آوای باغرو در اردبیل

🏴عکس یادگاریِ شادروان حاج مالک جعفرزاده‌مقدم ، خیر مدرسه ساز با دانش آموزان، لحظاتی پس از افتتاح مدرسه ثبت شده؛ گویی خودش می‌دانست که این قاب، تنها یادگاری است که قرار است سال‌ها جای خالیِ پدر مهربانِ مدرسه‌ها را پر کند. @avaybaghro

🏴إنا لله و إنا إليه راجعون ▪️با قلبی اندوهگین و چشمانی اشکبار، درگذشتِ بزرگ‌مردِ نیکوکاری و مدرسه‌سازِ بی‌ادعای اردبیل، حاج مالک جعفرزاده مقدم را به خانوادهٔ محترمش، جامعهٔ خیرینِ مدرسه‌ساز ایران و همهٔ مردمِ شریفِ استانِ اردبیل تسلیت می‌گویم. ▪️او رفت؛ همان دستِ پنهانِ خدا که سال‌ها بر سرِ یتیمان، بیماران و دانش‌آموزانِ بی‌نصیب سایهٔ مهر می‌گسترد. ▪️حاج مالک جعفرزاده مقدم، برای ما فقط یک خیر نبود؛ او یک دانشگاهِ زندهٔ اخلاق و انسانیت بود که با سکوت و عمل، درسِ عشق و ایثار می‌داد. امروز که از میانِ ما رفته، یادش بر سرِ درِ هر مدرسه‌ای که بنا کرد، جاویدان مانده است. ▪️روحش شاد، راهش پررهرو. ▪️یاد و نامِ نیکش، همیشه در دلِ این دیار می‌درخشد. ▪️دکتر غلامحسین آگاهی، مدیر مسوول نشریه آوای باغرو @avaybaghro

‍ 🏴حاج مالک جعفرزاده مقدم، آن دستِ پنهانِ خدا بر سرِ یتیمان، رختِ سفر به سویِ ابدیت بست ✍یادداشت روز به مناسبت درگذشت خیر نیکوکار به قلم دکتر غلامحسین آگاهی ▪️حاج مالک جعفرزاده مقدم، آن دستِ پنهانِ خدا بر سرِ یتیمان، رختِ سفر به سویِ ابدیت بست؛ مردی که نامش با «مدرسه» گره خورده بود، اما دلش به وسعتِ تمامِ دردهایِ این دیار می‌تپید. او رفت و شهر، در ماتمِ کسی نشست که در گمنامی، هم برای یتیمان سرپناهی از آرزو بنا کرد و هم در خلوتِ شب، چراغِ امید را در دلِ دردمندانِ بی‌بضاعت روشن نگاه داشت. ▪️امروز، نه تنها دیوارهایِ مدارس که بر تنهاییِ بی‌کرانِ او می‌گریند، بلکه نفس‌هایِ بیمارانِ چشم‌انتظار نیز در فراقِ آن طبیبِ بی‌ادعایِ دل‌ها به شماره افتاده است. آه که با رفتنِ او، هم مدرسه بی‌سایه‌بانِ مهر شد و هم بیمارستان، تکیه‌گاهِ استوارِ خود را گم کرد. ▪️او از آن دسته انسان‌هایی بود که اگر مدرسه‌ای می‌ساخت، هنگام افتتاح با دست‌های پدرانه‌اش به تک‌تکِ دانش‌آموزان هدیه می‌داد تا بدانند پشتِ این دیوارهای آجری، قلبی می‌تپد که برای آینده‌شان ارزش قائل است. بیش از ۳۵ مدرسه، پایگاه امداد هلال‌احمر، کمک‌های بی‌دریغ به زلزله‌زدگان و بیماران نیازمند؛ ولی شیرینیِ کارش در این بود که خیلی‌ها هرگز نمی‌دانستند پشتِ این دست‌های پنهان، نامِ حاج مالک جعفرزاده مقدم نقش بسته است. او خانه می‌ساخت، هزینهٔ درمان می‌داد و برای کودکانِ بی‌سرپرست، پدری مهربان‌تر از بسیاریِ پدران بود. ▪️من خود در اوایلِ دههٔ ۹۰ توفیقِ آشنایی با این بزرگ‌مرد را پیدا کردم. از همان روزِ اول، سادگی و صمیمیتش مرا شیفته کرد. قول می‌داد و عمل می‌کرد؛ مرد بود و تا پایِ جان بر سرِ عهدش ایستاد. امروز با چشمانی گریان این یادداشت را می‌نویسم، زیرا حقیقتاً یکی از ستون‌های خیر و انسانیت در دیارمان از میانِ ما رفت. ▪️حاج مالک جعفرزاده مقدم برای ما یک دانشگاه بود؛ با عملکردِ خاموش و بی‌آلایشش، به ما درسِ انسانیت، اخلاص و عملِ بی‌چشمداشت را آموخت. او رفت، ولی راهش ادامه خواهد داشت؛ زیرا ستاره‌هایِ همچون مالک، هرچند نادر، اما بر آسمانِ ایران خواهند درخشید و این سرزمین، همیشه پدرانِ مهربانی را در دامانِ خود خواهد پروراند که مدرسه‌ها را با مهر و بیماران را با امید، زنده نگه می‌دارند. ▪️فقدانِ این خدمتگزارِ صدیقِ عرصهٔ تعلیم و تربیت را به خانوادهٔ محترمشان، جامعهٔ خیرینِ مدرسه‌ساز و همهٔ مردمِ شریفِ استانِ اردبیل تسلیت می‌گویم. باشد که روحِ بلندش در بهشتِ رضوان مأوا گیرد و نامِ نیکش تا همیشه بر سرِ درِ مدارسی که بنا کرد، بدرخشد. 🏴یادش گرامی، راهش پررهرو. @avaybaghro

