انجمن اسلامی فردوسی

💠 نود و دومین شمارهٔ  #نشریه_مکث به صاحب امتیازی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد، منتشر شد. @maxmagazine @anjomanfum

در این شماره از #نشریه_مکث می‌خوانیم: 💠 اول اقتصاد مهم است؛ بعد سیاست! 💠 ریاضی، هنر طبیعی ذهن 💠 کتاب "کافکا در کرانه" 💠 از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن... 💠 «باید» بروم سرکار... 💠 ققنوس شوید! @maxmagazine @anjomanfum

درود بر دانشجویان شریف و عزیز روزهایی را پشت سر گذاشتیم که شاید سکوت، خود راوی درد‌های بر دل آمده‌مان بود. در روزهایی که پشته‌های اندوه، بر دوش این سرزمین سنگینی می‌کرد و دل‌های بسیاری را درگیر دل‌رنجوری‌هایی فراتر از توان گفتن و نوشتن‌‌شان کرده بود. ما نیز سکوت را برگزیدیم؛ نه از سرِ انفعال و بی‌تفاوتی، بلکه خیره مانده‌ بودیم به روزهایی که بیش از هر سخنی، نیازمند درنگ بودند. با این همه، هیچ سکوتی نمی‌تواند پایان راه باشد و مسیر اندیشه و مسئولیت، همواره ادامه دارد. ما، بیش از هر چیز، محکوم به ادامه‌ایم؛ ادامه دادن، حتی پس از روزهای دشوار و حتی با زخم‌هایی که هنوز تازه‌اند و جای‌شان در قلب‌مان می‌سوزد. چرا که رسالت ما، بازماندگانِ تمام آن وقایع جانکاه و سوگ‌ها و اشک‌ها و خون‌ها، به یادآوردن است. حال، از همین نقطه کنونی، بار دیگر فعالیت انجمن را از سر می‌گیریم. آغاز این مسیر، با انتشار نشریه‌ای است که برای تابستان سال گذشته طرح‌ریزی شده بود اما فرصت انتشار آن در زمان خود فراهم نشد. باشد که نخستین گام، دوباره آتش حقیقت و راستی وجود ما را بازهم شعله‌ور سازد و دل‌های ما را گرد هم آورد. با احترام انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد

بیانیهٔ مشترک انجمن‌های علمی دانشکده مهندسی و انجمن اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد ⭕️ درود به تمام دانشجویان شریف دانشگاه فردوسی مشهد تجمعی در روز چهارشنبه (۱۴۰۴/۱۲/۰۶) توسط دانشجویان به‌وقوع پیوست که با هماهنگی‌ها و در چارچوب ضوابط دانشگاه، مقابل آبنمای دانشکده برگزار شد. این حرکت، ابتکار جمعی از دانشجویان دغدغه‌مند بود که برای گرامیداشت یاد دانشجویان جان‌باخته و ابراز همدلی شکل گرفت و از ابتدا تا انتها در فضایی آرام و منظم پیش رفت. ⭕️ در آغاز برنامه، توضیحاتی درباره روند برگزاری ارائه شد و تا انتها تجمع آرام پیش رفت. با این حال، در واپسین دقایق برنامه، گروهی محدود (که تنها بخشی از آنان دانشجوی دانشگاه فردوسی و مرتبط با بسیج دانشجویی آن بوده و بخش عمده آنان افرادی خارج از دانشگاه و فاقد هرگونه مجوز حضور در محیط دانشگاه بودند) با هدف برهم‌زدن نظم مراسم و ایجاد تنش وارد محوطه شدند. این افراد تلاش کردند با اقدامات تحریک‌آمیز، فضای دانشگاه را ملتهب کرده و دانشجویان را به واکنش‌های احساسی وادار کنند. ⭕️ رفتار این گروه، نه‌تنها بی‌احترامی به فضای سوگواری و حرمت جان‌باختگان بود، بلکه مصداق آشکار تلاش برای ناامن‌سازی محیط علمی دانشگاه محسوب می‌شود. جای تأسف است که عده‌ای با نادیده گرفتن شأن دانشگاه و قوانین جاری، می‌کوشند با ایجاد التهاب، صدای اعتراض دانشجویان را مخدوش کنند. ⭕️ با وجود این اقدامات، دانشجویان فرهیخته دانشگاه فردوسی با بلوغ، هوشیاری و خویشتن‌داری مثال‌زدنی، از افتادن در دام تنش‌آفرینی خودداری کردند و اجازه ندادند مسیر تحصن منحرف شود. یاد جاویدنام محمدمهدی سالاری با صلابت گرامی داشته شد، علاقه و دغدغه‌مندی قشر نخبهٔ جامعه برای سرزمین مادری خود "ایران بزرگ" ثابت گردید و پیام این تجمع، بدون انحراف و بدون خشونت، منتقل شد. ⭕️ در ادامه، دبیران انجمن‌ها با گفت‌وگویی با دانشجویان، انسجام و همدلی جمع را حفظ کرده و مراسم بدون خروج از مسیر اولیه خود ادامه یافت و نشان داده شد که دانشجو هرگز به دنبال شروع درگیری نبوده و نخواهد بود. در مقابل، افرادی که هویت و وابستگی سازمانی آنان برای حاضران مشخص نبود، نه تنها مسئولیت اقدامات خود را نپذیرفتند، بلکه حتی به توصیه‌ها و هدایت افراد همراه خود نیز توجهی نشان ندادند. ⭕️ بعد از آن نیز با پیگیری و تدبیر دانشجویان متحصن، اعضای انجمن‌ها و تلاش برای مدیریت وضعیت، از گسترش تنش جلوگیری شد و دانشجویان در نهایت در فضایی امن به دانشکده بازگشتند. ⭕️ بدیهی است مسئولیت هرگونه ورود بدون مجوز و ایجاد اخلال در محیط دانشگاه بر عهده عاملان آن است و انتظار می‌رود مراجع ذی‌ربط نسبت به شناسایی و برخورد قانونی با متخلفان اقدام کنند. ⭕️ انجمن‌های علمی دانشکده مهندسی و انجمن اسلامی دانشگاه فردوسی ضمن اعلام اینکه حتی آوردن نام‌های ما با قشر شبه‌نظامی آتش به اختیار و وابسته به بسیج که به خود جرئت اقدامات خودسرانه داده و در پی اهداف سازمان‌یافتهٔ خود هستند، در یک جمله هم کاملا اشتباه است؛ اجازه نخواهند داد این اقدامات، برای ایجاد رعب و سرکوب، جایگزین گفت‌وگو و فضای علمی دانشگاه شود و امنیت دانشجویان لحظه‌ای مورد اخلال قرار گیرد. ⭕️ دانشگاه محل اندیشه، آگاهی و ایجاد تغییر است، نه میدان تنش‌آفرینی توسط گروهی شبه‌نظامی و غیردانشجو و سازمان‌یافته، وابسته به اقلیت‌هایی با خط فکری و اهداف مشخص که حتی صلاحیت حضور برای ثانیه‌ای در دانشگاه بزرگ فردوسی را ندارند. با احترام انجمن‌های علمی دانشکده مهندسی و انجمن اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد

