آرامش عاشقانه

بعضی‌ها هستند که... بی غذا، دو ماه دوام می‌آورند؛ بی آب، دو هفته؛ بی هوا، چند دقیقه؛ و اما بی"وجدان"، خیلی!!!

زندگی صحنه دل بود؛ که من کات شدم...” بسکه در محضر چشم؛ تو مجازات شدم.. من که از شعـر و غزل، هیچ نمیدانستم.. تا که در فرضیه ؛ چشــم تو اثبات شدم..

‌‌‌‌ ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای؟ وی درد و ای درمان من از من چرا رنجیده‌ای...؟ ای سرو خوش بالای من ای دلبر رعنای من لعل لبت حلوای من از من چرا رنجیده‌ای...؟ بنگر ز هجرت چون شدم سرگشته چون گردون شدم وز ناوکت پرخون شدم از من چرا رنجیده‌ای...؟ گر من بمیرم در غمت خونم بتا در گردنت فردا بگیرم دامنت از من چرا رنجیده‌ای...؟ من سعدی درگاه تو عاشق به روی ماه تو هستیم نیکوخواه تو از من چرا رنجیده‌ای. ‌‌‌‌‌‌

زندگی رویا نیست...! زندگی زیبایی ست...! می توان بر درختی تهی از بار ،زدن پیوندی؛ می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت؛ می توان از میان فاصله ها را برداشت...! دل من با دل تو، هردو بیزار از این فاصله هاست...!!!

یارب، غم بی‌رحمی جانان به‌ که گویم؟ جانم غم او سوخت، غم جان به که گویم؟ نی یار و نه غمخوار و نه کس محرم اسرار رنجوری و مهجوری و حرمان به که گویم؟ آشفته شد از قصه من خاطر جمعی دیگر چه کنم؟ حال پریشان به که گویم؟ گویند طبیبان که: بگو درد خود، اما دردی که گذشتست ز درمان به که گویم؟ دردی، که مرا ساخته رسوا، همه دانند داغی، که مرا ساخته پنهان، به که گویم؟ اندوه تو ناگفته و درد تو نهان به این پیش که ظاهر کنم و آن به که گویم؟ خلقی همه با هم سخن وصل تو گویند من بی‌کسم، افسانه هجران به که گویم؟ دور طرب، افسوس! که بگذشت، هلالی دور دگر آمد، غم دوران به که گویم؟