"آژند"

ㅤ خدایا مارو در برابر اتفاقاتی که تو حکمتش رو‌میدونی ، و ما هیچی ازش نمیدونیم ؛ صبور کن …

قطع ارتباط کنید و کنار بزارید و بگذرید بخاطر،روحتون،جسمتون،روانتون،زندگیتون.

به آدما بیشتر از حدشون بها ندید ، به هر کسی به اندازه ظرفیت و اندازه اش اهمیت بده ، مثل لیوانی میمونه که اگه بیش از حد بهش آب بدی سرریز میشه و میریزه و قابل جمع کردن نیست ، همیشه نصفه و نیمه باش ، صدتو نذار ، بذار دنبالت باشن نه اینکه دنبالشون بگردی ، خودتو راحت در اختیارش نذار ، همیشه در دسترس نباش ، بذار تشنه با تو بودن باشه ، تشنه وقت گذروندن با تو باشه ، زیاد که اهمیت بدی ، بیش از حد که بها بدی تکراری میشی.

با خودت مثل کسی که دوسش داری صحبت کن ، با خودت مثل کسی که دوسش داری رفتار کن ، از خودت مثل کسی که دوسش داری مراقبت کن ، لطفا قدر و ارزش خودت رو بدون و طوری که لایقش هستی با خودت برخورد کن ، چون فقط اینطوریه که میتونی احساس بهتری به زندگیت پیدا کنی.

آدم‌هایی که با خودشون درگیرن نمی‌تونن به تو آرامش بدن. آدم‌هایی که به خودشون دروغ میگن نمی‌تونن به تو صداقت نشون بدن. آدم‌هایی که به خودشون خیانت می‌کنن نمی‌تونن به تو وفاداری نشون بدن. آدم‌هایی که خودشون رو دوست ندارن نمی‌تونن تو رو هم واقعاً دوست داشته باشن. اونا واقعاً نمی‌تونن چیزی که خودشون نمی‌تونن به خودشون بدن رو به تو بدن!

‏فکر میکنم بخش بزرگی از رها کردن، پذیرفتن باشه. اینکه بپذیری یه موضوعی تموم شده، اینکه بپذیری که نباید به ای‌ کاش‌ ها و اگر‌ها فکر کنی، چون دیگه مسئله اونجوری تو میخوای بازسازی نمیشه، اینکه بپذیری به قضایا به شکل دیگه‌ ای نگاه کنی تا آسیب نبینی. وقتی رها کردی موضوعی رو و راضی بودی بدون که برگ برنده دست توعه و بهترین تصمیم رو گرفتی.

این جمله رو دوست داشتم: گاهی فکر می‌کنین دلتون می‌خواد ناپدید بشین ولی در واقع دوست دارین یه کسی بیاد و بگرده و پیداتون کنه.

اینکه یکی رو دوست داریم و خیلی روش حساس میشیم و عادی ترین حرفش هم میتونه ناراحتمون کنه، از باگ های اصلی دوست داشتنه.

خوشبختانه هرچی سن میره بالاتر مغز خیلی راحت تر قلب رو قانع می کنه.

لازم نیست سر در بیاورید که خدا چطور می‌خواهد مشکلاتِ شما را حل کند. این مسئولیتِ اوست. کارِ شما نیست. کارِ شما این است که به او  اعتماد داشته باشید.

عجله نکن، هیچ‌جا خبری نیست ... وقتی عجله می‌کنی، فقط کمی زودتر به جایی که در آن خبری نیست، میرسی!

توانش نیست و اگر باشد تمایلش نیست و اگر تمایلش هم باشد، حوصله‌اش نیست.

کم کم به مرحله‌ای تو زندگیت میرسی که برای نبودنا بی‌قراری نمیکنی، دیر جواب دادن ناراحتت نمیکنه، حساسیت‌هات کمتر میشن و آدم‌ها رو تو جایگاهی از زندگیت قرار میدی که لیاقتش رو دارن

آدمیزاد بنده‌‌ی عادته؛ به هر چیزی عادت میکنه، همه چیز واسش عادی میشه، زمان میبره، یهو به خودت میای میبینی ماجرایی که قبلا گلوت رو فشار میداده الان فقط یه تصویر محو ازش داری بدون جزئیات.

ولی یه روز همتون میفهمید دوست داشتن آدم‌ها فقط به این بستگی داره که تا چه اندازه از ناراحت شدنتون، ناراحت میشن و تا چه اندازه واسه اینکه ازشون دلخور نباشید، تلاش میکنن.

مبادا به سبب یک غم هزاران نعمت را فراموش کنی.

حس بدی نداشته باش اگه آدما فقط زمانی‌که بهت احتیاج دارن یادت میفتن. احساس برتری داشته باش چون تو مثل شمعی هستی که وقتی تو تاریکی گیر افتادن به ذهنشون می‌رسه ✨

اشک‌های نریخته، ممکن است انسان را فاسد کند.

در ازدحام دنیا اگر انسانی را یافتی که تو را می‌فهمد رهایش نکن، چقدر آنها که ما را نمی‌فهمن بی‌شمارند!