیده که بعضی از عراقی‌ها می‌گویند: «دوباره ایرانی‌ها آمدند و داستان‌های همیشگی‌شان شروع شد.» و در نهایت این ذهنیت ایجاد می‌شود که ایرانی‌ها ادب مهمانی را رعایت نمی‌کنند. در حالی که واقعیت جامعه عراق چیز دیگری است. مردم کربلا با وجود تفاوت دیدگاه‌ها و مراجع تقلید، سال‌هاست در کنار یکدیگر با آرامش زندگی می‌کنند. چه کسی از مقلدان این مرجع باشد و چه از محبان رهبر شهید، همه در کنار حرم امام حسین علیه‌السلام در کنار هم زندگی می‌کنند و به عقاید یکدیگر احترام می‌گذارند. در طول یک سال گذشته، در شهر کربلا بارها تجمع‌ها و راهپیمایی‌هایی در حمایت از ایران و بزرگداشت رهبر شهید برگزار شد. جالب اینجاست که مسیر بسیاری از این تجمع‌ها از مقابل حوزه و حسینیه همین مرجع عبور می‌کرد، اما حتی یک نفر از برگزارکنندگان به هم‌وطن و هم‌مذهب خود بی‌احترامی نکرد. شعار خود را دادند، از مسیر عبور کردند و رفتند. اما ما امروز در کشور دیگری، مقابل محل تجمع عده‌ای دیگر، کار را به جایی رساندیم که به درگیری کشیده شد، پلیس وارد عمل شد و زائران را متفرق کرد. انتهای چنین رفتارهایی چیزی جز بی‌آبرویی برای ایران نخواهد بود. اختلاف نظر همیشه وجود دارد و هیچ جامعه‌ای از اختلاف خالی نیست؛ اما همین چند روز پیش، من شخصاً در عراق دیدم که مقلدان همین مرجع در مراسم تشییع رهبر شهید شرکت کردند، احترام گذاشتند و در مراسم حضور داشتند. همچنین آیت‌الله سید محمدتقی مدرسی، از مراجع دینی عراق که نسبت خانوادگی با آیت‌الله سید صادق شیرازی دارد، در مراسم تشییع پیکر رهبر شهید در کربلا حاضر شد؛ در حالی که بدون عبا و حتی بدون کفش آمده بود و ساعت‌ها در خیابان‌های کربلا منتظر رسیدن پیکر رهبر شهید ایستاد. نکته قابل تأمل اینجاست که این اتفاقات تنها در دو شب منتهی به اربعین رخ می‌دهد؛ در حالی که در تمام طول سال، با حضور گسترده زائران ایرانی در عراق، چنین اتفاقاتی دیده نمی‌شود. برادر من… اگر برای زیارت سیدالشهدا علیه‌السلام آمده‌ای، یکی از مهم‌ترین آداب زیارت، ادب است. شما با این رفتار، به میزبانان خود بی‌ادبی کردید. اگر امروز زیارت اربعین برای ما آسان شده، یکی از مهم‌ترین دلایلش همین مردم عراق هستند؛ مردمی که با هزینه شخصی موکب برپا می‌کنند، از زائران پذیرایی می‌کنند و حتی درِ خانه‌هایشان را به روی ما باز می‌کنند تا از ما پذیرایی کنند. اما شما رسم مهمانی را به جا نیاوردید و حرمت را شکستید. قطعاً نه امام حسین علیه‌السلام از چنین رفتاری راضی است و نه رهبر شهید؛ زیرا شما حرمت شکستید و با رفتار خود، تصویری نامناسب از ایرانی‌ها در ذهن بخشی از مردم عراق ساختید. از طرفی، کاری نکنید که نتیجه این رفتارها، بسته شدن راه زیارت برای دیگر عاشقان سیدالشهدا باشد. خشک و تر با هم خواهند سوخت. طبق قانون جدید عراق، افرادی که در چنین حوادثی شناسایی شوند، بازداشت، دیپورت و تا پنج سال از ورود به عراق محروم خواهند شد. شما می‌توانستید شعار خود را بدهید، بدون درگیری، بدون عصبانیت، بدون قلدری و بدون توهین، از آن محل عبور کنید و به مسیر خود ادامه دهید. اما نتیجه رفتار اشتباه شما این شد که امروز این اتفاق، تیتر اول بسیاری از خبرگزاری‌های عربی شده است. اگر کسی از بیرون به این صحنه نگاه کند، تنها یک برداشت خواهد داشت؛ اینکه شیعیان و حتی ایرانی‌ها با خودشان هم اتحاد ندارند و با یکدیگر درگیر هستند. اگر پیروان رهبر شهید از وحدت با اهل سنت سخن می‌گویند، اولین قدم، وحدت و احترام میان برادران شیعه است. ما وقتی با خودمان وحدت نداشته باشیم، چگونه می‌توانیم دیگران را به وحدت دعوت کنیم؟ امروز شیعه بیش از هر زمان دیگری به وحدت نیاز دارد، نه به تفرقه.