Amirprsaraad🖊

گریه امان‌مان را بریده است. نه اشکی مانده،نه توانی برای پنهان کردنش. هر بار که نام‌شان از ذهن‌مان عبور می‌کند، چیزی درون‌مان فرو می‌ریزد. خسته‌ایم؛ از این بغضِ بی‌پایان،از شانه‌هایی که مدام می‌لرزند، از شب‌هایی که با چشمِ خیس صبح می‌شوند. گریه فقط اشک نیست؛ فرو ریختنِ آرامِ ماست در برابرِ نبودنی که هر روز بیشتر می‌سوزاند. [امیرپارسا راد]

🕊️🖤

چهل روز گذشته و ما هنوز در همان لحظه‌ی شکستن ایستاده‌ایم. عددها جلو رفته‌اند،تقویم ورق خورده اما دلِ ما در همان روز جا مانده است. خانه‌ها دیگر،آن خانه‌های قبل نیستند؛صداها کم شده،خنده‌ها کوتاه شده و سکوت جای خیلی چیزها را گرفته.هر صبح که می‌آید،یادمان می‌اندازد چه چیزی را از ما گرفتند.هر شب که می‌شود جای خالی سنگین‌تر از دیروز روی سینه‌مان می‌نشیند. می‌گویند زمان می‌گذرد،می‌گویند باید ادامه داد؛ اما چگونه با این حفره‌ی عمیق در قلب‌مان؟ چهل روز گذشته اما این داغ نه کهنه شده،نه آرام. ما زندگی می‌کنیم، اما با زخمی که هر تپش آن را دوباره باز می‌کند.. [امیرپارسا راد]

این غم پاک نمی شود؛ این غم از جایی دور نیامده،از دلِ همین روزهاست. از جای خالیِ جوان‌هایی که باید برمی‌گشتند و برنگشتند.از مادرانی که هر شب با عکس‌ها حرف می‌زنند.از خیابان‌هایی که شاهد بودند و هنوز ساکت ایستاده‌اند.این اندوه از فقدان است، از بریدنِ ناگهانیِ نفس‌ها، از آینده‌ای که نیمه‌تمام ماند،برای همین پاک نمی‌شود؛چون ریشه‌اش در نبودنِ کسانی‌ست که باید هنوز می‌بودند این غم سطحی نیست که شسته شود؛ ریشه است و ریشه از دلِ خاک کنده نمی‌شود. [امیرپارسا راد]

امروز دقیقاً یک ماه است؛ یک ماه از وقتی مردم فریاد زدند و پاسخ گلوله بود. سی روز گذشت و هنوز خون از حافظه‌ی خیابان‌ها پاک نشده.جوان‌هایی که باید زندگی می‌کردند،در این یک ماه حذف شدند تا سکوت حاکم بماند. اعتراض جرم شد،نفس هزینه پیدا کرد و کشتن به ابزارِ کنترل بدل شد. اما نه خشم خوابید، نه داغ سرد شد نه مردم فراموش کردند. یک ماه گذشته و ما هنوز شماره می‌کنیم: نام‌ها،قبرها و شرمندگیِ زنده‌ماندن. این فقط یک ماه نبود؛ شروعِ زخمی بود که دیگر پنهان نمی‌شود. [امیرپارسا راد]

گناهی وجودم را فراگرفته ‏گناهِ اینکه ما مانده ایم و آنها نه..

🖤🕊

صدای بلندگوهایتان را بلند تر کنید،مبادا صدای گریه مادران داغدارمان شادی تان را خراب کند. ‏شما بلدید کجای تاریخ بایستید و دم از ایمان بزنید، ایمانی که با جنازه کاری ندارد و داغ یک ملت مزاحم جشنش نمی شود؛ ‏تاریخ دقیق یادش می ماند!

این حکومت با مرگ نفس می‌کشد.با خون جوانانی که نام‌شان را از خیابان پاک کرد اما از تاریخ نه. ایران را به پادگان بدل کرده‌اند؛جایی که تفنگ قانون است،سکوت اجباری‌ست،و زندگی جرم نابخشودنی.جوان کشتید چون از آینده می‌ترسید.از صدایی که بلند می‌شود،از نگاهی که دیگر سر پایین نمی‌اندازد،از نسلی که زانو نمی‌زند.گلوله شلیک کردید تا بمانید،اما هر شلیک، ترک تازه‌ای بود بر دیوار پوسیده‌ی قدرت‌تان.این یک حکومت نیست؛ماشین سرکوب است.این نظم نیست؛حکومت وحشت است.اما بدانید:خون، فراموشکار نیست.مادران داغدار، تاریخ زنده‌اند و نام قاتلان را نسل به نسل فریاد خواهند زد. ایران زنده است،حتی زیر چکمه‌ها و هیچ دیکتاتوری از حافظه‌ی مردم جان سالم به در نبرده است. [امیرپارسا راد]

هرکدام مارا بکشید کینه‌ی شما سینه به سینه به نفر بعدی ما منتقل می شود؛ شاید بمیریم اما کینه شما تا ابد در وجود این خاک می ماند، تا ابد! [امیرپارسا راد]

در زمستان ۱۴۰۴ هیچ خدایی پیدا نشد.

روح ما به دست مُشتي متدين و خداشناس به قتل رسيده است؛به كدام خدا شكايت ببريم كه از تو به نام تو جان مارا گرفته اند! [امیرپارسا راد]

فردا هم روز خداست؛ بر نعش های شما می رقصیم!

بیزارم از دین شما نفرین به آیین شما!

سپهر بابا کجایی؟

✈️💔🖤 پروازPS752

خاک وطن عجیب بویی به خود گرفته است. رنگ آنرا که نگویم بهتر از هرکس رنگ قرمز(خون)را این روزها می شناسیم،رنگی که پالت رنگ نقاش زندگی ما جز این را برایمان مقرر نکرده است. امروز ایران به خون افتاده است؛ ایلام در حال خونریزی ست و اگر مردم زخمش را پانسمان نکنند، هیچ بعید نیست در اثر این زخم،ایلام را از دست بدهیم.مردمی که از تمام وطن سالها فقر،جنگ و بی مهری نصیبشان شده است. حال که بدن ایران عزیزمان گوشه ای افتاده است و مشتی وحوش و لکاته بر سر بدن نیمه جانش می رقصند و به آن هتک حرمت می کنند باید یک بار برای همیشه،یک صدا آزادی این خاک را فریاد بزنیم. بدن نیمه جان وطن را در آغوش گرفته و تیمار کنیم که الان وقت مراقبت است. ایران عزیز من کمی صبر کن تو آزاد خواهی شد. ما از جان برایت مایه می گذاریم. قسم به خون همه فرزندان این خاک! [امیرپارسا راد]

ميبيني؟ من غمگين نيستم خود غم يك سرزمينم!

[امیرپارسا راد]