آنالیزان

https://castbox.fm/vd/615426712

https://castbox.fm/vd/615426712

ذهنی که مدام باید زنده بماند، فرصت خیال‌پردازی ندارد. @analysand_7

ما همیشه از وضعیت امور ناراحت و ناخشنودیم؛ این بخشی از موهبت جان‌کاهِ آگاهی‌ست. @analysand_7

وقتی ذهن تحمل ابهام و چندصدایی را از دست می‌دهد، به تک‌صدایی پناه می‌برد؛ جایی که دیگر پرسش، تردید و تعلیق معنا وجود ندارد. این وضعیت معمولاً واکنشی دفاعی در برابر اضطرابِ ناشی از عدم‌قطعیت است: ذهن برای آرام‌کردن خود، به تصمیم‌های قاطع، مطلق و افراطی چنگ می‌زند. «یقین ایدئولوژیک» نشانهٔ قدرت یا آگاهی نیست، بلکه تلاشی است برای بستن شکاف اضطراب و خاموش‌کردن صدای تعارض درونی؛ یقین خطرناکی که امکان فکر کردن را از بین می‌برد. @analysand_7

«انتظار بیش از اندازه طولانی برای رضایتمندی، میل را مسموم می‌کند.» @analysand_7

اصلاحات لیبرالی که به زنان دسترسی به آموزش، اشتغال و حق متارکه می‌دهد، در اغلب موارد سطحی باقی می‌ماند؛ زیرا انحصار قدرت سیاسی در دست مردان همچنان دست‌نخورده حفظ می‌شود و در نتیجه، ساختارهای سرکوب بدون تغییر اساسی بازتولید می‌شوند. @analysand_7

در گذشته، ناخرسندی از واقعیت خود را در قالب تمنای جهانی دیگر نشان میداد؛ اما در جامعه‌ی مدرن، ناخرسندی از واقعیت خود را با شدت و حدتی بیش از هر چیز در بازتولید همین واقعیت نشان میدهد. @analysand_7

@analysand_7

به گفته‌ی بودریار، به «درجه‌ای از کُندی» نیازمندیم تا رخدادها مستحکم یا متراکم شوند و تاریخ را شکل دهند. «رایحه‌ی زمان؛ جستاری فلسفی در باب هنر درنگ کردن» @analysand_7

برشی از کنفرانسِ «پدیدارشناسیِ ترس و سرطان» برگزار شده در موسسه‌ی فلسفی آکادمی فلسفه تابستان ۱۴۰۴ تهران ارائه: #ابوذر_شریعتی

زمانه‌ی حاضر زمانه‌اى نوستالژی‌زده است، و عكس‌ها فعالانه به نوستالژی بال‌وپر می‌دهند. عكاسى هنرى سوگوار است - هنر شامگاهان. غالب موضوعاتى كه عكاسى می‌شوند، دقيقاً به خاطر عكاسى شدن، در نوعى اندوه (pathos) پوشیده مى‌شود. یک موضوع زشت يا مسخره ممكن است به خاطر اينكه موضوع توجه یک عكاس قرار گرفته و شأن و شوكتى يافته است، كيفيتى تأثيرگذار پيدا كند؛ و یک موضوع زيبا ممكن است متعلَقِ احساساتى اندوهبار قرار گیرد، به اين دليل كه زمانى بر آن گذشته يا فرسايش يافته يا دیگر وجود ندارد. تمامى عكس‌ها يادآور مرگ اند (memento mori). عكس گرفتن به معناى مشاركت در ميرايى، آسيب‌پذیری، و بی‌ثباتي شخص (يا شيئی) دیگر است. تمامی عكس‌ها دقيقاً با برش زدن اين لحظه و ثابت كردن آن، گواه تبخيرِ بی‌وقفه‌ی زمان‌اند. 📚درباره‌ی عکاسی؛ سوزان سانتاگ (نشر بیدگل) @analysand_7

@Radiodeev

‍ #تفکر_روز آدم وقتی تنها می‌شود، تازه می‌فهمد چقدر از بودنِ خودش را به دیگری سپرده بود. @dynamicpsychotherapy

«هنر رخ می‌دهد.» هنر در میانجی‌گریِ نگاه و تفسیر زاده می‌شود؛ جایی بین خالق، مخاطب و زمان. “تصویر” هرگز بسته نمی‌شود؛ هر اثر مثل یک آینه‌ی بی‌قرار است که در آن هم تاریخ، هم ناخودآگاه، هم اخلاق، هم زیبایی و هم آشوب را می‌بینیم؛ اما هر بار به زبان و نیاز زمان خودمان. @analysand_7

تصویرخوانی - نشر ماهی چه در مقام یادآوری باشیم و چه در مقام تفسیر، ما موجوداتی هستیم که همیشه در حال آفریدن و بازآفریدن تصویرها هستیم. به بیان دیگر، «تصویر» بخشی جدایی‌ناپذیر از ماهیت انسانی ماست. @analysand_7

مفهوم مرگ نزد کودکان                                     ‌مرگِ یکی از والدین برای کودک فاجعه است. واکنش او بستگی به چند عامل دارد: کیفیت رابطه‌اش با والد ازدست‌رفته، چگونگی مرگ والد (مثلاً اینکه کودک شاهد مرگی طبیعی یا خشن بوده است؟)، و وجود والد بازمانده‌ی نیرومند، اجتماع اطراف و منابع حمایتی خانواده. کودک از یک سو، به فقدانی عمیق دچار است و از سوی دیگر، این نگرانی فوق‌العاده شدید احاطه‌اش می‌کند که مبادا رفتار یا خیال‌پردازی‌های پرخاشگرانه‌ی او نسبت به والد، باعث مرگش شده است. کودکِ والد ازدست‌داده بعداً نسبت به تمام فشارهای روانیِ پیشِ رویَش آسیب‌پذیرتر خواهد بود. کودک نه‌تنها در معرض اضطراب ناشی از مرگ‌ قرار می‌گیرد، بلکه اضطراب حاصل از فشارهای روانیِ دیگر هم برایش عذاب مفرطی در پی می‌آوَرَد که به‌سختی قادر به تحمل آن خواهد بود. بنابراین چنین کودکی در معرض بروز علائم و سازوکارهای دفاعی روان‌رنجورانه‌ایست که هرچه در زندگی پیشتر رَوَد، لایه‌لایه بر هم انباشته می‌شوند. نقاشی: دخترِ آبی‌پوش، اثرِ آمادئو مودیلیانی، ۱۹۱۸

الکلیسم نه فقط یک عادت خطرناک فیزیکی، بلکه شکافی روانی است؛ میان چیزی که فرد آرزو دارد باشد و چیزی که الان هست، میان امید و واقعیت. @analysand_7

فردریک بارتلت در کتاب خود به نام «یادآوری» بر این نکته تاکید می‌کند که یادآوری را نمی‌توان صرفاً زنده کردن دوباره‌ی تجربه‌ی قبلی در نظر گرفت؛ بلکه یادآوری یک فرایند فعالِ “بازسازی” است. بارتلت اظهار داشت «تا وقتی که جزئیاتی که توانسته‌اند جمع‌آوری شوند به نحوی هستند که یک مجموعه‌ی منطقی را ارائه می‌دهند، بیشترِ ما تا حدود زیادی راضی هستیم و مایلیم فکر کنیم آنچه را که جمع‌آوری کرده‌ایم مو به مو به یاد آورده‌ایم.» مبانی نوروسایکولوژی انسان؛ جلد دوم برایان کولب @analysand_7