معماری اندیشه

🧠 *هزینه پنهان آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی با دو سال تأخیر آشکار می‌شود* 🔻 *نتایج پژوهش گسترده چین بر فرایند یادگیری ۲۶ هزار دانش‌آموز* 🔹 مطالعه‌ای تازه روی بیش از ۲۶ هزار دانش‌آموز چینی، تصویری متفاوت از اثرات آموزشی هوش مصنوعی ارائه می‌دهد. بر اساس نتایج این پژوهش، دانش‌آموزانی که از ابزارهای هوش مصنوعی برای انجام تکالیف استفاده می‌کردند، وظایف خود را سریع‌تر به پایان می‌رساندند و در ارزیابی‌های مرتبط با تکالیف نیز عملکرد بهتری داشتند، اما در آزمون‌های رسمی نتایج ضعیف‌تری به دست آوردند. 🔹 یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد افت عملکرد در آزمون‌ها در برخی موارد به ۲۴ درصد می‌رسد و مهم‌تر این که پیامدهای کامل این الگو بلافاصله آشکار نمی‌شود. پژوهشگران گزارش کرده‌اند اثر واقعی استفاده مداوم از هوش مصنوعی بر نتایج آزمون‌های درسی، حدود دو سال بعد نمایان شده است. همین امر می‌تواند باعث شود پژوهش‌های کوتاه‌مدت، میزان واقعی این پیامدها را کمتر از واقعیت برآورد کنند. 👈 متن کامل را با در [زاویه](https://zaviehmag.ir/?p=34085) بخوانید

✍️ فرق من و زندانبانم را میدانی ؟ زمانی که پنجره ی کوچک سلولم را باز میکند، او تاریکی و غم را میبیند و من روشنایی و امید را !! 👤   نلسون ماندلا

🔊فایل صوتی سخنرانی دکتر نعمت‌الله فاضلی با عنوان 🔻به کودکان چه چیزهایی بیاموزیم؟ و چرا؟ 🔹5 آبان 1404، پیش دبستانی چوبینه 🔹حجم فایل 17M، زمان: 74 دقیقه ✅ در شرایط کنونی جهان پرورش کودک یکی از دشوارترین و پیچیده ترین کارهاست. ✅ فرهنگ غالب جهان مبتنی بر به حاشیه راندن خوانایی و نویسایی و خلاقیت است. 🔻 اما تنها دانشی که ذهن کودکان را تغییر می دهد، خونایی و نویسایی است. 🔻خوانایی و نویسایی به کودکان توانایی فهم و تفسیر و همدلی می دهد. ✅ کودکان نیازمند فراگیری اندیشه های وجودی بشر و صلح با یکدیگر و طبیعت هستند. . 🆔 @sokhanranihaa 🆔 @ 🆑 #کانال‌سخنرانی‌ها 🌹

