بیدل خانه📚

ماجرای مرگ حافظ و داستان بعد از آن: وقتی حافظ از دنیا رفت، برخی از *فقهای متعصب* آن زمان نمی‌خواستند اجازه دهند او را با احترام دفن کنند. دلیلشان این بود که اشعار حافظ پر از *شراب، می‌ و عشق* است و می‌گفتند چنین کسی نباید به‌صورت اسلامی دفن شود. اما مردم شیراز حافظ را دوست داشتند و بحث بالا گرفت. برای حل اختلاف، پیشنهاد شد از خود *دیوان حافظ* فال بگیرند؛ وقتی دیوان را گشودند، این بیت آمد: **"قدم دریغ مدار از جنازه حافظ که گرچه غرق گناه است، می‌رود به بهشت!"** همه ساکت شدند و آن را نشانهٔ کرامت او دانستند. به این ترتیب، با احترام فراوان، *در باغ مصلی شیراز* به خاک سپرده شد، جایی که امروز به نام *آرامگاه حافظ (حافظیه)* شناخته می‌شود. این داستان نشان می‌دهد که چگونه حتی پس از مرگ هم، شعر حافظ زبان گویای دفاع از خودش شد.

مست آمدم اي پير كه مستانه بميرم مستـــانه در این گـــوشـــه ی میـــخانه بمیـرم درویشــــــــم و بگــــذار قلـنـــــدر منـشــــانه کاکل همه افشان به ســـر شــانه بمیــــرم میخانه به دور ســـــــر من چــــرخد و اینـــم پیـــمــان که به چــرخیــــــدن پیمانه بمیــرم من بلبــــل عشـــاق به دامی نشـــــوم رام در دام تو هــــم بی طــمــــع دانه بمیـــــــرم شمعی و طواف حرمی بود که می خواست پروانـه بــزایــم مــن و پــروانـه بمیــــــــــــــرم شهریار

آن کس که ترا شناخت جان را چه کند فرزند و عیال و خانمان را چه کند دیوانه کنی هر دو جهانش بدهی دیوانهٔ تو هر دو جهان را چه کند #مولانا

﷽ اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلٰى مُحَمَّدٍ وَّ عَلٰى اٰلِ مُحَمَّدٍ كَمَا صَلَّيْتَ عَلٰى اِبْرَاهِيْمَ وَعَلٰى اٰلاِبْرَاهِيْمَ اِنَّكَ حَمِيْدٌ مَّجِيْدٌ٠ اَللّٰهُمَّ بَارِكْ عَلٰى مُحَمَّدٍ وَّ عَلٰى اٰلِ مُحَمَّدٍ كَمَا بَارَكْتَ عَلٰى اِبْرَاهِيْمَ وَعَلٰى اٰلِ اِبْرَاهِيْمَ اِنَّكَ حَمِيْدٌ مَّجِيْدٌ٠ ♥️🕋

روز اگر صد بار بینم دل تسلی کی شود از خدا خواهم که در شبهای ماتو بینمت دیدن رویت به بیداری نصیب ما نشد سر به بالین می نهم جانا اگر خو بینمت عشقری

نقش بر خاکیم و این باشد همه آثار ما

"نیست ممکن که دل ما ز وفا برگردد ما همانیم اگر یار همان است که بود... #صائب‌تبریزی

دلبر! در دلِ سختِ تو وفا نیست، چرا؟ کافران را دلِ نرم است و تو را نیست، چرا؟ هر که قتلی بکند، کشته بهایی بدهد، تو مرا کشتی و امید بها نیست، چرا؟ خونِ من ریزی و چشمِ تو دامی دارد، بوسه‌ای خواهم و گویی که روا نیست، چرا؟ #سعدی