╰►🍷𝐁𝐞𝐬𝐭 | 𝐁𝐢𝐨

آدم یک وقت‌هایی برای کوچک‌ترین چیزها ذوق می‌کرد. برای یک خبر خوب، یک پیام، یک دیدارِ ساده حتی برای چیزهایی که امروز شاید به چشمش هم نیایند. با یک حرف دلگیر می‌شد با یک رفتن چند شب خوابش نمی‌برد و برای خوشحال شدن دلیلِ زیادی لازم نداشت؛ اما زندگی آرام‌آرام آدم را عوض می‌کند. آن‌قدر اتفاق می‌افتد، آن‌قدر می‌شکند، آن‌قدر مجبور می‌شود خودش را جمع کند که یک روز می‌بیند دیگر مثل قبل هیچ چیز تکانش نمی‌دهد. نه اینکه سنگدل شده باشد؛ فقط دلش آن‌قدر خسته است که دیگر برای هر چیزی توانِ لرزیدن ندارد. #RS “ @bestbio21 ”

همه فکر می‌کنند حالِ خوب، روزی بی‌خبر از راه می‌رسد. اما گاهی آدم‌ها دیگر منتظرش نمی‌مانند؛ کم‌کم یاد می‌گیرند با خستگی‌شان کنار بیایند، لبخند بزنند، حرف بزنند، کار کنند، و طوری زندگی کنند که انگار همه‌چیز سرِ جای خودش است. شاید خیلی‌هایمان حالمان خوب نباشد؛ فقط آن‌قدر خوب یاد گرفته‌ایم طبیعی به نظر برسیم که کمتر کسی می‌فهمد درونِ بعضی لبخندها چه‌قدر خستگی پنهان شده است... #RS “ @bestbio21 ”

هیچ‌کس یک روز صبح از خواب بیدار نمی‌شود و ببیند آدمِ دیگری شده است. تغییر، بی‌صدا اتفاق می‌افتد. لابه‌لای شب‌هایی که کسی از آن‌ها خبر ندارد، حرف‌هایی که ناگفته می‌مانند، دلخوری‌هایی که توضیح داده نمی‌شوند، و امیدهایی که آرام‌آرام از شکل می‌افتند. بعد، یک روز آدم به گذشته‌ی خودش نگاه می‌کند و با تعجب می‌پرسد: «من از کِی این‌قدر عوض شدم...؟» #RS “ @bestbio21 ”

او تو را کشته بود؛ ولی تو انگار طوری هستی که بر مزارت دسته گلی می‌گذاشت. و تو او را می‌بخشیدی...🚶‍♂️ “ @bestbio21 ”

بعضی صبح‌ها با طلوعِ خورشید آغاز نمی‌شوند. با خبری آغاز می‌شوند که تا شب‌های بعد هم از ذهنِ آدم پاک نمی‌شود. و بعد، تمامِ آن روزها فقط یک سوال در سکوتِ آدم قدم می‌زند... چه‌طور می‌شود زندگی ادامه داشته باشد وقتی بارِ یک سرزمین بر شانه‌های مردمانش این‌قدر سنگین است؟ #RS “ @bestbio21 ”

دیگه نمی‌شینن سرجاشون اذان نمی‌شمرن چون می‌بینن با این صدا دارن سَرا رو می‌بُرن... “ @bestbio21 ”

نوشتن، گاهی آرام‌ترین شکلِ فریاد است. #RS “ @bestbio21 ”

زمان همیشه درمان نمی‌کند. گاهی فقط یادمان می‌دهد چگونه با چیزی زندگی کنیم که هیچ‌وقت از یاد نمی‌رود... #RS “ @bestbio21 ”

اما بی‌گمان روزی در تاریخ می‌نویسند؛ درد آنقدر گسترده بود که اشک‌ها نمی‌دانستند بر کدام نام بر کدام شهر و بر کدام زخمِ ایران سرازیر شوند... “ @bestbio21 ”

میدونید چرا نیلوفر تو مرداب گل میده؟! چون به همه ثابت کنه در بدترین شرایط هم میشه زیبا بود ... شاد بود ... قوی بود ... و امید داشت..! “ @bestbio21 ”

واژه‌ها وقتی جان می‌گیرند که کسی بی‌اختیار خودش را میانِ آن‌ها پیدا کند. #RS “ @bestbio21 ”

«هیچ‌چیز به اندازه‌ی عادت، آدم را آرام ویران نمی‌کند.» #RS “ @bestbio21 ”

ترسم از غریبه‌ها نیست...