🖊 اثر مِدِئا: وقتی فرزندان قربانی خیانت والدینشان می‌شوند. The Medea Effect ✍️  محمدرضا سلیمی @sokhanranihaa اثر مدئا نوعی خطای شناختی‌ست که در آن پدر یا مادر از فرزندان خود به‌عنوان ابزاری برای انتقام گرفتن از یکدیگر استفاده می‌کنند. نام این خطای شناختی از شخصیت اسطوره‌ای یونانی به نام «مدئا» گرفته شده است. در اسطوره‌های یونان آمده است: بعد از اینکه مدئا متوجه می‌شود شوهرش به او خیانت کرده، برای انتقام گرفتن از او فرزندان خود را می‌کشد تا رنج فراوانی را به همسرش تحمیل کند. درواقع، مدئا نماد انسانی‌ست که عشق عمیقش، پس از خیانت، به انتقامی ویرانگر تبدیل می‌شود. به زبان تمثیل، خطای شناختی مدئا زمانی اتفاق می‌افتد که حاضریم برای سوزاندن خانه‌ی همسایه خانه‌ی خودمان را هم به آتش بکشیم. این استعاره‌ای‌ست که از اسطوره‌ی مدئا برای توضیح رفتارهای انتقام‌جویانه و خودویرانگر استفاده می‌شود. در روان‌شناسی، منظور از اثر مدئا لزوماً کشتن فرزند نیست؛ بلکه هر رفتاری که در آن کودک به «ابزار انتقام» تبدیل شود می‌تواند مصداق اثر مدئا باشد. «اثر مدئا» معمولاً به وضعیتی اشاره می‌کند که در آن خشم، حس خیانت یا میل به انتقام آن‌قدر شدید می‌شود که فرد به خود یا نزدیک‌ترین و عزیزترین افرادش نیز آسیب می‌زند، صرفاً برای اینکه از طرف مقابل انتقام بگیرد. روان‌شناسان به این نتیجه رسیده‌اند که در برخی طلاق‌ها و جدایی‌های پرتنش والدین ممکن است کودک خود را علیه یکدیگر تحریک کنند، رابطه‌ی کودک با همسر خود را تخریب کنند، از کودک به‌عنوان ابزار فشار روانی استفاده کنند، یا نیازها و رفاه فرزند را قربانی انتقام‌جویی کنند. در این شرایط، هدف اصلی «آسیب رساندن به همسر» است، اما درواقع فرزندان بیش‌ترین آسیب می‌بینند. درواقع، در برخی طلاق‌های پرتنش یکی از والدین از فرزندان به عنوان ابزار انتقام از طرف مقابل استفاده می‌کند؛ رفتاری که روان‌شناسان خانواده با عنوان «سندروم مدئا» نیز می‌شناسند. کودکانی که درگیر چنین تنش‌هایی می‌شوند اغلب دچار استرس، اضطراب، افسردگی، سردرگمی هویتی، مشکل اعتماد‌به‌نفس و دشواری در ایجاد روابط صمیمانه در آینده می‌شوند. اثر مدئا معمولاً زمانی شکل می‌گیرد که فرد احساس طردشدگی یا خیانت شدید می‌کند. در این حالت خشم، کینه و انتقام بر او غلبه می‌کند و کودک به نمادی از رابطه‌ی شکست‌خورده تبدیل می‌شود. درنهایت، فرد برای بازگرداندن احساس قدرت و کنترل از کودک خود استفاده می‌کند. در این وضعیت، پدر یا مادر ممکن است تصور کند که دارد همسر خود را مجازات می‌کند، درحالی‌که بیشترین آسیب را به کودک وارد می‌کند. اثر مدئا به ما هشدار می‌دهد که انتقامِ افراطی می‌تواند انسان را به جایی برساند که برای آسیب زدن به دیگران به خودش نیز آسیب بیش‌تری بزند. در این وضعیت، هدف دیگر پیروزی نیست؛ بلکه صرفاً رنجاندن طرف مقابل است، حتی اگر این رنج بهایی سنگین برای خود فرد داشته باشد. اثر مدئا همچنین به ما هشدار می‌دهد که گاهی میل به انتقام چنان قدرتمند می‌شود که مرز میان «آسیب زدن به دشمن» و «آسیب زدن به خود» را از بین می‌برد. نکته‌ی مهم این است اثر مدئا فقط یک رفتار فردی نیست؛ بلکه بیانگر وضعیتی‌ست که در آن خشم، کینه و انتقام انسانیت و اخلاق را نابود می‌کند. اثر مدئا در زمینه‌های دیگر (مانند جنگ، سیاست یا تجارت) هم اتفاق می‌افتد. برای مثال، ممکن است کشوری برای ضربه زدن به دشمن کارهایی را انجام دهد که به منافع و ملت خودش نیز آسیب جدی وارد کند. مثلاً، ممکن است در جنگ از سپر انسانی استفاده کند.

✍️ از خود مکرراً بپرسید و این پرسش را زنده نگه دارید: فراتر از آنچه به ما دیکته می‌شود، آیا نوع دیگری می‌توانیم زندگی کنیم؟

✍️  اگر من انتخاب بین عدالت و آزادی، اختیار داشته باشم، من آزادی را انتخاب میکنم.... چرا که در یک جامعه آزادِ غیر عادلانه، من آزادی دفاع از عدالت را دارم، ولی در یک جامعه که به نام عدالت، آزادی مرا گرفته باشند، اگر عدالت محقق نشود، من آزادیِ اعتراض را هم ندارم ... 👤 کارل پوپر