💢سوگند قلم؛ از آرزوهای ناتمام دانش آموزان میناب تا افشای دشمنی دیرینه آمریکا با ملت ایران ✍یادداشت به بهانه روز خبرنگار،به قلم دکتر غلامحسین آگاهی 🔸روز خبرنگار، روز پاسداشت حقیقت است؛ حقیقتی که گاه در مسیر انعکاس آن، جان نویسندگان بر کاغذ میریزد و گاه بر خاکستر مدارس میسوزد. سالهاست که در این مسیر، تلخترین خطها را رقم زده ام، اما هیچ مطلبی به اندازه شهادت کودکان معصوم مدرسه میناب، قلمم را نلرزاند. چه بسا از میان همین دانش آموزان، خبرنگارانی بزرگ تربیت میشدند که قرار بود صدای عدالت باشند و حقایق را به جهان برسانند؛ اما بمبهای آمریکایی، نه فقط جانشان، که آیندهٔ روشن خبرنگاری این سرزمین را نیز به آتش کشید. 🔸آن بمباران وحشیانه، نه تنها جنایتی علیه ایران، بلکه پرسشی ابدی از وجدان جهانی برجای گذاشت؛ پرسشی که پاسخ آن را فقط در تاریخ سیاه آمریکای جنایتکار میتوان یافت. آمریکا در این جنایت، بار دیگر نشان داد که دشمنی دیرینه با ملت ایران دارد؛ دشمنی که با هر موشک و هر بمب، بر تارک تاریخ این مرزوبوم حک میشود. 🔸در روز خبرنگار، همکارانم و من سوگند یاد میکنیم که هرگز این جنایت را به فراموشی نسپاریم. ما با تمام درد و رنج، صدای مظلومیت این سرزمین را به گوش جهان میرسانیم؛ از میناب تا اردبیل، از هیروشیما تا ناکازاکی، همه یکصدا فریاد میزنیم که ترامپ، این خون آشامترین رئیس جمهور تاریخ آمریکا، نه تنها حامی تروریسم دولتی، بلکه نماد استکباری است که با بمباران مدارس، چهرهٔ واقعی خود را برملا کرده است. 🔸تاریخ ایران، این جنایت را در کنار نسل کشی های بزرگ ثبت خواهد کرد. وظیفه ما خبرنگاران، نه فقط بازگویی اخبار، که افشای ریشه های این فجایع است. ما باید با قلم خود، نقاب دروغین حقوق بشر را از چهره آمریکا بدوزیم و به جهانیان نشان دهیم که هر موشکی که بر سر کودکان فرود میآید، بر پیشانی ترامپ و همدستانش نشسته است. 🔸روز خبرنگار، روز تجدید عهد با حقیقت است؛ حقیقتی که در خون دانش آموزان میناب جاری شد و ما تا آخرین نفس، آن را فریاد خواهیم زد. ایران زنده هست و خبرنگاران این جنایت آمریکا را فراموش نخواهند کرد. @avaybaghro

