‌ ‌ ‌‌‌ ‌ " اَرغَند "

نوشته بود: هرچقدر بیشتر بخشیدمش، از اون به بعد همونقدر کمتر دوسش داشتم.

امیدوارم رنجت به پایان رسد جانِ من، که زندگی با تو چه‌ها که نکرد و تو هربار جوانه زدی.

تصویرت توی ذهنم چنان واضعه از هر آدمی که روبه رومه و میبینمش واقعی تری

00:00

در نهایت متوجه شدم چیز زیادی نمیخواستم بلکه از آدم اشتباهی میخواستم.

یه روز می‌فهمی بعضی از نرسیدن‌ها؛ بزرگ ترین شانس زندگیت بودن.

تو لایق بهترینایی تولدت مبارک❤️🦋

نوشته بود دلتنگ که شدی شب‌های روشن رو بخون

و در پایان نوشت زندگی کردن برای آدم‌هایی که زیادی به همه چیز اهمیت می‌دهند سخت‌تر است.

‏تا بیست سالگی گذر عمر اصلا به چشم آدم نمیاد، پیش خودت می‌گی خب حالا وقت زیاده، از بیست که می‌گذری دیگه انگار تو سرازیری افتادی، می‌بینی که همین‌طوری الکی الکی داری به سی سالگی نزدیک می‌شی دریغ از یک مورد دستاورد قابل ذکر.

چیزی که قسمت تو نیست بارها نا امیدت میکنه... تا بالاخره یاد بگیری رهاش کنی!

- از چه مُرد؟ + خفه شد، با کلماتی که هیچ‌گاه به زبان نیاورد!

اگه یه روز دوتا تیر داشتم هدف اول تو بودی دوم قلبم

بخوابید؛ زیاد بیدار موندن باعث میشه چیزایی یادتون بیاد که خیلی وقت بوده فراموش کرده بودین.

تو دوره ای که کسی چشم دیدن خوشبختی کسی رو نداره؛ امیدوارم اول خدا به شما بده، بعد به ما.

هر بار یکیو باور کردم یه تیکه از خودم رو جا گذاشتم

آرامش را در رهایی یافتم و رهایی را در امید نبستن به هیچ‌کس و هیچ‌چیز!

و در نهایت در جست و جوی تکیه گاهی برای خویش هستی ... و زندگی بارها و بارها و بارها ، تو را با " خودت " رو به رو خواهد کرد.