Cafe Opera

💠💠💠💠💠

https://t.me/Polyphonicchannel

با خبر شدیم دوست قدیمی و هنرمندمان، خانم شایسته چابکی (شایلی)، مدیر کانال پولیفونیک (نخستین کانال موسیقی کلاسیک در ایران) و از مدیران پیشین رادیو، دار فانی را وداع گفته‌اند. ضمن عرض تسلیت، برای دختران گرامی ایشان آرزوی صبر و شکیبایی داریم. روحشان شاد و یادشان گرامی باد @Polyphonicchannel @cafeopera2014

💠💠💠💠💠

#اپرا    #دوئت  #صیادان_مروارید #ژرژ_بیزه در میان محبوب‌ ترین و پر‌ اجرا‌ترین دوئت‌ های عاشقانه و احساسی دنیای اپرا، دوئت «Au fond du temple saint» از اپرای صیادان مروارید (Les pêcheurs de perles) اثر ژرژ بیزه جایگاه ویژه‌ای دارد؛ قطعه‌ ای که در هر نسل توسط برترین خوانندگان دنیا روی صحنه رفته و همواره تاثیرگذار بوده است. این دوئت در پرده اول اپرا میان دو شخصیت اصلی نادیر #لیریک_تنور و زورگا #لیریک_باریتون، اجرا می‌ شود. داستان دو دوست صمیمی که در گذشته هر دو عاشق یک زن زیباروی شده‌ اند و حالا، در حالی که خاطره او را در ذهن دارند، با هم پیمان می‌ بندند که هیچ‌ گاه عشق، دوستی‌ شان را به دشمنی نکشاند. فضای موسیقایی قطعه سرشار از ملودی لطیف و هم‌ آوایی صلح‌ آمیز است که هم‌ زمان، حس بزرگی، دوستی و اندوه عشق را به شنونده منتقل می‌ کند؛ همین ویژگی باعث شده تا این دوئت یکی از جاودانه‌ ترین بخش‌ های تاریخ اپرا و نمادی از وفاداری و گذشت تلقی شود. ساختار موسیقایی این دوئت ترکیبی از خطوط آوازی نرم تنور و قدرت و جذابیت صدای باریتون است که در کنار هم، گفت‌ وگوی دو قلب را ترسیم می‌ کند. از ویژگی‌ های این اثر، می‌ توان به خطوط آوازی کاملاً متقارن، اوج‌ گیری‌ های احساسی به سبک موسیقی فرانسوی، و پایان‌ بندی باشکوهش اشاره کرد که نقطه عطف هم‌ آوایی دو صداست. منتقدان همیشه از زیبایی این قطعه، انتقال احساسی عمیق و در عین حال سادگی ملودیک آن صحبت کرده‌اند و این دوئت برای بسیاری از علاقه‌ مندان موسیقی کلاسیک، ورودی دلپذیر به دنیای اپرا محسوب می‌ شود. در ویدیویی که خواهید دید، اجرای بسیار زیبای این دوئت توسط آندره بوچلی و برین ترلفل (رنگ صدای ترلفل #باس_باریتون می باشد که در تفسیرهای امروزی این رنگ را برای این اپرا جایگزین لیریک باریتون شده است) ارائه می‌ شود که توسط ارکستر فیلارمونیک نیویورک و به رهبری آلن گیلبرت اجرا شده است. #نیکان_جعفری  @cafeopera2014

Opera: #Les_pecheurs_de_perles Composer: #Georges_Bizet Duet: #Au_fond_du_temple Singers: #Andrea_Bocelli #Bryn_Terfel @cafeopera2014