💢«فوتبال محلات؛ میراثی که در پای نوسازی قربانی شد / چرا اردبیل دیگر علی‌دایی‌ها را در محلاتش پیدا نمی‌کند؟» ✍دکتر غلامحسین آگاهی 🔸روزی روزگاری، کوچه‌پس‌کوچه‌های اردبیل نه فقط میزبان بازی فوتبال، که صحنۀ شکل‌گیری عمیق‌ترین پیوندهای اجتماعی نسل جوان بود. از دل همین زمین‌های خاکی، ستارگانی چون علی‌دایی و مرحوم مقصود بایرامی و.... به عرصه‌های ملی و بین‌المللی قدم گذاشتند. نماد نسلی بود که ورزش را از بستر محله و همسایگی برخاسته بود. اما امروز، با گسترش سالن‌های ورزشی و تنوع رشته‌ها، این میراث ارزشمند در حال افول است. این نوشتار می‌کوشد با تکیه بر نظریه‌های جامعه‌شناسی ورزشی، ابعاد این دگردیسی را واکاوی کند. 🔸فوتبال محلات؛ فراتر از یک بازی جامعه‌شناسی ورزش، ورزش را نه یک پدیدۀ جسمانی صرف، که «نهادی اجتماعیِ پیچیده و چندبُعدی» می‌داند که با نظام‌های ارزشی و روابط قدرت در جامعه گره خورده است. فوتبال محلات در اردبیل دقیقاً همین کارکرد را داشت. این بازی کم‌هزینه، بستری بود برای شکل‌گیری شبکۀ گسترده‌ای از روابط انسانی. در نظریۀ «سرمایۀ اجتماعی» که توسط جامعه‌شناسانی چون رابرت پاتنام بسط یافته، ورزش به عنوان یکی از مهم‌ترین عرصه‌های تولید سرمایه‌ی اجتماعی شناخته می‌شود؛ جایی که «شبکه‌سازی، اعتماد، همبستگی، یاری‌گری متقابل و پیوند اجتماعی» میان اعضای گروه شکل می‌گیرد. 🔸در اردبیلِ دهه‌های گذشته، فوتبال محلات دقیقاً چنین کارکردی داشت. نوجوانان و جوانان در کنار هم می‌آموختند که چگونه تیمی کار کنند، چگونه در برابر شکست قد علم کنند و چگونه پیروزی را جشن بگیرند. این بازی، علاوه بر پرورش استعدادهای ملی، «به دوست‌ها و رفاقت‌های زیاد و پیوند عاطفی» می‌انجامید و حتی به «کمک به‌همدیگر و مشارکت در کارهای اقتصادی» دامن می‌زد. به عبارت دیگر، فوتبال محلات به مثابۀ «پل ارتباطی» میان افراد و خانواده‌های یک محله عمل می‌کرد. 🔸گذار از سنت به مدرنیته؛ زوال یک نهاد اجتماعی نظریۀ «نوسازی» در جامعه‌شناسی، گذار از جامعۀ سنتی به مدرن را با تغییر در ساختارهای فرهنگی و ارزشی همراه می‌داند. توسعۀ شهرنشینی، ایجاد سالن‌های ورزشی مدرن و افزایش رشته‌های متنوع ورزشی، اگرچه از منظر توسعۀ کمی ورزش موفقیت‌آمیز بوده، اما موجب شد فوتبال محلات، به عنوان یک «نهاد اجتماعیِ غیررسمی»، جای خود را به ورزش‌های سازمان‌یافته و باشگاهی بدهد. همان‌طور که «محلات خود را با از بین رفتن زمین‌های خاکی از دست دادیم». با حذف این فضاهای عمومی و غیررسمی، زمین بازی نسل جوان از کوچه‌ها به سالن‌های دربسته منتقل شد؛ فضایی که دیگر نه امکان شکل‌گیری پیوندهای عاطفیِ محله‌ای را دارد و نه بستری برای همان «سرمایۀ اجتماعیِ» دیروز فراهم می‌کند. 🔸انباشت سرمایه‌های مادی؛ تهی‌شدن سرمایه‌های اجتماعی امروز اردبیل از نظر زیرساخت‌های ورزشی در وضعیت بهتری نسبت به گذشته قرار دارد، اما به تعبیر جامعه‌شناختی، «کارکرد قبلی را ورزش از لحاظ ورزشی، فرهنگی و اجتماعی ندارد». در گذشته، جوانان اردبیل عمدتاً بر دو رشتۀ فوتبال و کشتی فرنگی متمرکز بودند و این تمرکز، زمینۀ پرورش چهره‌های شاخص ملی را فراهم می‌کرد. اما امروز، تنوع رشته‌ها و باشگاه‌ها، اگرچه فرصت‌های بیشتری برای انتخاب ایجاد کرده، اما از عمق و کیفیت پیوندهای اجتماعی کاسته است. 🔸نتیجه‌گیری افول فوتبال محلات در اردبیل، نه یک مسئلۀ صرفاً ورزشی، که یک مسئلۀ جامعه‌شناختی است. این پدیده، نمونۀ بارز «مرگ تدریجیِ یک سرمایۀ اجتماعی» است؛ سرمایه‌ای که روزی همبستگیِ یک شهر را تضمین می‌کرد، استعدادهای ملی می‌پروراند و به نسل جوان هویتِ محله‌ای می‌بخشید. اگر جامعۀ محلی و متولیان ورزش بخواهند این خلأ را پر کنند، باید به جای توسعۀ صرفاً کمیِ زیرساخت‌ها، به فکر احیای کارکردهای اجتماعیِ ورزش باشند. فوتبال محلات، با همان سادگی و بی‌پیرایگیِ گذشته، می‌تواند بار دیگر به کانونی برای بازسازیِ سرمایه‌های اجتماعیِ فرسایش‌یافتۀ جامعۀ امروز اردبیل تبدیل شود. @avaybaghro