*همه به رؤیای علیرضا فغانی خندیدند، اما... (روایتی برای همه پدران، مادران، معلمان و مدیران) ✍قاسم یزدان‌پناه *        گاهی تاریخ، با یک لبخند آغاز می‌شود و با یک سکوت به پایان می‌رسد.سال‌ها پیش، نوجوانی در زمین‌های خاکی هاشم‌آباد، پشت حرم حضرت عبدالعظیم در شهرری، کمک‌داوری می‌کرد. خبرنگار یک روزنامه محلی از او پرسید:«هدفت از داوری چیست؟»بی‌درنگ پاسخ داد:«می‌خواهم روزی فینال جام جهانی را قضاوت کنم.»اتاق از خنده پر شد. برای حاضران، این حرف بیشتر شبیه یک شوخی بود تا یک هدف.اما رؤیاها، با خنده دیگران از بین نمی‌روند؛ اگر صاحب رؤیا به آن‌ها ایمان داشته باشد.سال‌ها گذشت. نوجوان زمین‌های خاکی، پله‌پله بالا رفت؛ از مسابقات محلی تا لیگ‌های معتبر، از آسیا تا المپیک، از جام ملت‌ها تا جام جهانی، و سرانجام نام علیرضا فغانی بر بلندترین قله داوری فوتبال جهان نشست؛ بر اساس خبرگزاری‌های ایران فیفا مسئولیت قضاوت فینال جام جهانی۲۰۲۶ بین آرژانتین و اسپانیا را به او سپرد.چه فاصله شگفت‌انگیزی است میان آن خنده‌های ساده و این اعتماد بزرگ!این فقط داستان یک داور نیست؛ داستان همه کودکانی است که روزی جرئت کردند رؤیای خود را با صدای بلند بگویند. سال‌ها پیش، در مدرسه‌ای در جاکارتا، معلم از دانش‌آموزان خواست انشایی با موضوع «در آینده می‌خواهید چه‌کاره شوید؟» بنویسند.یکی از دانش‌آموزان نوشت:«می‌خواهم رئیس‌جمهور شوم.»او نام کشوری را ننوشت؛ فقط نوشت «رئیس‌جمهور». سال‌ها بعد، همان کودک، باراک اوباما شد. در سوی دیگر جهان، کودکی در جزیره مادیرا ساعت‌ها با توپ زندگی می‌کرد. رؤیایش این بود که بهترین فوتبالیست جهان شود. نامش کریستیانو رونالدو بود. او نه با استعداد تنها، بلکه با انضباط، تمرین و پشتکار، رؤیایش را به واقعیت تبدیل کرد. این سه داستان، سه قاره، سه حرفه و سه سرنوشت متفاوت دارند؛ اما یک پیام مشترک: هر موفقیت بزرگی، پیش از آنکه واقعیت شود، یک رؤیای بزرگ بوده است. سال‌هاست به عنوان یک معلم، یک پدر و یک مدیر، به یک اصل باور دارم؛ اصلی که هر روز بیش از گذشته به درستی آن ایمان می‌آورم:هیچ‌گاه رؤیای کودکان و نوجوانان را مسخره نکنید.ما آینده را نمی‌بینیم.نمی‌دانیم آن دانش‌آموز کم‌حرف، آن نوجوان خجالتی، آن کودک پرشور یا آن کارمند تازه‌کار، ده یا بیست سال بعد در کدام قله خواهد ایستاد.اما یک چیز را می‌دانیم؛کلمات ما می‌توانند بال باشند یا زنجیر.یک جمله تحقیرآمیز، گاهی رؤیایی را برای همیشه دفن می‌کند و یک جمله امیدوارکننده، می‌تواند انسانی را به قله‌ای برساند که امروز حتی تصورش را هم نمی‌کنیم. خانه، نخستین سرزمین رؤیاهاست.مدرسه، نخستین کارگاه ساختن آینده است.و مدیران، معلمان و والدین، نخستین کسانی هستند که می‌توانند به رؤیاها جان بدهند یا آن‌ها را خاموش کنند.قرار نیست همه کودکان رئیس‌جمهور شوند، قهرمان جهان شوند یا فینال جام جهانی را قضاوت کنند.اما همه آن‌ها حق دارند رؤیا داشته باشند.وظیفه ما این نیست که اندازه رؤیاهایشان را تعیین کنیم؛ وظیفه ما این است که به آنان بیاموزیم برای رؤیاهایشان تلاش کنند، شکست را بپذیرند، دوباره برخیزند و امیدشان را از دست ندهند.شاید سال‌ها بعد، وقتی جهان برای موفقیت یکی از آنان دست می‌زند، با خودمان بگوییم:«خوشحالم که من جزو کسانی نبودم که به رؤیایش خندیدم.»زیباترین میراثی که یک پدر، یک مادر، یک معلم یا یک مدیر می‌تواند از خود بر جای بگذارد، ساختمانی نیست که ساخته، ثروتی نیست که اندوخته یا مقامی نیست که به دست آورده است.زیباترین میراث او، انسانی است که روزی به جای خاموش کردن رؤیایش، جرئت پرواز را به او آموخته است.گاهی تاریخ، با یک لبخند آغاز می‌شود و با یک سکوت به پایان می‌رسد. رسالت ما بارور کردن رؤیای کودکانمان است!!!

