رُز سیاه...

اهورامزدایا تو حافظ ما باش و مارا از بند اهریمن رها بفرما.

زنگ‌ میزنی به تراپیست نوبت مشاوره بگیری، میگه اگه به خاطر مسائل این روز های کشوره نیا من کاری از دستم برنمیاد خودم دارم جدیدا قرص اعصاب میخورم.

مثل یه غروبِ تَنگ که خودشو پهن کرده روی لبه ی دریا،گرفته و دلتنگم ..

ما آخرش کارمون میکشه به تيمارستان،هم سن و سالای ما تو کشور های دیگه اسم رئیس جمهورشون رو هم بلد نیستن ،اونوقت ما کل کابینه ی ایران و آمریکا و اسرائیل و وزرای امور خارجه ی کشور های حوزه ی خلیج فارس و روسیه و انگلیس که هیچ اسم عمه هاشونم با شماره شناسنامه حفظیم‌.

یهو به خودم میام میبینم یه جوری سطح استرسم رفته بالا که انگار فردا ساعت ۶ صبح ژوژمان دارم.

یه جوری خاررر اینترنتم رو خفیف کردن که انگار اونی که فردا میخواد بره مذاکره کنه بعدش B2ها بیان تو منم.

من الان باید به فکر جمع کردن وسایل سفر و برنامه ریزی برای تعطیلات آخر سال میبودم ، نه جمع کردن کوله ی وسایل اضطراری جنگ..

تبدیل شدم به اولین جانباز اعصاب و روانِ جنگی که هنوز رخ نداده.

قبلا اسم دانشگاه هم برام شکنجه بود اما امروز دیدن دانشگاه ها = تراپی 🤌 بود

کاش میشد بین آدما یکی وجود داشت که بشه بهش گفت این روزا به خاطر تو دارم دوام میارم و ادامه میدم.

این دلتنگی آدمو بیمار میکنه..

وقتی زدم زیر میز، کسی نگفت بعد اون همه تحمل چی شد که اینطوری شدی؟ همه فقط به یه قضاوت پایبند بودن،اینکه آدم بده منم‌.

🖤🕊فرهنگ همیشه غالب میشه بر زور ،ستم و قلدری...