💢در جستجوی معنایِ مَردی؛ وقتی پهلوانی فراتر از مدال، در قاموسِ شیهان فرهاد موقر ✍مقاله ای به قلم دکتر غلامحسین آگاهی 🔸در هیاهوی این روزگار که گاه غبارِ منفعت‌طلبی بر چهره‌ی ارزش‌ها می‌نشیند، مرورِ زندگی مردانی که «منش» را بر «مقام» و «شرافت» را بر «ثروت» ترجیح داده‌اند، نه تنها یک یادآوری، که یک ضرورت است. شیهان فرهاد موقر، برای ما تنها یک استاد کاراته نیست؛ او حکایتِ ناتمامِ پهلوانی در روزگارِ مدرن است. 🔸قصه‌ی او از همان روزهای نوجوانی، در میانه‌ی عرق‌ریختن‌های بی‌پایان روی تاتامی آغاز شد. او مشقِ عشق کرد، نه با سودای دیده شدن، که با عطشِ ساختن. در مسیری که دیگران تنها «قهرمانی» را می‌دیدند، او «انسان‌سازی» را هدف گرفت. حاصلِ آن همه رنج و ممارست، تنها مدال‌های زرین بر سینه نبود؛ بلکه تکثیرِ نسلی از جوانانِ برومندی است که امروز هر کدام، مشقِ اخلاق را در مکتبِ او آموخته‌اند. 🔸آنچه شیهان موقر را از هم‌ترازانِ خود متمایز می‌کند، نه قدرتِ مشت‌های او، که «صلابتِ روح» اوست. در حالی که بسیاری در صفِ تمنایِ پاداش‌های دولتی و امتیازاتِ رنگارنگ ایستاده‌اند، او با عزت‌نفسی ستودنی، به کناری نشست. او نیاموخت که برایِ حقِ قانونی‌اش، به هر دری بزند؛ چرا که باور داشت «شرافت»، سکه‌ای نیست که خرجِ مطامعِ دنیوی شود. این پاکدستی، برایِ اردبیلِ ما، میراثی گران‌سنگ است. 🔸اما زیباترین پرده‌ی نمایشِ زندگیِ او، در کوچه‌پس‌کوچه‌های خلوتِ انسانیتِ اوست؛ آنجا که دستِ پنهانش بر شانه‌ی شاگردانِ بی‌بضاعت می‌نشیند. او برایِ شاگردانش، بیش از آنکه «مربی» باشد، «پناه» بود. پدری که رنجِ دیگران را رنجِ خود می‌دانست و در تربیتِ فرزندانی شایسته، آیینه تمام‌نمایِ اصالتِ خانوادگیِ خود را به نمایش گذاشت. 🔸شیهان فرهاد موقر، قهرمانی است که «غیرت» را با «تواضع» گره زد. او به ما آموخت که می‌توان در اوجِ قله‌های ورزشی ایستاد و همچنان «مردمی» ماند. نام او در تاریخِ کاراته اردبیل، نه به خاطرِ ضرباتِ فنی‌اش، که به واسطه‌ی «قلبِ بزرگی» که در سینه داشت، جاودانه خواهد ماند. 🔸باید به احترامِ این‌گونه زیستن ایستاد؛ زیستن بر مدارِ شرافت، در زمانه‌ای که خیلی‌ها، این مدار را گم کرده‌اند. 🔸سایه تو مستدام، ای پهلوانِ تبارِ پاکی. @avaybaghro #پهلوانی #شیهان_فرهاد_موقر #اخلاق_در_ورزش #اردبیل #کاراته_اردبیل #شرافت

💢تکریم سرباز، تکریم ایران؛ این افتخار، میراث مشترک ماست ✍یادداشت روز دکتر غلامحسین آگاهی 🔸در حالی که در اوکراین، بسیاری از جوانان برای گریز از سربازی و جنگ، مرزهای کشور را ترک میکنند و تصویری از گسست میان ملت و ارتش به نمایش میگذارند، اما در ایران ، صحنه کاملاً متفاوت است. جوانان این مرزوبوم، نه تنها از جنگ هراسی ندارند، بلکه با عشقی وصف ناپذیر، دفاع از میهن را افتخاری بزرگ میدانند. این تفاوت ریشه در باوری عمیق دارد: ارتش ایران، مردمی ترین ارتش جهان است. 🔸آمریکا در اقدامی جنایتکارانه، آسایشگاه سربازان ایرانی را بمباران کرد، اما پاسخ سربازان ما، ایستادگی مقتدرانه و جانفشانی در برابر دشمن بود. آنها با رشادتی مثالزدنی، ثابت کردند که روحیه مقاومت، از گلوله ها و موشکها قویتر است. این سربازان، نه فقط مدافعان خاک، که نماد غیرت و عزت ملی هستند. 🔸محبوبیت ارتش در میان مردم ایران، یک واقعیت انکارناپذیر است. هر جا که سربازی در کوچه و خیابان دیده میشود، مردم با احترام به او نگاه میکنند و او را پاسدار امنیت خود میدانند.این پیوند ناگسستنی میان ملت و ارتش، بزرگترین سرمایه ما در برابر توطئه های دشمنان است. 🔸بیایید همه با هم، این وطن پرستان غیور را ارج نهیم و از جانفشانیهایشان سپاسگزار باشیم. تکریم سربازان، تکریم ایران است. ایران سربلند، مدیون ایثار این دلاورمردان است. @avaybaghro