🖊 اثر بادکنک: چرا «خشم اجتماعی» به «طنز سیاسی» تبدیل می‌شود؟ The Balloon Effect ✍️  محمدرضا سلیمی اثر بادکنک پدیده‌ای روان‌شناختی، اجتماعی و سیاسی‌ست که در آن فشار واردشده بر یک بخش از مسئله یا بحران، به‌جای حذف آن، باعث انتقال، تغییر شکل یا تمرکز آن در بخش دیگری می‌شود؛ درست مانند بادکنکی که اگر یک طرف آن را فشار دهید، هوا به سمت بخش دیگری منتقل می‌شود. طبق این پدیده، احساسات، نیازها، نارضایتی‌ها و خواسته‌های انسان معمولاً از طریق سرکوب از بین نمی‌روند؛ بلکه به شکل‌های دیگری بروز پیدا می‌کنند. درواقع، انرژی روانی و اجتماعی نابود نمی‌شود، بلکه مسیر تازه‌ای برای ظهور پیدا می‌کند. خلاصه، اثر بادکنک می‌گوید: «فشار آوردن روی یک مشکل لزوماً آن را از بین نمی‌برد؛ بلکه اغلب آن را به نقطه‌ای دیگر منتقل می‌کند، جایی که ممکن است بعدها با شدتی بیش‌تر ظاهر شود.» ✅ چند مثال: ۱. کودکی که اجازه‌ی ابراز خشم ندارد ممکن است، به‌جای اعتراض مستقیم، پرخاشگری پنهان، لجبازی یا گوشه‌گیری را در پیش بگیرد. ۲. نوجوانی که مدام کنترل می‌شود ممکن است ظاهراً مطیع به نظر برسد، اما در خفا به رفتارهای پرخطر یا نافرمانی روی می‌آورد. ۳. در خانواده‌ای که بیان احساسات و افکار ممنوع یا سرزنش می‌شود، ممکن است به سردی رابطه، فاصله‌گیری، افسردگی یا کینه‌های طولانی‌مدت تبدیل شود. ۴. سرکوب اعتراض‌های اجتماعی ممکن است به خاموش شدن موقت اعتراضات خیابانی بینجامد، اما همان نارضایتی‌ها بعدها در قالب طنز سیاسی، کنایه، بی‌اعتمادی عمومی یا اشکال تازه‌ای از اعتراض ظاهر شود. ۵. فشار اقتصادی طولانی‌مدت ممکن است ابتدا به سکوت و تحمل بینجامد، اما به‌تدریج به خشم انباشته، مهاجرت، کاهش مشارکت اجتماعی یا ناآرامی‌های گسترده تبدیل شود. ❓چرا این پدیده اتفاق می‌افتد؟ انسان‌‌ها دارای نیازها و احساساتی هستند که معمولاً با فشار و سرکوب از بین نمی‌روند. هنگامی که مسیر طبیعی ابراز این نیازها و احساسات بسته می‌شود، مسیرهای جایگزین پیدا می‌کنند. به همین دلیل است که محدود شدن آزادی اغلب میل به آزادی و بازپس‌گیری آن را افزایش می‌دهد و فشار طولانی‌مدت می‌تواند نارضایتی‌ پنهان ایجاد کند. هرچه فشار و سرکوب شدیدتر و طولانی‌تر باشد، احتمال بروز ناگهانی و انفجاری این انرژی‌های انباشته‌شده بیش‌تر می‌شود. در چنین شرایطی سیستم ممکن است برای مدت طولانی پایدار و آرام به نظر برسد، اما در واقع نارضایتی‌ها تنها در حال جابه‌جا شدن و متراکم شدن هستند تا سرانجام در نقطه‌ای دیگر خود را نشان دهند. اثر بادکنک لزوماً یک خطای شناختی نیست؛ این پدیده بیش‌تر یک الگوی رفتاری و اجتماعی‌ست که توضیح می‌دهد چگونه فشار و محدودیت می‌توانند باعث تغییر شکل یا جابه‌جا شدن واکنش‌ها شوند. با‌این‌حال، این فرایند می‌تواند زمینه‌‌ی شکل‌گیری برخی خطاهای شناختی را فراهم کند، از جمله توهم کنترل،¹ سوگیری تایید،² اثر شترمرغ³ و توهم حذف.⁴ این خطاها «هسته‌ی شناختی» اثر بادکنک را تشکیل می‌دهند. توهم حذف را می‌توان مهم‌ترین خطای شناختی مرتبط با اثر بادکنک دانست. اثر بادکنک می‌گوید فشار معمولاً مشکل را جابه‌جا می‌کند؛ اما توهم حذف باعث می‌شود افراد این جابه‌جایی را نبینند و گمان کنند مشکل واقعاً از بین رفته است. توهم حذف نوعی خطایی شناختی‌ست که در آن افراد تصور می‌کنند چون نشانه‌ها و علائم آشکار یک مسئله ناپدید شده‌اند، خودِ مسئله نیز از بین رفته است؛ درحالی‌که ممکن است مسئله پنهان، جابه‌جا یا تغییر شکل داده باشد. درواقع، در توهم حذف افراد تصور می‌کنند ناپدید شدن «نشانه‌ها» مساوی‌ست با ناپدید شدن «علت‌ها». در توهم کنترل حکومت‌ها گمان می‌کنند چون نشانه‌های ظاهری بحران‌ها را کنترل کرده‌اند، علت اصلی را نیز کنترل کرده‌اند. 1. The Illusion of Control 2. Confirmation Bias 3. The Ostrich Effect 4. The Illusion of Elimination