اطلاعیه 💢 در پی وقایع و حوادث رخ‌داده در روزهای اخیر، نمایندگان ما در جلسه‌ای با هیئت‌رئیسه دانشگاه حضور یافته و ضمن طرح نقدهای جدی نسبت به عملکرد حراست و مسئولان مربوطه در نحوه کنترل ورودی‌ها، نسبت به ورود سازمان‌یافته افراد غیر‌دانشجو به محیط دانشگاه اعتراض خود را اعلام کردند. 💢 در این جلسه تأکید شد که صیانت از شأن و حریم دانشگاه مستلزم توجه بر مبادی ورودی است و هرگونه قصور یا تسامح در این زمینه، مستقیماً متوجه مسئولان ذی‌ربط خواهد بود. 💢 بر همین اساس، خواستار پیگیری فوری، شفاف‌سازی کامل ابعاد موضوع و برخورد مسئولانه با عوامل و مسببان این اتفاقات شدیم. 💢 انجمن اسلامی دانشجویان اعلام می‌دارد که هرچند، این اقدام تمام ابعادش مشخص است اما به پیگیری‌های خود ادامه خواهد داد. انجمن اسلامی دانشجویان @anjomanfum

چه فرق میکرد زندانی در چشم انداز باشد یا دانشگاهی؟ ◼️ محمد مختاری ◽️ از دفتر وزن دنیا شرحی ز حال و حالی ز شرح نیست... انجمن اسلامی دانشجویان @anjomanfum

چهل روز گذشت… چهل روز گذشت از روزی که خیابان‌ها، رؤیاها را به خاک سپردند. نام‌ها دیگر فقط نام نیستند؛ زخم‌اند، خاطره‌اند، نبضِ بریده‌ی یک نسل‌اند. در فرهنگ ما، چهلم پایان سوگواری نیست؛ آغاز ماندگاری است. جایی که اشک، از چشم عبور می‌کند و به حافظهٔ جمعی می‌رسد. چهل روز گذشت و ما فقط هم‌وطن از دست ندادیم؛ آینده از دست دادیم. خنده‌هایی که ناتمام ماند، دست‌هایی که قرار بود فردا را بسازند. درد، زمان‌پذیر نیست. مادرها هنوز با عکس‌ها حرف می‌زنند، پدر ها دوری و غم را به دوش‌های خسته‌ی خود می‌کشند، خاک، غم بسیاری را در دل خود نهفته و خیابان‌ها هنوز صدای قدم‌هایی را به یاد دارند که دیگر شنیده نمی‌شوند. نام آن‌ها باید زنده بماند؛ نه در خشم‌های گذرا، بلکه در تعهدی مداوم به حرمت جان و رؤیای فردایی که بدهکار این خون‌هاست. چهل روز گذشت. اما رفتن‌شان پایان نبود؛ آغاز راهی‌ست که با درد شروع شد و با آگاهی ادامه دارد. انجمن اسلامی دانشجویان با قلبی آکنده از اندوه، سوگ از دست رفتن لاله‌های سرخ وطن را به خانواده‌های داغدار و مردم شریف و آزادهٔ ایران از عمق جان تسلیت می‌گوید. @anjomanfum

📎 به‌روزرسانی آمار حمایت دانشجویان و انتشار فهرست امضاکنندگان این فهرست بر اساس داده‌های ثبت‌شده تنظیم شده و انتشار فهرست امضاکنندگان، تنها در راستای شفافیت و مستندسازی این همراهی انجام می‌شود.