💠💠💠💠💠

#اپرا  #لا_تراویاتا  #جوزپه_وردی  #رنه_فلمینگ #لیریک_کلوراتور_سوپرانو اپرای «لاتراویاتا» (La Traviata) که نخستین‌ بار در سال ۱۸۵۳ به روی صحنه رفت، یکی از محبوب‌ ترین و تأثیرگذارترین شاهکارهای وردی و کل اپرای جهان است؛ روایتی تراژیک، اما انسانی، از عشقی که در برابر عرف و قضاوت اجتماعی تاب می‌ آورد و می‌ تراود. در مرکز داستان، ویولتای والری جوان ایستاده است: زنی از طبقات پست جامعه پاریس، آزاد و رها اما شکننده، که می‌ کوشد معنای امید، شرافت و مهر را در دل اقتصادی بی‌ رحم و نگاهی تحقیر آمیز باز آفرینی کند. عشق پاکش به آلفردو، مردی از طبقه اشراف، در تقابل با سنت‌ ها و پیش‌ داوری‌ های بی‌ رحمانه، جان می‌ گیرد و سپس، با از‌ خود گذشتگی و درد، به فداکاری بدل می‌ شود. وردی در «لاتراویاتا»، با سبکی رئالیستی و بی‌ پرده، روابط انسانی را آشکار می‌ کند؛ خطی ملودی‌ محور و آهنگ‌ هایی لطیف اما سوزناک درخشان‌ ترین لحظات این اثر را رقم می‌زند؛ پرشور، بی‌ واسطه و سرشار از ترحم و دوگانگی‌ های اخلاقی. یکی از درخشان‌ ترین و نمادین‌ ترین لحظات این اپرا، آریای معروف «Sempre libera» «همیشه آزاد» است. در پایان پرده اول، جایی که ویولتا بر سر دو راهی عشق و آزادی می‌ ایستد، جانش میان تمنای مهر و وسوسه رهایی در نوسان است. او با آوازی برق‌ آسا می‌ خواند: باید آزاد باشم، چون از بند، رهایی تنها پناه من است— اگر دلش در آتش عشقی که هنوز به آن ایمان ندارد، می‌ سوزد. در این آریا، تمام تناقض‌ های ویولتا به بلندی و قدرت سوپرانو شکوفا می‌ شود: تردید، وسوسه، اشتیاق، و در نهایت؛ فریادی به سوی آسمان که «من همیشه آزاد خواهم بود!»  ملودی سرشار از فراز و فرود، و جلوه نفس‌ گیر ویرتوئوزیتی صدای #لیریک_کلوراتور_سوپرانو، این قطعه را به زیباترین و در عین حال تلخ‌ ترین لحظات اپرای وردی بدل می‌ کند. لاتراویاتا در ابتدا با واکنش‌ های سرد مواجه شد؛ چرا که جامعه زمان وردی برای آن صداقت، درد و عریان‌ سازی واقعیت آمادگی نداشت؛ اما امروز این اپرا در کنار شاهکارهای وردی، نماینده عشق، احترام و قدرت بازآفرینی انسان در برابر تقدیر است. ویدئویی که تماشا خواهید کرد اجرا بی نظیر این آریا با صدای درخشان #رنه_فلمینگ است. #نیکان_جعفری @cafeopera2014

Opera: #La_traviata Composer: #Giuseppe_Verdi Aria: #Sempre_libera Singers: #Renee_Fleming @cafeopera2014

💠💠💠💠💠

سایه‌ های سیاست، پدرانگی و بخشش؛  روایت اپرای «سایمون بوکانگرا» و انسانیت در دل طوفان‌ های قدرت #اپرا  #سایمون_بوکانگرا  #جوزپه_وردی اپرای «سایمون بوکانگرا» که نخستین بار در سال ۱۸۵۷ به روی صحنه رفت، یکی از ماندگارترین و عمیق‌ ترین آثار جوزپه وردی، نابغه‌ ی اپرا است. این اپرا، با درون‌ مایه‌ های قدرت، سیاست و پدرانگی، در دل جنوا و فضای پرآشوب قرن چهاردهم، روایتی حیرت‌ انگیز از جدال انسان با سرنوشت را به تصویر می‌ کشد؛ اثری که همواره به‌ دلیل مضمون اجتماعی و عمق روان‌ شناسانه‌ ی شخصیت‌ هایش، مورد ستایش بوده است. در این اپرا، سایمون بوکانگرا، دریانوردی از طبقه‌ ی پایین جامعه، پس از فراز و نشیب‌ های بسیار به منصب دوچه (حاکم) جنوا می‌ رسد و درگیر ماجراهای سیاسی، خیانت، و عشق پدرانه به دخترش می‌ شود؛ روایت اپرایی شکوهمند که نبرد میان آرمان‌ گرایی، قدرت‌ طلبی و عاقبت درک انسانی را باز می‌ گوید. اپرای سایمون بوکانگرا با لایه‌ بندی داستانی و روانی خود شناخته می شود. سایمون بوکانگرا، قهرمانی تراژیک که میان آرزوهای سیاسی و محبت پدرانه اسیر است؛ و آملیا (ماریا) دختر گمشده‌ ی سایمون، که حضور او امید و آشتی را به دل‌ های زخم‌ خورده می‌ آورد. جوزپه وردی در این اپرا، فضای تیره و پرشکوه جنوا را با آکوردهای شجاعانه، رنگ‌ آمیزی صوتی استادانه و آرایشی متکثر از صدایی انسانی می‌ آفریند. وردی زبانی موسیقایی می‌ آفریند که میان سیاست و احساس، تقابلی زیبا و شکوه‌ آمیز به‌ وجود می‌ آورد. هارمونی‌ های غنی و کوارتت‌ های پیچیده ازجمله ویژگی‌ های برجسته این اپرا به شمار می‌ آید. یکی از درخشان‌ ترین لحظات احساسی در اپرای «سایمون بوکانگرا»، دوئت «Orfanella il tetto umile» یا «ای یتیم با سقفی فروتن» است. این دوئت در پرده دوم و بخش درخشان اپرا، نقطه‌ ی عطفی در داستان و موسیقی وردی محسوب می‌ شود؛ جایی که پرده‌ های جدایی کنار می‌ روند و حقیقت، روح انسانیت را شکوفا می‌ کند. در این دوئت، آملیا (ماریا) و سایمون، پس از سال‌ ها جدایی و رنج، برای اولین بار پیوند اصلی خود را در می‌ یابند. پدری که فرزند گمشده‌ اش را باز یافته، و دختری که در کودکی یتیم مانده، و ریشه و هویت خود را پیدا می‌ کند. آملیا با تمام صراحت و عاطفه، گذشته‌ ی پر درد خود را مرور می‌ کند، یتیمی و گمنامی را، و با صدایی لرزان اما پر امید می‌ خواند: «Orfanella il tetto umile mi ricovrì fanciulla…» (ای پدر عزیزم، کودکی یتیم بودم و سقفی ساده من را پناه داد…). سایمون، در نگاه و آوازش شوق و حسرت پدرانه موج می‌ زند. او در صدای خود آرزوی جبران گذشته و امید به بار دیگر در آغوش گرفتن دخترش را می‌ ریزد. این آریا برای #دراماتیک_باریتون (سایمون) و #لیریک_سوپرانو (آملیا) نوشته شده و صدای هردو نقش را به اوج حساسیت و احساس می‌ رساند. فرازهای ملودیک، خطوط شفاف و هماهنگی موسیقایی، این بخش را به نقطه‌ ی اوج عاطفی اثر تبدیل می‌ کند. هنگامی که اپرای سایمون بوکانگرا برای نخستین‌ بار به اجرا درآمد، به سبب ساختار پیچیده‌ ی دراماتیک و فضای تیره‌ ی موسیقی، واکنش‌ های متفاوتی از منتقدان دریافت کرد. با گذشت زمان، نسخه‌ ی بازنگری‌ شده‌ وردی (۱۸۸۱) به منزله‌ ی یکی از شاهکارهای اپرای کلاسیک شناخته شد؛ نمایشی شکوهمند که جوهر انسانیت، قدرت و رهایی را در برابر چشم و گوش جهانیان زنده می‌ کند. ویدئویی که خواهید دید اجرای این دوئت زیبا توسط لودویک تزیه و ماریا آگرستا است. ✨ «سایمون بوکانگرا»، سفری است از دل تاریکی به روشنایی؛ جایی که مهربانی و عشق پدرانه، بر توطئه و خشونت پیروز می‌ شود و موسیقی وردی، صدای این امید را برای همیشه جاودان می‌ سازد. #نیکان_جعفری  @cafeopera2014

