انبار فکری

من تصمیم گرفتم یه مدتی‌رو نباشم و ننویسم. مراقبت کنید. (یکی از همین‌ روزها برمی‌گردم)

همه‌ی آدم‌ها برای همه‌ی کارهاشون دلیل دارن، حتی برای کارهایی که انجامشون نمی‌دن. ولی هیچ دلیلی سکوت در برابر ظلم و بی‌عدالتی‌رو توجیه نمیکنه.

گند تمام چیزهایی که نباید دراومده، کاش چیزهایی که باید هم زودتر گندشون دربیاد.

می‌پرسی تا کِی؟ می‌گم "نمی‌دونم".

میپرسی خوبی و جوابش نه عه.

وای واقعا طرفدار زندگی‌ام.

وای واقعا طرفدار زندگی‌ام.

هربار که به عکس و فیلم‌ جاوید‌نام‌ها نگاه میکنم؛ می‌بینم که این چهره‌ها چقدر پر رد زندگی‌ان، چه لبخند‌های عمیقی به لب دارن، چه برقی توی نگاه‌ معصوم‌شون هست، چه صداهای قشنگ و رسایی دارن و چقدر زیبان! به زیباییِ قلب و چهر‌‌ه‌ی پر از عشق تک تک شما قسم که سرخیِ رد خون‌تون‌، بی‌شک از مسیر سبز آزادی می‌گذره.

هرچی میریم جلوتر، بیشتر می‌فهمم که تنها چیز قابل پیش‌بینی توی این زندگی، غیرقابل پیش‌بینی بودنشه.

جایی از تاریخ ایستادیم که آب از سر یه ایران گذشته.

به قدری همه چیز همزمان داره اتفاق میفته که آدم نمیدونه دقیقا به چی و چطوری واکنش نشون بده.

هرکسی تا اون جایی می‌بینه که می‌تونه و می‌خواد که ببینه‌.

به هفتم بهمن آغشته به بیست سالگی سلام میکنیم.

هیچکس برای برنگشتن نرفته بود، ولی برنگشتن خیلی‌ها باعث شد کسایی که برگشتن، دیگه اون آدم‌هایی که رفتن، نباشن.

به نام خداوند رنگین کمان. بچه‌ها نخندینا. سپهر کجایی بابا؟ و برای همیشه زن زندگی آزادی.

حسم مثل حس گیجیِ بلافاصله بعد رخ دادن یه اتفاقه؛ اونجا که نمیدونی دقیقا چیشده و شایدم می‌دونی اما نمی‌تونی که باور کنی.

چرا؟ چون تو ارزشش‌رو داری.

فراموش نمی‌کنیم.

آره عزیزم سخته، خیلی سخت؛ ولی ما سخت‌تریم.