نامهٔ سرگشادهٔ انجمن اسلامی دانشجویان به جناب آقای دکتر جوان جعفری، ریاست محترم دانشگاه فردوسی مشهد باسلام امروز در حالی این سطور را خطاب به جنابعالی می‌نگاریم که فضای دانشگاه فردوسی مشهد، نه به عطر علم و پویایی، بلکه به غبار انفعال آلوده گشته است. انجمن اسلامی دانشجویان، به عنوان ریشه‌دارترین نهاد مطالبه‌گر، سکوت در برابر ضایع‌ شدن سیستماتیک حقوق دانشجو را جایز نمی‌داند و صراحتاً اعلام می‌دارد: دانشگاه باید به صاحبان اصلی‌اش یعنی دانشجویان بازگردد؛ پیش از آنکه سکوتِ قبرستانیِ این روزها، اعتبار تاریخی بزرگترین مرکز علمی شرق کشور را برای همیشه مخدوش کند. جناب آقای دکتر! از منظر حقوقی، که شما به آن اشراف کامل دارید، ثبت‌نام دانشجو در این دانشگاه، یک «قرارداد اداری-آموزشی» دوجانبه است. دانشجو با پرداخت هزینه‌های گزاف سنوات، آزادسازی مدرک و به‌ویژه پرداخت کامل هزینه خوابگاه برای کل نیم‌سال، حق مکتسبه‌ای را به دست آورده است که هیچ بخشنامه و کارگروه استانی‌ای نمی‌تواند آن را سلب کند. غصبِ فضای زیست دانشجویی (خوابگاه) در حالی که هزینه آن پیشاپیش دریافت شده، از منظر حقوقی مصداق «داراشدن ناعادلانه» و از منظر اخلاقی، دست‌اندازی در حقوق کسانی است که از دورترین نقاط کشور به امید این کانون علمی آمده‌اند. دانشگاه حق ندارد ناتوانی خود در مدیریت شرایط را با دست‌برد به حق اسکان و آموزش دانشجو جبران کند. رسالت دانشجویی؛ فراتر از حضور فیزیکی اوست. دانشجو، «رعیت» دانشگاه نیست که هر زمان مصلحتِ مدیریتی اقتضا کرد، او را به خانه‌اش بفرستید. رسالت ما «مطالبه‌گری» و «نظارت بر قدرت» است. مجازی کردن دانشگاه، هدفی جز اخته کردنِ نهاد مطالبه‌ و تبدیلِ دانشگاه به یک سولهٔ سوت‌وکور ندارد. ما بر این باوریم که «حیاتِ دانشگاه» در گروی «حضورِ دانشجو» است. هرگونه تلاشی برای مجازی‌سازی، تلاشی مستقیم برای حذفِ صدای دانشجو از معادلات اجتماعی و سیاسی کشور است. ما نمی‌توانیم و نباید چشم بر واقعیت‌های جامعه ببندیم. در روزگاری که بدنه دانشجویی ما، زخم‌خورده‌ی از دست دادن هم‌کلاسی‌ خویش است، دانشگاه باید «سنگرِ تظلم‌خواهی» و «مرکزِ عقلانیت جمعی» باشد. مدیریت دانشگاه نباید اجازه دهد دانشگاه فردوسی به جای مرهم بودن، به بخشی از ماشینِ تولیدِ انزوا تبدیل شود! جناب دکتر جوان! برخلاف برخوردهای ضعیفی که صرفاً خواهان شفافیت در اعلام تعطیلی هستند، انجمن اسلامی هشدار می‌دهد که ما «شفافیت در سلب حق» را نمی‌خواهیم؛ ما «استیفای حق» را می‌خواهیم. اگر قرار باشد دانشگاه صرفاً در روزهای بی‌خطر و «عادی» میزبان ما باشد، پس تفاوت مدیریت دانشگاه فردوسی با یک اپراتورِ آموزشِ از راه دور چیست؟ جناب آقای دکتر جوان جعفری؛ نباید فراموش کرد که هیئت‌رئیسهٔ دانشگاه، پیش از آنکه مجری منویات و دستورات نهادهای بالادستی باشد، وکیلِ مدافع و نماینده‌ی بدنه عظیم دانشجویی است. ارجاعِ مداوم به "تصمیمات بالادستی" برای سلب حقوق بدیهی دانشجویان، می‌تواند به نوعی نشان‌دهنده عقب‌نشینی از هویت مستقل دانشگاه باشد. دانشگاه قرار بود نهادِ "تولید حقیقت" و "ایستادگی بر حق" باشد، نه شعبه‌ای مطیع از نهادهای اجرایی که در اولین اصطکاک، حقوق صاحبان اصلی خود یعنی دانشجویان را تحت‌تأثیر قرار دهد. رسالت هیئت‌رئیسه اقتضا می‌کند در برابر چنین تصمیماتی از حق دانشجویان صیانت کند، نه آنکه صرفاً به عنوان یک واسطه‌ی اداری، هزینه‌ی سیاست‌های غلط را به دانشجویان تحمیل کند. بنابراین امیدواریم مکاتبات شما با وزارت علوم، اثربخشی لازم را دارا باشد و خواسته و صدای واقعی دانشجویان را به آنها برساند. در طول ۷۲ ساعت گذشته، اعتراض مدنی نزدیک به ۵۰۰۰ نفر از دانشجویان و شروع یک حرکت خودجوش، خواستهٔ واقعی دانشجویان و مطالبه بدیهی‌ترین حقوقشان را نشان می‌دهد که در پیوست این نامه اسامی تمامی آنها و رسانه دانشجویی این حرکت کاملا مدنی را می‌توانید مشاهده کنید. ما در حمایت از این حرکت مدنی، خواستار بازگشایی فوری و بی‌قیدوشرط تمامی بخش‌های آموزشی و رفاهی هستیم. هزینه‌های خوابگاهی که از جیب دانشجو رفته است، حقِ شرعی و قانونی اوست و بازگشت به کلاس‌های حضوری، تنها راهِ تنفسِ جدی در فضای کنونی است. انجمن اسلامی تا استیفای کامل این حق، از پا نخواهد نشست. با احترام، انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد

إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ (سوره رعد، آیه ۱۱) خداوند حال قومی را تغییر نمی‌دهد مگر آنکه آنان خود حال خود را تغییر دهند. حالا که در لبه‌ی پرتگاه تاریخ ایستاده‌ایم، جایی که تاریکی آینده مانند خنجری بر دل‌ها نشسته، جایی که نفس‌های اقتصاد و سیاست به شماره افتاده، جان های معصوم بسیاری از دست رفته و امید، آن نور آخرین، برای بسیاری خاموش گشته، کلمات دیگر توان بیان این درد جان‌سوز را ندارند. دل‌ها می‌سوزد، روح‌ها زخمی است و چشمان ما پر از اشک. چه بگوییم از اقتصادی که تکه‌تکه شده، از نرخ دلار و طلایی که مانند تیغ بر گلوی خانواده‌ها می‌نشیند، از تورمی که سفره‌ها را خالی، کودکان را گرسنه و مادران را اشک‌ریزان کرده؟ چه بگوییم از سیاست‌های خودساخته و ویرانگر که ما را به انزوا کشانده، نقدها را لگدمال نموده و هزینه‌های سنگینش را بر دوش همین مردمی گذاشته که روزگاری به آن‌ها دل بسته بودند؟ گفته‌ها بسیار بود و فریادها بلند، اما گوش‌ها کر شد. سرمایه‌ی اعتماد نابود شد، نخبگان پر کشیدند، جنگل‌ها خاکستر گشتند و طبیعت ناله کرد؛ و ما فقط نظاره‌گر این فاجعه بودیم، با قلبی که از درد می‌تپد. نظاره‌گر جوانان معصوم ایران با سینه‌های پاک و آرزوهای بزرگ که گلوله‌های سیاست‌ورزی اشتباه را بر سینه‌های‌شان پذیرفتند. این شکاف عمیق میان مردم و مسئولان، مانند زخمی چرکین لحظه به لحظه خون‌ریزی می‌کند؛ این زخم را نباید بیشتر کرد! مردم حق دارند مطالبه کنند، حق دارند برای آزادی بیان، برای عدالت، برای کرامت انسانی و نان حلال‌شان به پا خیزند. برخورد خشن نه تنها مشکلی حل نمی‌کند، بلکه آتش خشم را شعله‌ورتر می‌سازد، شکاف را عمیق‌تر و اعتماد را برای همیشه نابود می‌کند و بدتر، با قطع و محدودیت شدید اینترنت، این رگ حیات آگاهی و ارتباط، حق دانستن، شنیدن و گفتن از مردم ربوده‌ شده؛ اینترنتی که باید صدای مردم را برساند، زنجیری به دور گردن نحیف صبر و تحمل جامعه شده است. اما در نهایت تغییر واقعی از درون خود ماست. ما نباید منتظر معجزه‌ی خارجی باشیم. تهدیدات خارجی، به ویژه از سوی کسانی مانند ترامپ که با تحریم‌های مرگبار، تهدید به حمله نظامی و فشارهای وحشیانه، ایران را هدف قرار داده‌اند، محکوم‌ترین و غیرانسانی‌ترین جنایات است. این تهدیدها نه تنها عدالت را زیر پا می‌گذارد، بلکه تنها بهانه‌ای برای تشدید فشار داخلی بر جامعه مدنی و طبقه متوسط و ضعیف می‌شود. دخالت خارجی، حمله نظامی یا هر فشار بیرونی، هرگز نجات‌بخش نیست؛ تنها خون، ویرانی و درد بیشتر برای این خاک و فرزندانش به بار می‌آورد. ایران، وطن عزیز ما، گران‌ترین گنج هر ایرانی است. پاسداری از این خاک، از استقلال، از تمامیت ارضی، از عزت و ناموس آن، وظیفه‌ی مقدس هر یک از ماست؛ وظیفه‌ای که با مطالبه‌گری خستگی‌ناپذیر حقوق‌مان، با تغییر از درون و با اراده‌ای که خدا وعده‌ی پیروزی‌اش را داده، محقق می‌شود؛ نه با تسلیم به تهدید خارجی و نه با سکوت در برابر خون جوانان.  اما هم‌اکنون بیش از چندهفته، از اتفاقات تلخ رخ داده در میهن عزیزمان می‌گذرد. دلیلی که تصمیم بر نوشتن این متن گرفتیم تنها گفتن یک نکته بود: امتحانات دانشگاه‌های سراسر کشور، در این وضعیت و فشارهای روانی در حال برگزاری است، همچنین کمابیش زمزمه‌ی مجازی شدن دانشگاه‌ها در ترم آینده به گوش می‌رسد. دانشگاه، کانون زایش اندیشه و یکی از بنیادی‌ترین بسترهای زیست اجتماعی است؛ فضایی که حیات آن در حضور فیزیکی، گفت‌وگوی رودررو و کنش جمعی معنا می‌یابد. حذف دانشجو از این فضا، صرفاً اخلالی آموزشی نیست، بلکه گسستی عمیق در پیوند دانشگاه و جامعه و زوال فرصت‌های مدنی مشارکت و تبادل نظر است. تصمیمی که جامعه دانشگاهی را به مجموعه‌ای منزوی، شکننده و بی‌دفاع فرو می‌کاهد. در همین چارچوب، مجازی‌سازی احتمالی ترم آینده و ادامه برگزاری امتحانات بدون درنظر گرفتن شرایط و حق دانشجو برای حضور فیزیکی، اجتماعی، تعامل انسانی، علمی و نقش‌آفرینی فعال در حیات دانشگاهی را محدود کرده و ادامه همان روند نگران‌کننده امنیتی‌سازی دانشگاه است که در سال‌های اخیر بارها تجربه شده است. آموزش حضوری و امکان کنش اجتماعی و علمی دانشجویان، حقوقی مدنی و بنیادین‌اند که نقض آن‌ها تحت هیچ عنوانی پذیرفتنی نیست. اجرای مجازی‌سازی تحمیلی ترم آینده، مصداقی روشن از نادیده گرفتن حقوق دانشجو خواهد بود. ما از تمامی دانشجویان می‌خواهیم در برابر تصمیماتی که عرصه دانشگاه و کنش میان دانشجویان را هرچه تنگ‌تر می‌کند، هوشیار، حساس و مطالبه‌گر بمانند‌. و در آخر باید دوباره تاکید کنیم که تنها مسیر درست، بازگشت به مردم است. مردم تنها راه نجات از بحران هستند و هر مسیر دیگری راه به جایی نخواهد برد. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد @anjomanfum

