Dr.Ata Homayoun,PhD

با افتخار در تاریخ ۳۰ مرداد یعنی جمعه آینده در خدمتتون خواهم بود لینک ثبت نام: https://mahanbs.com/ai-leadership/

یه تحقیق رو ۱۲ هزار فرانسوی نشون داد: مجبور کردن آدم‌ها به گفتگوی روزانه با AI (۲۸ روز) نه‌تنها تنهاییشون رو کم نکرد، بلکه بیشترش کرد. رضایت از زندگی افت کرد، افسردگی بالا رفت، بیشتر تنها غذا خوردن. نکته‌ی جالب: اثر فقط روی متأهل‌ها/رابطه‌دارها دیده شد نه مجردها — یعنی AI جای رابطهی واقعی رو گرفته، نه اینکه خلأ نبودن رابطه رو پر کنه. لینک مطالعه: https://www.ifo.de/DocDL/cesifo1_wp12882.pdf منبع: CESifo WP 12882، ژوئیه ۲۰۲۶

چرا متخصص‌های ایرانی نیستن؟ ۱) ترس از قضاوت، نه از حکومت فرهنگ ما یه ورژن بومی از Tall Poppy Syndrome داره: هر کی سرش از بقیه بلندتر بشه، اول از همه توسط هم‌صنفی‌هاش زده می‌شه، نه از بیرون. متخصص ایرانی می‌دونه اگه نظر بده، اولین حمله از داخل صنف خودش میاد، نه از منتقد بیرونی. این ریسک اجتماعی، هزینه‌ش از هر ریسک سیاسی سنگین‌تره. ۲) نبود سرمایه اجتماعی جمعی پاتنم (Putnam) تو «Bowling Alone» می‌گه سرمایه اجتماعی وقتی شکل می‌گیره که آدم‌ها بدون منفعت مستقیم، برای هم اعتبار بسازن. ما این رفلکس رو نداریم. لایک‌زدن، تگ‌کردن، معرفی‌کردن هم‌صنفی، برامون طبیعی نیست؛ چون فرض پیش‌فرض‌مون رقابته نه هم‌افزایی. نتیجه؟ هیچ متخصصی حس نمی‌کنه پشتش یه شبکه‌ست؛ تنهاست، پس ریسک نمی‌کنه. ۳) عدم تفکیک «شخصیت حرفه‌ای» از «شخصیت اجتماعی» تو اکوسیستم‌های حرفه‌ای بالغ (LinkedIn غربی، حتی توییتر آکادمیک)، حرف‌زدن علنی بخشی از برندسازی حرفه‌ایه. پیش ما، صحبت‌کردن رو شبکه اجتماعی هنوز با «خودنمایی» یکی گرفته می‌شه؛ نه با ساختن اعتبار حرفه‌ای. نتیجه این سه تا با هم: یه اکوسیستم دانشی که صداش رو خودش خفه می‌کنه، نه دیگران.

سیگار برگ تنها چیزی است که نمی‌شود با عجله کشیدش. اگر تند بکشی داغ می‌شود و تلخ. خودش تنبیهت می‌کند. یک ساعت و نیم وقت می‌خواهد و در ازایش هیچ کاری برایت نمی‌کند. نه آرامت می‌کند، نه بیدارت نگه می‌دارد، نه چیزی حل می‌کند. دقیقاً برای همین دوستش دارم. در روزی که قرار است هر دقیقه‌اش بازدهی داشته باشد، این یکی صادقانه بی‌فایده است. تنها کاری که می‌کند این است که تو را وادار می‌کند یک ساعت جایی بنشینی و هیچ کاری نکنی. بعد هم یک برگ است. یک خاک، یک سال، یک جفت دست که پیچیدتش. دو تا از یک جعبه هیچ‌وقت دقیقاً مثل هم نیستند. در دنیایی که همه چیز استانداردسازی شده، چیزی که هر بار کمی فرق دارد ارزش دارد. این یکی گورکای نیکاراگوئه‌ای بود. پوشش و پرکن هر دو از یک خاک. اولش چوبی و خاکی، بعد فلفل می‌آید و قهوه، و هرچه به آخر نزدیک می‌شود سنگین‌تر. از آن‌هایی که باید ساکت باشی تا حرفش را بزند. شما هم چیزی دارید که فقط برای بی فایده بودنش انجامش بدی؟😁😁😁