🖊  اثر زنبور عسل: چرا به خودمان بیش‌تر آسیب می‌زنیم؟ The Honey Bee Effect ✍️ محمدرضا سلیمی @sokhanranihaa اثر زنبور عسل نوعی خطای شناختی‌ست که در آن فرد، گروه یا حکومت برای آسیب زدن به رقیب، دشمن یا مخالف خود اقدامی انجام می‌دهد که هزینه‌ی آن برای خودش بسیار سنگین است؛ گاهی حتی سنگین‌تر از آسیبی‌ست که به طرف مقابل وارد می‌کند. نام این خطای شناختی از «زنبور عسل کارگر» گرفته شده است. زنبور عسل کارگر معمولاً پس از نیش زدن به پستانداران می‌میرد، زیرا نیش آن خارهای ریز و رو به عقب دارد. وقتی نیش در پوست ضخیم پستانداران فرو می‌رود، زمانی که زنبور سعی می‌کند پرواز کند، نیشش در پوست گیر می‌کند و همراه با بخشی از شکم، ماهیچه‌ها و اندام‌های داخلی زنبور کنده می‌شود. این آسیب معمولاً باعث مرگ زنبور در مدت کوتاهی می‌شود. زمانی که ضربه زدن به دشمن آن‌قدر مهم می‌شود که فرد حاضر است به خاطر آن به خودش نیز آسیب بزند «اثر زنبور عسل» اتفاق می‌افتد. درواقع، اثر زنبور عسل زمانی روی می‌دهد که هزینه‌ی ضربه زدن به دشمن یا رقیب از منافع آن به مراتب بیش‌تر است. اثر زنبور عسل استعاره‌ای‌ست که می‌توان برای بسیاری از رفتارهای خصمانه، انتقام‌جویانه، جنگ‌های فرسایشی و اختلافات خانوادگی به کار برد. ✅ مکانیسم اثر زنبور عسل در این خطای شناختی فرد ابتدا احساس تهدید، خشم یا نفرت می‌کند. سپس، شدیداً بر تنبیه یا نابودی طرف مقابل تمرکز می‌کند. او آسیب‌های سنگینی را که به خودش وارد می‌شود نادیده می‌گیرد. بعد رفتار تهاجمی و خصمانه انجام می‌دهد. درنهایت، خودش بیش‌تر آسیب می‌بیند. مثال، زنی که از رفتار شوهرش ناراحت است و تصمیم می‌گیرد برای تنبیه او چند هفته با او قهر کند در دام «اثر زنبور عسل» افتاده است. او تصور می‌کند که با این کار شوهرش را تحت فشار قرار می‌دهد؛ غافل از اینکه بیش‌تر آرامش خودش را از دست می‌دهد، استرسش افزایش می‌یابد، خودش را از محبت و حمایت عاطفی همسرش محروم