11

‏اعتماد مثل روح میمونه، اگه بدنی رو ترک کنه دیگه هیچوقت به اون بدن برنمیگرده

[تو را با غیر می‌بینم، صدایم درنمی‌آید دلم می‌سوزد و کاری ز دستم برنمی‌آید]

این چنین زیر و زبر عالم نمی ماند مدام می‌نشاند چرخ هر کس را به جای خویشتن -صائب تبریزی

موزیک

‏اگه سیگاریم به خودم حق میدم، چون خودم میدونم اوضام از چه قراره.

خونه‌ی خودِ توعه بیا تو؛ جات توی قلبمه بیا تو

‏یه دردایی هم هست که فقط مال خود خودته، نه میشه گفت نه میشه نوشت نه میشه کمک گرفت، همش میشه فکر و خیال.

نمی‌دونم، شاید حسرت بعضی چیزها تاابد توی دلم بمونه.

من از دور قشنگم نزدیکم بشی جز تاریکی چیزی نمیبینی پس نزدیکم نشو که تو تاریکی من غرق نشی

‏چجوری ببخشمت؟ تو اون شب دیدی چقدر ازت ناراحتم و هیچ کاری نکردی.

‏از دور قشنگ‌تر بودی، برو همونجا دوباره.

ترجیح می‌دهم با آدم‌هایی در ارتباط باشم که ته‌مانده‌ی امیدم را از من نگیرند به من اضطراب ندهند حسادت نداشته باشند مقایسه نکنند.

ولی من سر از دست رفتن هر چیزی تو زندگیم جونم در می‌آد. فرقی هم نمی‌کنه چقدر بزرگ یا کوچیک باشه، هربار سر هر کدوم یه بار می‌میرم و زنده می‌شم.

‏قانون همینه. وقتی ازشون فاصله میگیری میفهمی که اونقدرا هم نمی ارزیدن.