💢از خلیج فارس تا آذربایجان؛ یک ایران، یک دل، یک پیمان برای همدلی و ایستادگی ✍یادداشت روز دکتر غلامحسین آگاهی 🔸به هموطنان غیور جنوب، از بندرعباسِ عشق و خارکِ استوار، تا قشمِ کهن و کیشِ درخشان، و تمام شهرهای ساحلی که این روزها زیر آسمان پر از غرش جنگ، اما با دلهایی محکمتر از صخره های خلیج همیشه فارس ایستاده اند. 🔸شما با هر نفسِ گرمِ این خاک، حماسه میآفرینید. شما ثابت کردید که ایران فقط یک نقطه روی نقشه نیست؛ ایران در سینه های شما می تپد. بمبارانها شاید دیوارها را بلرزانند، اما ارادهٔ مردان و زنان جنوبی را هرگز خم نمیکنند. 🔸امروز، وظیفهٔ ملی و انسانی ما، در سراسر این سرزمین، از کرانه های نیلگون جنوب تا دامنه های سردسیر آذربایجان، این است که فریاد بزنیم: تنهایتان نمیگذاریم. 🔸در فضای مجازی، با پیامهای همدلی، دلگرمشان کنیم. بگوییم که افتخار ما هستید. اگر دانشجویی از جنوب، با کتاب و آرزوهایش به شهر ما آمد، اگر سربازی با غرورِ لباسش، اگر گردشگری با خستگیِ سفر، همه را با آغوش باز بپذیریم. به چشم مهمان ببینیم شان، نه غریبه. لبخند و مهربانیِ ما، قویترین پاسخ به طوفانهای بالای سرشان است. 🔸مغازه داران، رعایت حالشان را در فروش کالاها بکنند تا باری از دوششان کم شود. در کوچه و خیابان، اگر چهرهٔ خسته ای از جنوب دیدیم، دستی بر شانه شان بگذاریم و بگوییم: «ما با هم از این گردنه عبور میکنیم.» 🔸آمریکای جنایتکار هرچقدر بمباران کند، هرچقدر تبلیغات کند، نمیتواند وحدتِ ملت ایران را از بین ببرد. چون این وحدت، از خونِ نیاکانمان، از تاریخِ کهنمان، و از عشقی که از بندرعباس و خارک تا اردبیل ، تبریز و ارومیه جاری است، ریشه گرفته. 🔸همبستگی امروز، سرمایهٔ فردای ماست. بیایید ثابت کنیم که دشمن هرچه کند، نمیتواند پیوند دلهای ما را سست کند. جنوب عزیز، شما اسطورهٔ صبوری هستید؛ آذربایجانِ سرفراز، شما پاسدار غیرت؛ و همهٔ ایران، پشت شما ایستاده ایم. 🔸از خارک تا خوی ، از قشم تا قم، از بوشهر تا اردبیل ، همه یکصدا: ایران پاینده، دلها پاینده. آمریکا هرگز پیروز نخواهد شد. @avaybaghro

💢آخرین مانور غیرت؛ وقتی عشق به وطن، از جنگنده‌های نسل پنجم پیشی می‌گیرد ✍یادداشت روز دکتر غلامحسین آگاهی ♻️امیر سرتیپ دوم شهید «کاظمی» تنها یک خلبان نبود؛ او تجسم عینی غیرت ایرانی بود که در قالب یک انسان، به آسمان پرکشید. در آن روز تاریخی، وقتی جنگنده‌های مدرن آمریکا و اسرائیل با تصور برتری تکنولوژیک، مرزهای امنیت مان را نشانه رفته بودند، این شهید بزرگوار با همان سوخو ۲۴ِ به‌ظاهر کهنه، اما با دلی سرشار از ایمان، به پایگاه دشمن متجاوز حمله کرد. ♻️بله، سیستم هواپیمای ما شاید به مدرنی تجهیزات روز دشمن نبود، اما نبض قلب خلبان ما با «عشق به خاک میهن» آنچنان تند می‌زد که هیچ رادار پیشرفته‌ای قادر به رهگیری آن نبود. او می‌دانست که جنگنده‌های نسل پنجم دشمن، از نظر سرعت و پنهان‌کاری برترند، اما غیرت ارتشی او به او می‌گفت که اگر امروز عقب‌نشینی کند، فردا باید شرمسار وجب‌به‌وجب خاک این سرزمین باشد. ♻️حمله او به پایگاه متجاوز، یک عملیات نظامی صرف نبود؛ یک بیانیه مقاومت بود با زبان آتش و فولاد. او اثبات کرد که قدرت یک ارتش، نه به بودجه و پیشرفتگی ابزار، که به «ایمان و اراده» مردانی است که در خونشان عشق به ایران جاریست. شهادت او، سقوط نبود؛ اوج گرفتن در بلندای افتخاری بود که هیچ موشک نقطه‌زنی قادر به هدف قرار دادنش نیست. ♻️امروز یادش گرامی‌باد که به دشمن فهماند: تا وقتی چنین خلبانانی در آسمان این سرزمین چرخ می‌زنند، حتی اگر هواپیماهایشان از نسل گذشته باشد، حریف هرگز جرأت نزدیک شدن به این آشیانه عقابان را نخواهد یافت. ♻️درود بر آن روح بلند، درود بر خلبانان ، ارتشیان وطن‌پرستی که مدار «ایران» در قطب‌نمای وجودشان، هرگز خطا نمی‌کند. @avaybaghro