Channel photo updated

انجمن اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد با قلبی اندوهگین و چشمانی اشکبار درگذشت محمدمهدی سالاری، دانشجوی رشته مهندسی برق دانشگاه فردوسی را به خانواده آن مرحوم، دوستانش و تمام جامعه دانشگاهی تسلیت عرض می‌کند و در فقدان آن به سوگ می‌نشیند. فارغ از واکنش‌ها و تحلیل‌های سیاسی و اجتماعیِ وضعیت حال حاضر و نفس های به تنگ آمده سینهٔ اقتصاد و سیاست، باید که دانشگاه خانه‌‌ٔ امن دانشجو باشد و نه سیاهپوش و عزادارِ پرپر شدن سرمایه های وطن. @anjomanfum

🎓فرصتی برای مشارکت در فعالیت‌های فرهنگی و رسانه‌ای : ✔️در راستای گسترش فعالیت‌های دانشجویی، از تمام دانشجویان دغدغه‌مند به همکاری در زمینه‌های مختلف دعوت می‌نماییم. ✔️امکان شرکت در کارگاه و دوره های آموزشی به صورت رایگان ✔️امکان مشارکت مؤثر در تولید محتوای دانشگاهی، تجربه‌ی کار تیمی منظم و آشنایی با فرایندهای رسانه‌ای 📌 جهت اعلام آمادگی و دریافت اطلاعات تکمیلی، به آی‌دی زیر پیام دهید. @Anjoman_Eslami_fum