«من قفسی هستم در جست‌وجوی یک پرنده.» - فرانتس کافکا “ @bestbio21 ”

آدم‌ها همیشه در لحظه‌ی رفتن، مهم نمی‌شوند. گاهی بودنِ یک نفر آن‌قدر عادی می‌شود که خیال می‌کنیم همیشه قرار است همان‌جا بماند. برای همین بعضی حرف‌ها را عقب می‌اندازیم، بعضی تشکرها را، بعضی عذرخواهی‌ها را و حتی بعضی دوستت دارم‌ها را. بعد، زمان بی‌سروصدا فاصله می‌اندازد. آن‌وقت تازه می‌فهمیم ارزشِ بعضی آدم‌ها در نبودنشان بیشتر نشده است؛ فقط ما، دیرتر فهمیده‌ایم که چه‌قدر برایمان مهم بوده‌اند... #RS “ @bestbio21 ”

آدم‌ها همیشه با اتفاق‌های بزرگ تغییر نمی‌کنند. گاهی فقط یک نفر، یک جمله، یا حتی یک رفتارِ ساده، دلیلِ ادامه دادنِ یک روزِ سخت می‌شود. برای همین، هیچ‌وقت نمی‌شود اثرِ مهربانی را دست‌کم گرفت. شاید چیزی که برای تو فقط یک لبخندِ معمولی‌ست، برای کسی که روبه‌رویت ایستاده، آخرین نشانه باشد که هنوز دنیا ارزشِ دوست داشتن را دارد... #RS “ @bestbio21 ”

بعضی سوءتفاهم‌ها از بد بودنِ آدم‌ها نیست. فقط هر کسی ماجرا را از پنجره‌ی خودش می‌بیند. و گاهی، آدم بعد از تمام شدنِ یک گفت‌وگوی معمولی، فقط امیدوار است ناخواسته دلِ کسی را نشکسته باشد... #RS “ @bestbio21 ”

غم همیشه با اشک شناخته نمی‌شود. بعضی غم‌ها آن‌قدر بی‌صدا وارد زندگیِ آدم می‌شوند که حتی خودت هم دیر متوجه حضورشان می‌شوی. نه خواب را از تو می‌گیرند، نه لبخند را؛ فقط آرام‌آرام شوقِ زندگی را کم می‌کنند. تا یک روز، می‌بینی دیگر هیچ اتفاق خوبی آن‌قدر خوشحالت نمی‌کند و هیچ اتفاق بدی آن‌قدر تعجبت را برنمی‌انگیزد. شاید غم، وقتی به عمیق‌ترین نقطه‌ی خودش می‌رسد، دیگر شبیه غم نیست؛ شبیهِ سکوتی‌ست که در تمامِ وجودِ آدم خانه کرده است... #RS “ @bestbio21 ”

آدم همیشه از دست دادن را همان روز اول نمی‌فهمد. گاهی ماه‌ها و سال‌ها می‌گذرد و زندگی به ظاهر ادامه پیدا می‌کند. بعد یک روز، وسطِ یک گفت‌وگوی معمولی، وسطِ یک خنده، یا حتی میانِ شلوغیِ یک روز عادی، ناگهان جای خالیِ چیزی را حس می‌کنی که دیگر نیست. و می‌فهمی بعضی فقدان‌ها هرگز تمام نمی‌شوند؛ فقط از یک دردِ تازه به یک غمِ همیشگی تبدیل می‌شوند... #RS “ @bestbio21 ”

بعضی دردها آن‌قدر بزرگ نیستند که آدم را بشکنند؛ آن‌قدر طولانی‌اند که آرام‌آرام عوضش کنند. اول امیدها را کوچک می‌کنند، بعد آرزوها را، بعد آدم را به جایی می‌رسانند که دیگر برای هیچ‌چیز ذوقِ سابق را ندارد. و غم‌انگیزترین بخشِ ماجرا این نیست که چیزی را از دست داده‌ای؛ این است که کم‌کم به نداشتنش عادت کرده‌ای. انگار انسان به هر چیزی عادت می‌کند؛ حتی به حسرت‌هایی که قرار نبود روزی بخشی از زندگی‌اش شوند... #RS “ @bestbio21 ”