🌼🤍 سلام 🌺 ﺍﮔﺮ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﯽ ﻫﺮگز ﺍﺯ ﺧﻮﺑﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺎﯾﺖ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﺷﻮﯼ، فقط ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻦ مرﺩﻡ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻗﺪﺭ ﻧﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭگاهیﺟﻮﺍﺏ ﺧﻮﺑﯽ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺪﯼ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ! ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ خوبی ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺎﯾﺖ فقط برای خدا باشد ﺩیگر ﻗﺪﺭ ﻧﺷﻨﺎﺳﯽ برایت اهمیتی ندارد چون می‌دانی خدا به جای همه برایت جبران خواهد کرد هر روز از خداوند عشق و انرژی بگیریم و بعد فقط برای رضایت و لبخند او بین بندگانش مهربانی و انسانیت و عشق را تقسیم کنیم. شاید یک کلام تو فردا زندگی یک نفر را نجات دهد ‌‌‌‌ ‌‌‌‌@avaybaghro ┈┈•✾🌿🌺🌿✾•┈┈

روش تشخیص درگاه پرداخت جعلی از واقعی برای جلوگیری از هک شدن حساب های بانکی شما 🚷 @currency_gold

💢طلوع کاراته اردبیل؛ صعودی تاریخی از حاشیه به قله ✍یادداشت روز دکتر غلامحسین آگاهی 🔸وقتی از تحول در هیأت های ورزشی حرف می‌زنیم، کمتر نمونه‌ای به درخشش هیأت کاراته استان اردبیل در این سال‌ها می‌رسد. روزگاری نه‌چندان دور، نام این استان در رده‌بندی هیأت‌های کاراته کشور در انتهای جدول دیده می‌شد؛ غریب و بی‌نصیب از افتخارات ملی. اما امروز، اردبیل نه‌تنها به صدر جدول تکیه زده، بلکه با قهرمانی در جام معتبر ساوالان، برگ زرینی دیگر بر افتخارات خود افزود. 🔸این معجزهٔ کوچک اما حقیقی، حاصل یک مدیریت جهادی و بی‌ادعاست. آقای حسن پورعلی، رئیس هیأت کاراته استان، با نگاهی فراتر از روزمرگی، اعضای هیات هماهنگ و متخصص گرد هم آورد؛ سایر اعضای هیأت رئیسه، مربیان پرتلاش کاراته هرکدام سربازانی بودند برای این صعود تاریخی. برنامه‌ریزی اصولی، برگزاری کلاس‌های پیشرفتهٔ مربی‌گری و داوری، استاژهای فنی به‌روز و برگزاری مسابقات وان کاراته ، همه نشان از نگاهی راهبردی داشت که نتیجه‌اش را در کارنامهٔ استان به‌خوبی نشان داد. 🔸اما اوج درخشش، زمانی رقم خورد که اردبیل در مسابقات جام ساوالان با اقتدار بر سکوی اول ایستاد؛ جامی که حالا نه فقط یک رویداد محلی، که به معیاری برای سنجش قدرت کاراته استان‌ها تبدیل شده است. این قهرمانی، پاسخی قاطع به همهٔ نگاه‌های تردیدآمیز بود و ثابت کرد که اردبیل این روزها حرفی تازه برای گفتن در کاراته ایران دارد. 🔸وقتی به این موفقیت‌ها، میزبانی شایستهٔ اردوی تیم ملی را هم اضافه می‌کنیم، می‌بینیم که این صعود، تک‌بعدی نبوده؛ بلکه یک حرکت همه‌جانبه در حوزهٔ آموزش، میزبانی و رقابت‌آوری است. امروز، نام اردبیل در کارنامهٔ فدراسیون کاراته با احترام ویژه‌ای ثبت می‌شود و این یعنی مدیریتی که به عمق ساختمان‌سازی فکر کرد، نه فقط به نمای ظاهری. 🔸از ته جدول تا قهرمانی در جام ساوالان، از حاشیه تا میزبانی تیم ملی... این مسیر، فقط یک دستاورد ورزشی نیست؛ الگویی است برای تمامی کسانی که باور دارند «می‌شود» با اراده و همدلی، حتی روی سخت‌ترین زمین‌ها هم گل کاشت. 🔸از سوی دیگر، این موفقیت‌ها تنها محصول تلاش درون‌سازمانی نبوده است. تعامل سازنده با سایر نهادها و دستگاه‌های اجرایی استان نیز نقش مهمی در گسترش ظرفیت‌های کاراته اردبیل داشته است؛ تعاملی که زمینه‌ساز هم‌افزایی، توسعه امکانات، میزبانی‌های شایسته و ارتقای جایگاه کاراته استان در سطح ملی شد. 🔸در این میان، حمایت‌های عوض نخست، مدیرکل ورزش و جوانان استان اردبیل نیز شایسته تقدیر ویژه است؛ حمایتی که نشان داد اگر مدیریت کلان ورزش استان در کنار هیأت‌های تخصصی قرار گیرد، می‌توان مسیر رشد را با سرعت و کیفیت بیشتری پیمود. چنین همراهی‌هایی، پشتوانه‌ای ارزشمند برای استمرار موفقیت‌ها و تثبیت جایگاه برتر اردبیل در ورزش کشور می باشد. 🔸دست مریزاد به پورعلی و هیأت کاراته استان اردبیل، و آفرین به تمامی کاراته کا ها، مربیانی ، داوران که این قهرمانی را ممکن ساختند. @avaybaghro