🖤 آقای امیری بعضی آدم‌ها برای عزیز بودن نیازی به منصب بزرگ ندارند. همین که هستند قلب بزرگشان دنیا را قابلِ تحمل‌تر می‌کنند. آقای امیری از همان‌ها بود. با یک سلام، با یک لبخندِ ساده، بی‌آنکه بداند دلِ خسته‌ی آدم را گرم می‌کرد. مهربان بود… نه نمایشی، نه پرادعا؛ از آن مهربانی‌هایی که آرام می‌نشیند کنار دل و می‌گوید: خوبی های جهان هنوز تمام نشده! ای کاش امشب نمی فهمیدیم که آقای امیری بعد از جنگی نابرابر با سرطان دیگر بین ما نیست. دردش همین‌جاست؛ آدم‌های خوب همیشه زودتر از آنی که باید می‌روند و مارا ترک می کنند . اما بعضی‌ها با رفتن هم می‌مانند؛ در خاطر، در دل، در همان بغضی که بی‌هوا وسط شلوغی روز برمی‌گردد. روحش آرام و یادش ماندگار. انجمن اسلامی دانشجویان با دلی سنگین این فقدان تلخ را به خانواده‌ی محترم ایشان و همه‌ی جامعه‌ی فرهنگی دانشگاه فردوسی مشهد تسلیت می‌گوید. 🕊 @anjomanfum

وَ مَا أَخَذَ اللهُ عَلَى الْعُلَمَاءِ ألَّا یُقَارُّوا عَلَى کِظَّةِ ظَالِم، وَ لَا سَغَبِ مَظْلُوم، لَأَلْقَیْتُ حَبْلَهَا عَلَى غَارِبِهَا علی (ع): "و اگر نبود عهدی‌ که خداوند از دانایان گرفته که در برابر شکم‌بارگی‌ هیچ ستمگر و گرسنگی‌ هیچ مظلومی‌ سکوت ننمایند، دهنه شتر حکومت را بر کوهانش می‌ انداختم" ولادت حضرت امیرالمؤمنین علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) تجلّی عدالت، شجاعت و انسانیت و روز پدر را بر جامعه دانشگاهی تبریک می گوییم.🌙✨ @anjomanfum

⭕️ دانشگاه؛ عرصهٔ مطالبه است، نه مدارا‌. در شرایطی که بحران‌های انباشته‌ی اقتصادی، اجتماعی و معیشتی، شریان‌های تنفس جامعه را به‌شدت تحت فشار قرار داده‌اند، بروز اعتراضات اجتماعی و دانشجویی نه‌تنها امری قابل پیش‌بینی، بلکه نشانه‌ای از پویایی، آگاهی و زنده‌بودن جامعه است. جامعه‌ای که امکان اعتراض در آن وجود دارد، جامعه‌ای خاموش و منجمد نیست؛ بلکه در تلاش برای اصلاح مسیرهای معیوب و بیان مطالبات انباشته‌ی خود است. با این حال، مواجهه‌ی صورت‌گرفته با این اعتراضات، به‌ویژه اتخاذ رویکردهای امنیتی، نه‌تنها کمکی به کاهش تنش‌ها نمی‌کند، بلکه خود به عاملی برای تعمیق فضای ملتهب در دانشگاه و جامعه تبدیل می‌شود. تجربه‌ی سال‌های گذشته به‌روشنی نشان می‌دهد که امنیتی‌سازی مطالبات مردمی و دانشجویی نه‌تنها راه‌حل نیست، بلکه مسیر گفت‌وگو، اصلاح و دستیابی به راه‌حل‌های پایدار را مسدود می‌کند. شرایط اقتصادی و اجتماعی به‌ سمتی حرکت کرده است که انفعال در دانشگاه به یک وضعیت غالب تبدیل شده است. این انفعال صرفاً محصول خستگی یا بی‌تفاوتی نیست، بلکه نتیجه‌ی رویکردها و سیاست‌هایی است که آگاهانه هزینه‌ی اعتراض را افزایش داده و دانشگاه را از نقش تاریخیِ انتقادی و مطالبه‌گر خود دور کرده‌اند. وقتی معیشت به بحران بدل می‌شود و آینده در هاله‌ای از ابهام باقی می‌ماند، سکوت و نه انتخاب، پیامد یک وضعیت تحمیلی است. در چنین شرایطی، سکوت نه بی‌طرفی است و نه عقلانیت؛ بلکه تسلیم در برابر وضعیتی است که آینده‌ی جامعه را فرسوده می‌کند‌‌ و در واقع نتیجه‌ٔ یک بی‌حسی اجتماعی است. دانشگاه، به‌عنوان نهادی علمی و اجتماعی، باید محل تضارب آرا، نقد مسئولانه و بیان آزادانه‌ی مطالبات جامعه باشد.‌ واقعیت آن است که پاسخ به اعتراض، صرفاً از مسیر برخورد قهری عبور نمی‌کند. تنها راه کاهش تنش‌ها و عبور از وضعیت موجود، بازگشت به مردم است؛ بازگشتی مبتنی بر احترام به حق اعتراض، تمکین به خواست مردم و توجه به مطالبات آنها. بی‌توجهی به این اصل، صرفاً به تعمیق شکاف‌ها و افزایش هزینه‌های اجتماعی خواهد انجامید. هزینه هایی که صرفا باری بر دوش رنجور و خسته ی ملت ایران است. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد @anjomanfum

