هالوسه

وقتی انواع و اقسام مسکن‌ها اثر می‌کنند، فاصله‌ای میان من و درد می‌افتد. بدن بالاخره ساکت می‌شود، و همان وقت روانم شروع می‌کند به گریه کردن برای تمام آن‌هایی که با سرطانِ استخوان زندگی می‌کنند. آه...

نیمه شب پیش از خواب ، ناله ای برخاست چنان نحیف که نمیشد فهمید از گلوی پرنده است یا ماتحت مگس . با هر قدم نزدیک شدن به صدا ، صدا یک قدم از من دور تر . گمان کردم پرنده ای در دهان گربه که اخرین نفسش را ناله میکند . به اتاق بازگشتم . نه گربه ای نه پرنده ای . و شاید کسی ناله نکرده بود ! من بیدار بودم !

کاش وقتی میخوایین خودکشی کنید به من زنگ نزنید من متنفرم از اینکه بخام بهتون بگم که این کارو نکنید اثن چی باعث میشه فکر کنید که من ادم درستی برای اون موقعیتم!..

...از نگاه کسی که محکوم به مرگ شده بخونید: ... همه‌چیز پایان یافته، جز این صحنه که می‌بیند پایانِ مرا این‌گونه، در خاموشی می‌چیند نمی‌دانم به این‌جا را، چگونه پیش پیمودم که راهش پیش از این مُرده، به جا از من همین بودم دو چشمم بسته‌اند اما، چه روشن است تاریکی صدای هیچ می‌آید، در این خاموشیِ تاریک سیاه‌پوشی که چشمم را ز ظلمت پس زند آرام درون چشمِ جلادم، ببینم خود، بسی آرام بخواهم چهره‌ای زیبا، بیاد آرم در این دم‌ها ولی مادر ز یادم رفت، در این توفانِ ماتم‌ها نه رنگِ چشم او دانم، نه شکل چهره در یادم مگر او نیز این‌جا هست، در این آشوب بنیادم ؟ تنم از جان خود خرجِ نفس‌های دگر دارد مگر آن رشتهٔ پوسیده، ز گردن دست بردارد دهانم باز و بی‌تابم، نفس از مرگ می‌نوشم همان دم آفتاب آید، جهان از نو همی‌جوشد طلوعی بهرِ این مردم؛ غروبی بهرِ جانِ من جهان باقی‌ست؛ پایان یافت تنها جهانِ من

من کلا دیگه نقاشی اینجا نمی زارم اما این بمونه اینجا ..

کیری ترین تشنج عمرمو داشتم دلم میخواد فقط برسم خونه و بشینم گریه کنم

دوباره روی صحنه می‌روم، اما لالم но я нем

Так много я ещё хочу сказать, Так мало верных слов я нахожу. И, прячась в тишине своих картин, Я не один .вы слышите меня. Я знаю, это жизнь, а не игра. Я снова выхожу на сцену. но я нем.

بس است ، امیل چوران جوان عزیز بیا تا صبح خمیازه بکشیم تو چسناله ات را بکن و من گاه سر میجُنبانم

بیزار از دیدن الگوها

Я был медведем, проблем не знал Зачем людских кровей я стал И оборвётся тут словно нить Мой дар на двух ногах ходить

میانِ عبور، میانِ جاماندگی.