✅ اکبر عبدی درگذشت/ علت درگذشت ستاره سینمای ایران چه بود/عبدی در اردبیل به خاک سپرده می شود؟ 🔹 اکبر عبدی بازیگر مشهور سینمای ایران در۶۶ سالگی درگذشت. او که سالها از بیماری خاصی رنج می برد چند روز بعد از ترخیص از بیمارستان در خانه درگذشت.پیکر این هنرمند، چهارم مردادماه از مقابل تالار وحدت به سمت منزل ابدی در زادگاهش بدرقه خواهد شد.مسعود پزشکیان، محمدرضا عارف و سیدعباس عراقچی و سیدعباس صالحی و اژه ای این ضایعه را به خانواده بزرگ هنر ایران تسلیت گفتند.

💢برگزاری موفق دوره استاژ فنی کیوکوشین ماتسوشیما در سرعین با حضور نمایندگان دو استان 🔸به گزارش روابط عمومی هیات کاراته استان اردبیل، دوره استاژ فنی سبک کیوکوشین کاراته ماتسوشیما،  (۱۹ تیرماه) با میزبانی استان اردبیل و حضور پرشور اعضای این سبک از استان آذربایجان شرقی، در شهر گردشگری سرعین برگزار شد. 🔸این دوره آموزشی که با هدف ارتقاء سطح دانش فنی و ایجاد وحدت رویه در تمرینات بین دو استان برگزار گردید. در این رویداد مهم، ریاست هیأت کاراته استان اردبیل، جناب آقای پورعلی، به همراه میرزاحسن پور، دبیر هیأت کاراته استان، حضور داشتند و از نزدیک در جریان روند برگزاری کلاس‌ها قرار گرفتند. 🔸همچنین آقای پاشایی به عنوان نماینده سبک در استان اردبیل و رضا فولادیان به عنوان نماینده سبک در استان آذربایجان شرقی، بر روند برگزاری این استاژ نظارت کرده و به ارائه نکات فنی به ورزشکاران پرداختند. حضور مربیان و کاراته‌کاهای دو استان در کنار یکدیگر، فضایی صمیمی و در عین حال رقابتی برای تبادل تجربیات فنی فراهم آورد. 🔸حسن پورعلی ، رئیس هیئت کاراته استان اردبیل، برگزاری چنین اردوهای مشترکی را گامی مؤثر در جهت هماهنگی بیشتر تیم‌های استانی و کشف استعدادهای نوین در سبک کیوکوشین ماتسوشیما دانستند و بر تداوم این تعاملات فنی در آینده تأکید کردند. https://telegram.me/karateh_ardabil_iran

💢دوره تئوری مربیگری کاراته در اردبیل با تدریس اساتید برجسته دانشگاهی دکتر خورشیدی و دکتر بخشی برگزار میشود 🔸دوره تئوری مربیگری کاراته ویژه درجات ۱، ۲ و ۳، با تدریس اساتید برجسته دانشگاهی دکتر مهدی خورشیدی و دکتر رضا بخشی، پنجشنبه ۲۵ تیرماه ۱۴۰۵ در اردبیل برگزار خواهد شد. 🔸این کلاسها از ساعت ۸ صبح در سالن کنفرانس ورزشگاه ۶ هزارنفری رضازاده آغاز میشود و با مشارکت فدراسیون کاراته، اداره کل ورزش و جوانان و هیئت کاراته استان برگزار میگردد. 🔸حسن پورعلی گفت:هیئت کاراته استان اردبیل با برگزاری چنین دورههایی، بدنبال ارتقای سطح فنی مربیان و داوران کاراته از طریق آموزشهای تئوری و علمی است. این رویکرد، گامی مؤثر در جهت توانمندسازی کادر فنی و داوری استان محسوب میشود. 🔸رئیس هیئت کاراته استان، با اشاره به جایگاه مطلوب کاراته اردبیل در سطح ملی، گفت: با اتحاد و برنامه ریزی، کاراته استان پس از سالها به جایگاه شایسته خود بازگشته است. @avaybaghro

ترامپ: به نظر من، توافق‌نامه با ایران به پایان رسیده است. ما وقت زیادی را با ایران تلف کردیم و باید کار خودمان را انجام دهیم.