🔹متن سخنرانی دبیر انجمن اسلامی در برنامه روز دانشجو در حضور ریاست جمهور محترم جناب آقای پزشکیان جناب آقای رئیس جمهور، مقامات محترم،اساتید گرامی، دانشجویان عزیز و ملت شریف ایران. سلام و احترام. به عنوان نماینده دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد، خرسندم که در روز دانشجو، صدای نسل جوان را از خارج از مرکز کشور به گوش شما برسانم. وقت اندک است و سخن بسیار... جناب آقای پزشکیان! شما با شعار انصاف و وفاق بر مسند ریاست جمهوری نشستید؛ شعاری که باید حامل امید به ترمیم شکاف‌های اجتماعی و بازگرداندن اعتماد آسیب دیده جامعه باشد. در این مدت، بازگشت برخی - تایید می‌کنم برخی- اساتید و دانشجویان کنار گذاشته‌شده و تلاش‌هایی برای آرام‌تر کردن فضای جامعه در برابر برخی رویکردها و جریان‌های شتاب‌زده و تند انجام دادید ابتدا روزنه‌های از اعتماد دوباره گشود ولی جناب آقای رئیس جمهور، برآیند عملکرد دولت شما، با آن «قراری» که روز نخست میان شما و مردم بسته شد، فاصله یافته است؛ فاصله‌هایی که اگر ترمیم نشود، همان امید شکننده را به خطر خواهد انداخت. قرار ما این نبود که وفاق، به معنای چشم‌پوشی از مطالبات مردم باشد. ما از شعار شما خواستار ترمیم جامعه بودیم، نه که وفاق ابزاری برای یک‌دست شدن با جریان‌هایی شود که تکثر جامعه را نادیده می‌گیرند. آیا وفاق واقعا راهی برای نزدیک‌تر شدن دولت به مردم بود؟ شما وعده استفاده از کارشناسان را دادید ولی وفاق گویا مانع استفاده‌ای این کارشناس‌ها شده و بیشتر، امتیازدهی به ذی‌نفوذان است. قرار ما این نبود که جوانان تنها زینت مجالس باشند. کشور گرفتار ساختارهای پیرسالارانه شده و هر نگاه علمی و نوآورانه‌ای با سدهای گوناگون رو‌به‌رو می‌شود. حال، جوانان در بسیاری از عرصه‌ها پیش از آنکه کنشگر باشند، تبدیل به ویترین شده‌اند. قرار ما این نبود که مردم نامحرم شوند. آقای رئیس جمهور عدالت و انصاف شعار شما بود. اما همچنان نمی‌دانیم چرا تصمیم‌های مهم و اثر گذار بر معیشت میلیون‌ها نفر، پشت درهای بسته گرفته می‌شود؛ از این طرح‌هایی که «شوک قیمتی» وارد می‌کنند و معیشت اکثریت محروم جامعه را دچار تهدید می‌کند تا استمرار سیاست‌هایی مانند تصمیماتی که دسترسی مردم به اینترنت را محدود می‌کند؟ چه کسانی و با چه پشتوانه‌ای جلوی اصلاح روند غیر منطقی فیلترینگ فضای مجازی را گرفته‌اند؟ آقای پزشکیان! قرارمان این نبود که دولت بی‌معنا شود. امروز جامعه احساس می‌کند دولت در بسیاری از موارد، توان تصمیم‌گیری خود را از دست داده است و گویی ما دچار بین‌دولتی شده‌ایم شوراهای متعدد و نهادهای موازی آن‌قدر در امور مختلف حضور دارند که صدای مردم در پیچ‌و‌خم مسیرهای بی‌پایان گم شده و خواسته‌های آنان در چرخ‌دنده‌های این سیستم ناکارآمد خرد می‌شود. این وضع برای ما دانشجویان بسیار نگران‌کننده است. آقای رئیس جمهور! شما فردی بودید که قرار بود آغازگر تحول باشید. دانشگاه می‌خواهد همچنان شما را به عنوان رئیس جمهور تحول‌خواه بشناسد، نه رئیس جمهور گرفتار مصلحت‌سنجی‌های روزمره. دانشجو چشم بیدار جامعه است؛ ماقرارها‌ی‌مان را فراموش نمی‌کنیم. کاری کنیدکه روزی برسد که حتی از یادآوری این قرارها نیز ناامید شویم.امید ما بسیار ارزشمند است، اما بسیار شکننده است؛ مراقب باشید این سرمایه جمعی از دست نرود...

