آبان

امروز چند انسان بی‌گناه را به دار آویختند؛ چند زندگی را، چند رؤیا را، چند آغوش را از جهان گرفتند. چه نفرینی‌ست ایرانی بودن؛ نفرینی که گاهی سهمت از زندگی، ترس از فرداست و سهمت از عدالت، طنابی بر گردن. اما نفرین واقعی شاید آن‌جاست که انسان، به دیدن مرگ هم‌وطنش عادت کند و سکوت را به جای فریاد انتخاب کند. امروز فقط چند نفر را نکشتند؛ بخشی از امید یک ملت را هم به دار کشیدند. و ما ماندیم و این پرسش تلخ: تا کِی؟

چقدر ستاره باید در دل تاریکی گم شود تا این صبح طلوع کند؟

ما دوام آوردیم ، عجیب دوام آوردیم اما فرق بود میان دوام آوردن ما و دوام آوردن آدم های دیگر، فرق بود میان رسیدن ما و رسیدن آدم های دیگر که جایی که آنان راه می رفتند ما می دویدیم جایی که آن ها می دوییدند ما سینه خیز می رفتیم آنان برای رشد و رفاه می جنگیدند و ما برای بقا، تمام مردم جهان زندگی می کردند و ما فقط داشتیم زنده می ماندیم. عباس معروفی

تو آبی بپوش؛ من دریارو فراموش می‌کنم.

زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید، ور نه بر خاک مزارش آب پاشیدن چه سود؟

حرف می‌زنم، کار می‌کنم، تغییر چندانی نکرده‌ام، سیگار می‌کشم، نگرانم. چگونه رو در روی این همه شب ایستاده‌ام؟

اگر زنده ماندم و یک روزی باهم در یک خانه چای خوردیم، برایت تعریف می‌کنم که این روزها چقدر سخت و دیر و دور گذشت.

And if you go, I wanna go with you And if you die, I wanna die with you