🍵

به هر سو آهسته، گذر کن. مبادا پایمال کنی انگشتِ دعاگویی را که هنوز از زیرِ خاک طلبِ سحر می‌کند. بر هر پیچ، ذکری بخوان؛ تقدسِ خون هنوز در هواست. آغوشِ پرمهر خاک پذیرای انسان‌هایی شد که از بندِ شمارش جستند و باز از شمار گذشتند. و ما فرزندانِ خوش‌باوری‌ ماندیم؛ نسل‌به‌نسل امید کاشتیم، و نسل‌به‌نسل بر مزارِ همان امید گریستیم. وما آیا هنوز بر مزارِ برادرانمان ایستاده‌ایم؟ یا بی‌آنکه بدانیم، بر ویرانه‌های خویش قدم می‌زنیم؟

مثل پروانه ای در مشت، چه آسون میشه ما رو کشت..

تکفیر میکنی گُلو به جرم انتشار عطر خط میزنی فواره رو قطره به قطره سطر سطر منو به دار میکشی به اتهام یک نفس پرنده رو پر میبُری در این شب قفس قفس دیوار میکشی هنوز بین چراغ و چشم من زنجره ها رو میکُشی از ترس همصدا شدن رگبار میبندی به ماه فانوسو گردن میزنی ستاره پایین میکشی آینه ها رو میشکنی با سردخونه های پُر با خشم ما چه میکنی؟ با بغض زندونی شده تو این صدا چه میکنی؟ با سردخونه های پُر با خشم ما چه میکنی؟ با بغض زندونی شده تو این صدا چه میکنی؟ شکنجه میدی گندمو با سایه ی داس غضب حراج میکنی تن مزرعه رو وجب وجب لاله به حبس میبری شبپره پرپر میکنی خورشیدو می دزدیو شب رو مکرر میکنی رگبار میبندی به ماه فانوسو گردن میزنی ستاره پایین میکشی آینه ها رو میشکنی با سردخونه های پُر با خشم ما چه میکنی؟ با بغض زندونی شده تو این صدا چه میکنی؟ با سردخونه های پُر با خشم ما چه میکنی؟ با بغض زندونی شده تو این صدا چه میکنی؟

طبق عادت برای بار چندم درطول روز، یادم افتاد چقدر آدم کشتن..

نوشتم هرچه از هم دورتر، آسوده‌تر اما کسی در گوش من می‌گفت من دلتنگِ دیدارم کسی از دور می‌آید به جنگِ عقل و می‌ترسم مبادا عشق باشد اینکه می‌آید به پیکارم عطیه ‌سادات حجتی

شرمِ زنده ماندن..

صبح فردای سقوطو..

بوی خون توی هوا رو کل‌کشیدن تو عزا رو گوش سنگین خدا رو دیدم و دووم آوردم بی‌گناه روی دارو سنگ قبر بچه‌ها رو قبر بی‌صاحب‌عزا رو دیدم و دووم آوردم جنگل تو برهوتو نعره‌ی بعد ِ سکوتو صبح فردای سقوطو زنده مونده‌م که ببینم زلف رو شونه‌ی بادو گریه از ذوق زیادو روز خوبی که میادو زنده مونده‌م که ببینم… #احسان_رعیت @ehsanrayat

زبونت لال موذن.