🔹متن سخنرانی آقای یاسین مسعودی، دبیر انجمن اسلامی، در ویژه برنامه روز دانشجو با حضور آقای قالیباف به نام خدا سلام میکنم خدمت حضار محترم همچنین روز دانشجو رو به دانشجویان حاضر در این نشست تبریک عرض میکنم. آقای قالیباف! خوش آمدید به دانشگاه فردوسی مشهد؛ جایی که بر خلاف بسیاری از تریبون‌ها، اینجا سخن گفتن با تعارف و تکریم پیش نمی‌رود! اینجا دانشگاه است؛ خانه‌ی پرسش و پاسخ. اینجا مکان مطالبه است، نه مدارا ! پس من به‌عنوان دبیر انجمن اسلامی دانشجویان، آمده‌ام آنچه صدای دانشجویان است را بی‌پرده و تعارف بیان کنم؛ حتی اگر طعم تلخ آن خاطر هایی را آزرده و آشفته سازد. آقای قالیباف امروز ما نمایندگان یک اقلیت نیستیم؛ صدای اکثریتی هستیم که سال‌هاست صدایش شنیده نشده است، ما اینجا ایستاده‌ایم تا بگوییم مجلس نباید سکوی مطالبات یک گروه محدود باشد، امروز اما، در برابر خود نهادی را می‌بینیم که از بحران‌های اصلی کشور چشم می‌پوشد و انرژی و ظرفیت قانون‌گذاری را صرف مسائلی می‌کند که نه فوریت دارند، نه پشتوانه کارشناسی، نه خواست عمومی.  دانشگاه، خانه‌ی نقد است؛ نقد صریح، سازنده و بی‌ملاحظه‌ی قدرت و اگر کسی پا در دانشگاه می‌گذارد، باید آماده باشد که شنیدن را یاد بگیرد؛ نه فقط سخن گفتن را آقای قالیباف بیایید درباره مجلسی حرف بزنیم که باید خانه‌ی ملت باشد، که باید نماد قانون‌گرایی باشد... ولی همان مجلسی که ادعای دفاع از کرامت زن را دارد، بیش از ده سال از تصویب لایحه منع خشونت علیه زنان عاجز می ماند اما در کمترین زمان ممکن، قانون نماهایی چون « لایحه عفاف و حجاب» را با عنوان صیانت از زن و جامعه پیش میبرد که دولت از اجرای آن باز میماند. چگونه نهادی که باید عصاره خرد جمعی باشد، تصمیم‌های هیجانی، غیرکارآمد و غیرقابل اجرا را با اصرار تصویب می‌کند،  هرچند؛ این وضعیت تنها محدود به مجلس نیست و شوراهای عالی‌ای که سال‌هاست خروجی‌شان فاصله‌ای فزاینده میان دولت و ملت بوده و تبدیل به ابزار مقابله عده ای شده با سیاست هایی که برخلاف عقیده شخصی شان است. نتیجه‌اش همین است که امروز شاهدیم : افزایش فشار بر مردم؛ سقوط اعتماد عمومی و فرسایش امید اجتماعی. داریم در مورد مجلسی صحبت می کنیم که به‌جای آنکه درِ آن به روی مردم باز باشد؛ به روی باندها، رانتها و رقابت‌های داخلی صندلی های قدرت باز شده. مجلسی که باید سنگر امید باشد! اما تبدیل شده به کارخانه‌ی تولید ناامیدی. چه بگوییم از مجلسی که در شرایط انزوای سیاسی، تنگ دستی اقتصادی و ابربحران های محیط زیستی میهن عزیزمان بر ادامه ی سیاست هایی تاکید میکند که خود از عوامل وضع موجود است؟ ایران عزیز ما سزاوار تعامل و احترام است نه تحریم و تهدید و انزوا. ما امروز پرسشی ساده داریم : مجلس برای چه کسی قانون می‌نویسد؟ این چه دموکراسی زخمی و نیمه‌جانی‌ست که در آن اقلیتِ کوچک، بدون هیچگونه اهمیتی به اکثریتِ بزرگ برای آن تصمیم می‌گیرد؟ اقای قالیباف ما آمده‌ایم به شما بگوییم که سیاست ایران، بیش از هر چیز، به اخلاق، صداقت، و شجاعت پذیرش خطا نیاز دارد، نه به شعارهای پر زرق‌وبرق، نه به طرح‌های ناگهانی و نه به مدیریت نمایشی این نسلی که اینجا نشسته، نسلی است که هر صبح از خواب بیدار می‌شود و می‌پرسد : امروز کدام خبر ناامیدکننده‌تر است؟ دانشجوی این سرزمین می‌پرسد آیا این همه رشادتِ مردم، این همه خون، این همه مقاومت و ایستادگی، باید قربانیِ تعارض منافع عده‌ای شود؟ ما از شما می‌پرسیم که اگر این میراث بزرگ، اگر این سرمایه‌ی عظیم مردمی به‌دلیل منافع گروهی، رقابت‌های تنگ‌نظرانه و سیاست‌ورزی‌های کوچک و خُرد به هدر برود، چه کسی پاسخگو خواهد بود؟ شما که امروز اینجا نشسته‌اید، آیا وزن این پرسش‌ها را بر شانه‌های خود حس می‌کنید؟  تاریخ، آقای قالیباف با کسی تعارف ندارد،  ملت‌ها را نمی‌بخشد اگر میراثشان را حراج کنند و روزی می‌رسد که نه تریبون می‌ماند، نه صندلی و نه قدرت فقط یک سؤال می‌ماند که آیا شما صدای مردم را شنیدید؟ یا همچنان، با بی‌تفاوتی به مانند آن‌هایی که پیش از فروپاشی شوروی بر مسند نشسته بودند، به روی حقایق سخت، چشم بستید. حال ما یک چند دیگر گر بدین سان بگذرد بدتر از ماضی شود ایام استقبال ما