CamVa.

‏تو از تلاش‌های بی وقفه‌ی من برای پیدا کردن نخ‌های اتصال به زندگی خبر نداری.

امروز روز جهانی عاشقانِ کتابه. @RegaPlus

زندگی ارزشش رو داره که براش بجنگی.

کاش اینقدر کارای رندوم نکنم اَه.

کاش اینقدر کارای رندوم نکنم اَه.

نمی‌دونم. شاید باید ۱۰۰ سال پیش به دنیا می‌اومدم. زندگیِ مدرن و شلوغ امروز به دردم نمی‌خوره.

می‌دونید راستش چطوریه؟ اینجوریه که زندگی مثل قدیما دیگه رنگ نداره. نمی‌خوام غر بزنم یا منفی به نظر بیام ولی نه زندگی مثل قبله نه آدمه. دیگه بسکوییتا‌ مزه نمی‌دن، قهوه نمی‌چسبه، بستنی خوشحالم نمی‌کنه، نمی‌دونم شاید بخاطر اینه که دسته جمعی حالمون خوب نیست. آدما عجیب شدن، دو رواَن. یهو گوستت‌ می‌کنن، معلوم نیست چرا. الکی بلاکت می‌کنن بدون اینکه دلیلش رو توضیح بدن، فقط تظاهر می‌کنن و ایگنور. شرایط اقتصادی خیلی بد شده، ولی حس کار کردن دیگه نیست. می‌خوام از کار کردن توی حوزه‌ی المپیاد کنار بکشم چون پولش به دردسرش‌ نمی‌ارزه. آدما نباید هرکاری رو انجام بدن. باید کاری رو انجام بدن که بهایی که می‌پردازن بهش بی‌ارزه. دوست؟ راستش واقعا آنچنان دوستی ندارم. مشکل از خود من بودن نیست. مشکل اینه که همیشه تلاش می‌کنم کافی باشم. موقع غمشون‌ باشم موقع خوشحالی‌شون باشم ولی اونا اینطوری‌اَن که خب اوکی وظیفته. لینکدین‌ رو زیر رو می‌کنم، آدما چقدر موفق شدن، چقدر مقاله نوشتن، چه جاهای خوبی کار پیدا کردن، چقدر مهارت دارن! زندگی‌ همه رنگی پنگیه‌ و بهشون خوش می‌گذره. البته شایدم نباید باطن زندگی خودم رو با ظاهر زندگی بقیه مقایسه کنم ولی فعلا همین دم دستمه.

واقعا دیگه پی‌ هیچی‌ نیستم توی زندگی =)

+بزرگ شدی می‌خوای چی بشی؟ -خوشحال.

راستش فکر کنم این‌بار دیگه جدیه.

زندگی توی ایران به عنوان یه جوان.

این روزها به همه‌چی می‌خندم چون هیچ راه دیگه‌ای نمونده.

من یه چیزی رو فهمیدم. فهمیدم تعامل با آدم ها خیلی خیلی خیلی خوشحالم ‌می‌کنه. ولی از طرفی نسبت به آدمای جدید اینسکیور‌ هستم چون آدمای قبلی گند زدن تو همه‌چی.

خجالت نکش اگر فقط داری برای "دوام آوردن" می‌جنگی. تقصیر تو نیست. هیچ بد نیست. بد هم اگر باشه، بدیِ تو نیست. تو نباید خجالت بکشی، اگر به نقطه‌ای رسوندنت که داری برای "بقا" تلاش می‌کنی. زشت نیست. زشت هم اگر باشه، زشتیِ تو نیست. ‌ ‌‌‌ هر طور که می‌تونی زنده بمون. با هر چی که می‌تونی، بمون. حالا که جهان خردکننده و بی‌رحمه، وسط بحران‌های ویرانگری، تا این ضربه‌ها و طوفان‌ها هست، هر طور بلدی، دوام بیار‌. با شعر، ورزش، ادبیات، چای، قهوه، فیلم، دویدن، کوه، کار، فلسفه، خواب، فریاد و هر چیز که در زندگی نگهت می‌داره، بمون. با تاریکی‌ها و دوده‌ها و سرمایی که اومده تو رو ببلعه و تباهت کنه، هر طور می‌تونی مقابله کن. ‌ ‌ -معین دهاز- @uttweet

جدی باورم نمی‌شه مردادم داره تموم می‌شه بازم درس دارمممم