می‌کند و در نهایت انسجام خانواده را تضعیف می‌کند یا از بین می‌برد. اثر زنبور عسل با «سوگیری انتقام»¹ ارتباط تنگاتنگی دارد. سوگیری انتقام زمانی اتفاق می‌افتد که افراد ترجیح می‌دهند یا تمایل دارند به فردی که به آنها ظلم کرده است آسیب بزنند، حتی اگر این کار به نفعشان نباشد یا برایشان بسیار پرهزینه باشد. این سوگیری سبب می‌شود هر دو طرف در یک چرخه‌ی مخرب و فزاینده از درگیری و خصومت گرفتار شوند. ❓چگونه با اثر زنبور عسل مقابله کنیم؟ برای مقابله با اثر زنبور عسل باید: ۱. از این پرسش عبور کنید که «چگونه به طرف مقابل ضربه بزنم؟» و به این سوال برسید که «چگونه مسئله را حل کنم و منافع بلندمدت خودم را حفظ کنم؟» ۲. هزینه‌های خود را محاسبه کنید و قبل از هر اقدام تلافی‌جویانه از خود بپرسید: «این کار چه هزینه‌ای برای خود من دارد؟» ۳. خشمتان را کنترل کنید؛ خشم باعث می‌شود فقط هزینه‌های طرف مقابل را ببینید و هزینه‌های خودتان را نادیده بگیرید. ۴. میان «انتقام» و «بازدارندگی» تفاوت قائل شوید. هدف انتقام رنجاندن طرف مقابل است، اما هدف بازدارندگی جلوگیری از تکرار مشکل است. ۵. بر منافع بلندمدت تمرکز کنید. بسیاری از رفتارهای زنبور عسلی پاداش کوتاه‌مدت دارند، اما زیانشان بلندمدت است. ۶. از قانون «بردن بدون آسیب زدن» استفاده کنید. هرگاه راهی وجود دارد که هم منافع شما را تأمین می‌کند و هم هزینه‌ی کمتری برای شما دارد، آن راه معمولاً بهتر از انتقام است. ۷. بین «هیجان» و «تصمیم» فاصله ایجاد کنید. عصبانیت اثر زنبور عسل را تشدید می‌کند. بنابراین، تصمیم مهم را در اوج عصبانیت نگیرید. ابتدا عصبانیت‌تان را کنترل کنید، سپس اقدام کنید. خلاصه، پادزهر اثر زنبور عسل این است که به‌جای «منطق انتقام» از «منطق منفعت و حل مسئله» استفاده کنیم. هرگاه تمرکزمان را از «ضربه زدن به طرف مقابل» به «ساختن رابطه‌‌ی بهتر» تغییر دهیم، احتمال گرفتار شدن در دام خطای شناختی زنبور عسل بسیار کمتر می‌شود.

