بلوط

"Goodbye" painting by Mansoor Ghandriz.

✺

راستش احساس می‌کنم با کوتاه کردنِ موهام یک قدرت جادویی رو از دست دادم. با این‌که هربار وقتی‌که چتری‌هام از حدِ ابروهام می‌گذرن، انگار تمومِ قیچی‌های جهان صدام میزنن تا اون کمتر‌ از‌ یک‌وجب موی بالای پیشونی رو بپیچونم و با یک حرکتِ قیچی کوتاه‌ کنم و به بالای حدِ امن، بالای حدِ ابرو برسونم، بعضی اوقات از روز، مثلا وقتی‌که آهنگی رو می‌شنوم که می‌تونم همراهش برقصم و بپرم، به طوری‌که اگه موهام بلندتر بود لمسِ تارهای موهام روی پوست شونه‌هام رو می‌شد بیشتر حس کنم و رقصِ مستقلِ موهام رو می‌شد بیشتر حس کنم که به هرطرف می‌رن و شاید آزادترینِ بدنِ من‌ان، دلم فشرده میشه. دلم برای موهای بدوی و بهم‌ریخته‌ام تنگ میشه. اما می‌دونم که از موهام متنفر بودم. و میدونم که زن بودن هم‌زمان یک نفرین و یک موهبت‌ِ درهم‌آمیخته‌ست که هنوز نمیدونمش.

«Бувайте здорові»

کلمه‌ی داخابراخا خیلی بامزه نیست؟:))

ДахаБраха✺ - موهای خودتون رو افشون کنید و به صحنه‌ی رقص و پای‌کوبی بیاید.

Fragments of a dairy. July

هانری‌یت: [شنل‌اش را دور موریس میپیچد] اینو بپوش، گرمت می‌کنه. موريس: حس خوبی داره انگار رفته‌م تو جلد تو، انگار بدنم از کم‌خوابی ذوب شده و شکل و قالب تو رو به خودش گرفته. دارم این شکل‌گیری رو حس میکنم. روح تازه و افکار دیگه‌ای داره در من رشد میکنه و اینجا که سینه‌ی تو بوده، حس میکنم سینه‌ی منم داره برجسته میشه. جرم داریم تا جرم، آگوست استریندبرگ

موریس: ای زنِ بدشگون که با بوی خونت جسارتِ مردها رو می‌گیری، از کجا اومدی و منو کجا می‌بری؟ من پیش از این‌که ببینمت عاشقت بودم، چون وقتی بقیه ازت حرف می‌زدن تنم می‌لرزید. وقتی تو آستانه‌ی در دیدمت روحت منو تسخیر کرد. و وقتی که رفتی هنوز حضورتو توی آغوشم حس می‌کردم. جرم داریم تا جرم، آگوست استریندبرگ

Self-Portrait in the Window.