💢آقای شهردار ، تندیس علی دایی را برچیدید، اما با محبوبیت علی دایی چه می‌کنید؟ ♻️تاملاتی در بابِ حذفِ فیزیکی و ماندگاریِ اسطوره‌ها در اردبیل ✍یادداشت روز دکتر غلامحسین آگاهی 🔸سنگ و برنز، ناتوان‌تر از آنند که بتوانند نامی را به تاریخ دیکته کنند یا از آن بزداید. وقتی تندیسی را از میدانی برمی‌دارید، تنها فرمی سخت را جابه‌جا کرده‌اید؛ اما آیا محبوبیت که در پسِ آن نام نهفته است نیز با جرثقیل‌ها جابه‌جا می‌شود؟ 🔸علی دایی، فراتر از یک نام بر پیشانیِ فوتبال، نمادی از یک «زیستِ شرافتمندانه» است. محبوبیت او محصولِ بخشنامه‌ها یا بیلبوردهای دولتی نبود که حالا با یک دستور، قابلِ حذف باشد. این اعتبار، در تار و پودِ سال‌ها دویدن در زمین‌های ناهموار، در ایستادن کنار زلزله‌زدگانِ کرمانشاه، در یاری‌رسانی بی‌سر و صدا به نیازمندان و در تعهد به وطن، بافته شده است. 🔸او با انتخاب‌هایش معنای «قهرمان» را بازتعریف کرد. در روزهایی که شهرت و ثروتِ جهانی می‌توانست هر انسانی را در مسیرهای حاشیه‌ای غرق کند، دایی میانجیِ میانِ «اوج» و «اخلاق» ماند. او ایستادگی کرد؛ نه تنها در برابر مدافعانِ حریف، که در برابر وسوسه‌هایی که شرفِ یک انسان را هدف می‌گیرند. او در کنارِ ورزش، دانش را نیز ارج نهاد و ثابت کرد که یک پهلوان، پیش از آنکه در میدانِ ورزش بدرخشد، باید در میدانِ اندیشه و خردِ جمعی ریشه داشته باشد. 🔸برچیدنِ تندیس، شاید ظاهری از «تغییر» را به نمایش بگذارد، اما حقیقتِ جاری در قلب‌های مردم، واقعیتی است که با هیچ ابزارِ مکانیکی قابلِ حذف نیست. دایی، فرزندِ همین خاک است؛ کسی که با صلابت گفته است «خدا کند بمیرم و وطن‌فروش نباشم». این ریشه، در زمینی دوانده شده که آبیاری‌اش با اشک‌ها و لبخندهای مردمِ این سرزمین بوده است. 🔸حقیقت این است که وقتی تندیسی را می‌شکنید یا برمی‌دارید، تنها چیزی که بر دیوارِ تاریخِ این سرزمین ثبت می‌شود، «هراسِ شما از ماندگاریِ محبوبیت » است. تاریخ‌دانانِ آینده، نه از آن‌هایی که تندیس‌ها را برچیدند، بلکه از آن‌هایی که با «شرافت»، نامشان را در قلبِ مردم حک کردند، به نیکی یاد خواهند کرد. 🔸تندیس را می‌شکنند، اما محبوبیت و اندیشه، چون ریشه‌ای در دلِ خاک، با هر طوفانی عمیق‌تر می‌شود. @avaybaghro

یکشنبه در سراسر کشور تعطیل شد

💢سرمایه‌سوزی در اردبیل؛ وقتی «سکوتِ نمایندگان» در قبال حذف تندیس علی دایی به معنای «تضعیفِ نمادهای ملی» است. ✍یادداشت روز دکتر غلامحسین آگاهی 🔸علی‌دایی میتوانست در بهترین کشور اروپایی زندگی کند، اما عشق به ایران او را در این خاک نگه داشت. او حملات دشمنان به کشور را محکوم کرد، در سنگر دفاع از هویت ملی ایستاد و ثابت کرد اسطوره‌ای است که در روزهای سخت، «لنگرگاهِ وجدان جمعی» و «سپر روانیِ جامعه» شده است. 🔸حالا این سوالِ تلخ پیش می‌آید: نمایندگانِ مردم در مجلس و شورای شهر اردبیل، چرا در برابر حذف تندیس این اسطوره‌ی میهن‌دوست سکوت کرده‌اند؟ مگر آنها وکیلِ کسانی نیستند که دایی برایشان نه یک فوتبالیست، که نمادِ غیرت و تعلق به این سرزمین است؟ 🔸وقتی اسطوره‌ای با تمام وجودش در ایران می‌ماند و علیه دشمنانِ این ملت موضع می‌گیرد، حذفِ تندیسش در زادگاه خودش، یعنی خالی کردنِ سنگری که خودش مستحکم کرده بود. سکوتِ نمایندگان در برابر این اقدام، یا نشانه‌ی نادانیِ راهبردی است که نقش اسطوره‌ها را در «تبدیل تفرقه به اتحاد» درک نمی‌کند، یا نشانه‌ی نفوذی‌هایی که به‌دنبال تضعیفِ روحیه‌ی جمعی‌اند. 🔸شما نمایندگان مردمید؛ مردمی که علی‌دایی برایشان نه یک چهره، که میراثی زنده از عشق به ایران است. سکوتِ شما، یعنی پشت کردن به همان وجدان جمعی که وظیفه‌ی حراست از آن را دارید. آخرین سنگر را خودش ساخت؛ اولین کسانی که آن را خالی کردند، شما بودید. فردای این روزهای سخت، با اسطوره‌های امروز ساخته می‌شود؛ نه با سکوتِ تاریخی که بخشیده نخواهد شد. #علی‌_دایی #اسطوره_سوزی #نمایندگان_مجلس #شورای_شهر @avaybaghro