✍️  آدمی تا زمانی که سختی‌هایش را می‌فهمد، زنده است؛ ولی وقتی سختی‌های دیگران را درک می‌کند، آن وقت یک انسان است. 👤  تولستوی

والدین سخت گیر فرزندان دروغگو می سازند!

🔳⭕️ قانون لوسادا چیست؟ ✅آیا می‌دانستید که برای رشد هماهنگ هر رابطه‌ای باید نسبت انتقاد و تعریف را رعایت کرد؟ ✅دانشمندان تحقیقات زیادی در این زمینه انجام داده و نسبت ایده‌آل خوب و بد را به دست آورده‌اند. نسبت لوسادا نسبت مثبت و منفی در روابط بین مردم است. ✅جان گاتمن اولین روانشناسی بود که به تأثیر این نسبت‌ها اشاره کرد. او به مدت ۴۰ سال زندگی بیش از ۳۰۰۰ زوج را تحلیل کرد و با در نظر گرفتن نسبت مثبت‌ها و منفی‌ها می‌توانست تا ۹۰ درصد احتمال طلاق را پیش‌بینی کند. ✅بعدها روانشناسی به نام مارشال فرانسیسکو لوسادا با تحلیل صدها گروه توانست شرایط و تاثیر این نسبت‌ها را به طور واضح و روشنی تعیین کند. ✅ دلیل مهم بودن این نسبت‌ها چیست؟ ✅تصور کنید داخل یک کشتی هستید. حرکت کردن کشتی با باد تعریف و ستایش است و فرمان کشتی انتقاد است. در این شرایط اگر انتقاد بهتر از تعریف و ستایش باشد آیا کشتی حرکت می‌کند؟ هر چقدر هم فرمان را بچرخانید بدون باد هیچ حرکتی نخواهید کرد. ✅از طرف دیگر تنها کاری که انجام می‌دهید تعریف کردن از همسرتان است و تمام تلاشتان را می‌کنید که کمبودهایش را نبیند. این کشتی غیرقابل کنترل خواهد شد و با وجود باد هیچکس نمی‌داند کشتی به چه مسیری باید هدایت شود. نسبت لوسادا برابر است با نسبت ۳ مثبت به ۱ منفی. و این کم‌ترین چیزی است که برای به دست آوردن بهترین نتایج در هر گروهی (همکلاسی‌ها، دوستان، خانواده) نیاز است. بیشینه این نسبت، نسبت ۷ تعریف به ۱ انتقاد است. هر رابطه‌ای که فراتر از این حد و مرز باشد دیر یا زود فرسوده می‌شود. و اما این نسبت را چگونه باید به کار برد؟ هر رابطه‌ای بدون نگرش مثبت و تمایل به سازش از هم گسیخته می‌شود. اما انتقاد را هم نباید به طور کامل از رابطه حذف کرد. حفظ تعادل در رابطه بسیار مهم است. پس این قانون ساده را همیشه به خاطر بسپارید: 🔻🔻 در ازای هر یک دیدگاه منفی سه دیدگاه مثبت. آکادمی دکتر باغبان --------------------

🔹🔹 "مهندس بودن یعنی دیدنِ امکان‌ها در میان غیرممکن‌ها؛ یعنی باور داشتن به اینکه هر مشکلی، راه‌حلی دارد و هر رویایی، ساختنی است."🔹🔹 سالروز تولد خواجه نصیرالدین طوسی و روز مهندس بر همه مهندسین و بویژه مهندسین حاضر در کانال تبریک عرض می کنم. https://t.me/mtaghizadehkordi

با سلام و احترام؛ خوشبختانه مقاله ارسالی ما به همایش فوق به عنوان مقاله برتر در بخش مدارس آینده، کانون تربیت و پیشرفت محله برگزیده شد. با تشکر از اساتید بزرگوار به شرح زیر که در انجام این پژوهش همکاری داشتند. دکتر محمودرضا ثقفی دکتر محسن افشاری دکتر سعید صفایی موحد https://t.me/mtaghizadehkordi

با سلام و احترام، انشاالله در سومین رویداد ملی مدارس آینده که در 28 بهمن در تهران برگزار می‌شود، مطالبی در مورد مدرسه محله ارایه خواهم کرد. https://t.me/mtaghizadehkordi

میلاد با سعادت حضرت علی علیه السلام و روز مرد را به تمام پدران و مردان سرزمینم، بخصوص حاضرین در کانال تبریک عرض میکنم. 🙏🙏 همچنین روح پدران آسمانی نیز شاد باشد.

