آن‌چه‌آن

ه گمان نگارنده اجماع نظری در میان نیست. آنچه هست یک خالی عمیق و تهی است.

داریوش آشوری‌، مترجمِ چنین گفت زرتشت نیچه، در زادروزش سطرهایی از این کتاب را انتخاب کرد و در برابرِ دوربینِ بارو خواند. بی‌دلیل نخواند. @Baruwiki

حسین شخصیتی همه‌جانبه با نگرشی بسیار وسیع و ایمانی بسیار عمیق بوده است.

کوه کلنگ

بیشتر از هر کس و هر چیز از دماوند عکس گرفته‌ام، عکس‌پشت‌عکس و قدم‌به‌قدم، این سه عکس را امروز گرفتم، عکس سوم از سر قله‌ی پاشوره است. قله‌ای که بر سر تا پای آن پاشوره(سنگ‌پا) ریخته و این سنک‌پاها پرتابه‌های آخرین فعالیت آتشفشان حضرت دماوندگار است.

ابکلی یا باکلی یا ثاکلی قبل من الهدم بصرت والموصلی _ مولانا _ چه باید کرد؟ این پرسش را امروز نمی‌توان پاسخی داد، از خواندن سرمقاله‌ها و یادداشت‌های روشنفکران دریافته‌ام که هیچ کس نمی‌داند قرار است چه بشود و علاج چیست. این بیت عربی مولانا خطاب به مردم بصره و موصل است و بی‌جهت عربی گفته نشده، از زبان بصره و موصل به اهالی شهر می‌گوید: ای گریه کننده‌ها و ای عزاداران من، شما بایسته بود گریه می‌کردید پیش از انهدام من، آنروز که من بودم می‌شد کاری کرد، که امروز اینها به هیچ‌کار نمی‌آید، من بر شما مرده‌ام. جهت نزول این بیت هم حمله‌ی مغول به این دو شهر و‌‌ ویران کردن آنهاست، قابل پیش‌بینی و قابل‌پیشگیری بود که نکردند. تاریخ‌دانان می‌گویند عامل هجوم مغول دیپلماسی ضعیف و غرور و سرمستی دستگاه حاکم بر ایران بود.

اخبار می‌دیدم، اخبار صدا و سیما. مجری با دقت و نکته سنجی و مو به مو، جزییات حملات به جنوب لبنان را گفت و گفت و نوبت را به خبرنگار جمهوری اسلامی در جنوب بیروت داد. نوبت به اخبار جهان رسید و در یک خط، خلاصه گفت: ده شهر جنوب ایران در صدر ده شهر گرم جهان. جنوب ایران چنان به جمهوری اسلامی دور است که صدای انفجارها به گوشش نمی‌رسد انگاری.

صلاح ایران و ملت با همه تفاوت ها و تنوع‌هایش بیندیشن

شیخ حمد که در ژانویه ۱۹۵۲ در دوحه متولد شد و پس از تحصیل در آکادمی نظامی سلطنتی سندهرست بریتانیا، کارنامه نظامی و مدیریتی خود را در ارتش و شورای عالی برنامه‌ریزی کشورش آغاز کرد، در ۲۷ ژوئن ۱۹۹۵ زمام امور را در دست گرفت. دوران ۱۸ ساله حاکمیت او تا سال ۲۰۱۳، مقطعی تاریخی بود که یک شبه‌جزیره کوچک و کم‌نام‌ونشان در حاشیه خلیج فارس را به یکی از مدرن‌ترین، ثروتمندترین و پرقدرت‌ترین بازیگران در عرصه دیپلماسی و انرژی جهان تبدیل کرد.

گیاه‌خوار بود و از آسیب زدن به حیوانات پرهیز می‌کرد. دروغ نمی‌گفت. خلف وعده نمی‌کرد. عیاشی نمی‌کرد. و این عادات و خلقیات جناب هیتلر است و می‌توان این لیست را به ستایش ادامه داد لکن برای داوری چنین اشخاصی، فضائل خرد و کوچک فردی را ردیف نمی‌کنند، سراغ از فجایع و نقش وی در خونی‌مالی کردن خیابان و آسفالت کردن فک و دهان این و آنی می‌روند که فکر و فرمان‌های وی مسببش بوده.

🎧 جستجوی موزیک در آهنگیفای

از خواندن کلمه‌ی انفجار به هن‌هن میفتم و تپش قلب و پشت‌به‌پشت می‌خوانم: انفجار، انفجار،...

اینک آخر زمان _ اینک چابهار

Loga Ramin Torkian – Unveiling Secrets, Pt.2

​​🤍 @allsaverbot

با کلمات هم می‌شود به جنگ رفت: آنچه از سمت آمریکا می‌آید: پرتابه است، انگار از چیزی شبیه یک اصابت نارنجک دستی، پرتاب یک فشفشه خبر داده می‌شود. آنچه از سمت ایران می‌رود: ذوالفقار و بدر و خیبر شکن است.

انفجارها مربوط به اصابت پ

تنِ دیکتاتور، ابزاری سیاسی‌ست. کسی که تا زنده بود زندگی را بر میلیون‌ها ایرانی دشوار کرد، اقتصادِ کشور را به ورطه‌ی ویرانی کشاند، سیاستِ خارجی را در چرخه‌ای از تنش‌های پرهزینه گرفتار کرد و از سال ۱۳۷۸ به بعد، هزاران هزار جوان ایرانی را در اعتراضات و جنبش‌های اجتماعی به خاک و خون کشید، امروز تن‌اش به سرمایه‌ای برای مشروعیت‌سازیِ حکومتی به‌شدت بحران‌زده بدل شده است. ارنستو لاکلائو استدلال می‌کند که دیکتاتور صرفاً یک فرد نیست؛ بدن او کانونِ تمرکز و تجسدِ یک نظم سیاسی‌ست. در لحظه‌های بحران، قدرتِ مسلط می‌کوشد تنِ رهبر را به نشانه‌ای فراگیر بدل کند که بتواند شکاف‌های سیاسی را بپوشاند و انسجامی نمادین بیافریند. از این منظر، بدنِ رهبر، حتی پس از مرگ، از سیاست خارج نمی‌شود؛ بلکه به عرصه‌ای برای بازتولیدِ اقتدار، برانگیختنِ عواطفِ جمعی و استمرارِ روایتِ رسمیِ حکومت تبدیل می‌شود. این روزها، میلیون‌ها دلار صرفِ مراسم به خاک‌سپردنِ پیکری می‌شود که حتی ممکن است اصلاً وجود نداشته باشد. تنِ دیکتاتور، ابژه‌ای سیاسی‌ست، نه یک جسد؛ نشانه‌ای‌ست که حکومت می‌کوشد از طریق آن مشروعیتِ ازدست‌رفته‌ی خود را بازسازی کند. نمایشِ تنِ دیکتاتور، نمایشی پرهزینه است که هزینه‌ی آن را شهروندانِ گرفتار و سوگوارِ فرزندانِ خود، سال‌هاست پرداخته‌اند و می‌پردازند. #ابراهیم_سلطانی @ThePleasureOftheText