بالکن تراس ایوان 😁😁😁

کف سازی ساختمان با رزین

💢دعوت سالمندان به مدارس؛ ابتکار فرانسوی‌ها برای کاستن از خلاء تنهایی در پیری در ایران قابل اجراست؟ در فرانسه، برنامه‌های بین‌نسلی به‌عنوان راهکاری اجتماعی برای کاستن از حس تنهایی سالمندان در حال گسترش است. از دعوت سالمندان به مدارس ابتدایی برای ناهار و گفت‌وگو با کودکان تا اجرای فعالیت‌های مشترک فرهنگی و هنری، این ابتکارات با هدف تقویت پیوندهای انسانی طراحی شده‌اند. در شمال فرانسه، برخی مدارس ابتدایی و مراکز آموزشی برنامه‌هایی را اجرا می‌کنند که در آن کودکان و سالمندان در فعالیت‌های مشترک روزمره کنار هم قرار می‌گیرند. در قالب این طرح‌ها، سالمندان به مدارس دعوت می‌شوند تا با کودکان ناهار بخورند، گفت‌وگو کنند یا در فعالیت‌هایی مانند آشپزی و کارهای دستی شرکت داشته باشند. هدف اصلی این برنامه‌ها، کاهش تنهایی سالمندان و تقویت ارتباط اجتماعی میان نسل‌هاست. بیشتر بخوانید: https://l.euronews.com/l1Nx 🌟🌟🌟🌟🌟🌟 @ssmovahed2 کانال یادگیری، بالندگی، توسعه

✔️ آیا می‌توان تنها با خواندن پیامک‌ها یا ایمیل‌های یک فرد، به وضعیت سلامت روان و شخصیت او پی برد؟ یک پژوهش وسیع جدید که نتایج آن در The Conversation منتشر شده، نشان می‌دهد که کلمات ما بسیار بیشتر از آنچه فکر می‌کنیم، «اثر انگشت روانی» ما را حمل می‌کنند. ✔️پژوهشگران با استفاده از هوش مصنوعی و تحلیل زبان‌شناختی بر روی هزاران متن (از مقاله‌های شخصی تا ۸۳۰ هزار پست در ردیت)، الگوهای زبانی خاصی را کشف کردند که در افراد دارای «اختلال عملکرد شخصیت» (مانند خودشیفتگی یا اختلال شخصیت مرزی) مشترک است. این الگوها معمولاً ناخودآگاه هستند اما به وضوح وضعیت درونی فرد را نشان می‌دهند: ✔️۱. تورم ضمیر «من»: استفاده بیش از حد از کلمات خود-محور مانند «من»، «مال من» و «خودم». ✔️چرا؟ روانشناسان معتقدند درد روانی باعث می‌شود توجه فرد به شدت به درون معطوف شود. برخلاف تصور رایج، استفاده زیاد از "من" همیشه نشانه خودخواهی نیست، بلکه اغلب نشانه اضطراب، افسردگی و درگیری ذهنی شدید با خود است. ✔️۲. تفکر سیاه و سفید: استفاده مکرر از کلمات «مطلق‌گرا». 📌 تفکر مطلق‌گرا (Absolutist Thinking) چیست؟ ✔️استفاده از کلماتی مانند «همیشه»، «هرگز»، «کاملاً» و «هیچ‌وقت». این نوع کلمات نشان‌دهنده ذهنیتی خشک و انعطاف‌ناپذیر است که دنیا را فقط در دو حالتِ (همه یا هیچ) می‌بیند و قادر به درک پیچیدگی‌ها و طیف‌های خاکستری روابط انسانی نیست. ✔️۳. خشم و انزوا: استفاده زیاد از واژگان خشمگین و ناسزا، همزمان با استفاده بسیار کم از کلمات اجتماعی و پیونددهنده مانند «ما»، «با هم» و «خانواده». 📌نکته: همه ما گاهی عصبانی می‌شویم یا از کلمه "من" زیاد استفاده می‌کنیم. آنچه اهمیت دارد، «الگوی تکرارشونده در طول زمان» است. این یافته‌ها ابزاری برای کمک به درک بهتر رنج‌های درونی افراد است، نه مجوزی برای برچسب زدن یا تشخیص‌های غیرحرفه‌ای در روابط روزمره. https://t.me/mtaghizadehkordi