Opera: #Simon_Boccanegra Composer: #Giuseppe_Verdi Duett: #Orfanlla_tetto_umile Singers: #Ludovic_Tezier and #Maria_Agresta @cafeopera2014

💠💠💠💠💠

سفر تاریخی پرزیدنت نیکسون به چین و ملاقات با مائو تسه تونگ، روایت موسیقایی از سیاست، دیپلماسی و انسانیت #اپرا #نیکسون_در_چین #جان_آدامز سفر تاریخی ریچارد نیکسون به چین، که در فوریه ۱۹۷۲ انجام شد، به عنوان یکی از مهم‌ ترین نقاط عطف در دوران جنگ سرد شناخته می‌ شود. این سفر نه تنها آغازگر تحولی اساسی در روابط آمریکا و چین بود، بلکه تأثیرات شگرفی بر نظام سیاست بین‌ المللی بر جای گذاشت. یکی از بازآفرینی‌ های هنری این رویداد تاریخ‌ ساز در قالب اپرای "نیکسون در چین" اثر برجسته‌ ی آهنگساز مینیمالیست، جان آدامز، تجلی یافته است. این اپرا در تلفیقی درخشان از موسیقی و روایت، به بررسی ابعاد مختلف این سفر می‌ پردازد؛ از مذاکرات دیپلماتیک تا تأملات شخصی شخصیت‌ های تاریخی. اپرای «نیکسون در چین» از دیدگاه شخصیت‌ های مختلف بیان می‌ شود:  #ریچارد_نیکسون، چهره‌ ای قدرتمند که بین سیاست و انسانیت در نوسان است.  #پاتریشیا_نیکسون، همسر رئیس‌ جمهور، که تجربه‌ ای عمیق‌ تر و انسانی‌ تر از چین را رقم می‌ زند.  #مائو_تسه‌_تونگ، رهبر کاریزماتیک چین، با افکاری فلسفی و پیچیده.  #جیانگ_چینگ همسر مائو، که جاه‌ طلبی و اراده‌ ای بی‌ نهایت را به نمایش می‌ گذارد.  و #هنری_کیسینجر، مردی عملگرا که مذاکرات را با زیرکی هدایت می‌ کند.  این اثر در سه پرده تعریف‌ شده ارائه می‌ شود: ۱. ورود تاریخی نیکسون:  پرده اول به رسیدن رئیس‌جمهور آمریکا به چین و ملاقات نخستین با رهبران چینی اختصاص دارد. فضایی پرتنش، دیپلماتیک و سرشار از تأثیرگذاری سیاسی.  ۲. تأملات انسانی:  پرده دوم به روابط انسانی و فلسفی توجه دارد. صحنه‌ هایی از دیدار پاتریشیا نیکسون با مردم چین و بحث‌ های متفکرانه میان نیکسون و مائو، به لایه‌ هایی عمیق‌ تر از شخصیت‌ های تاریخی می‌ پردازند.  ۳. تأملات پایانی:  پرده سوم بازبینی روابط و تعاملات میان شخصیت‌ ها را به تصویر می‌ کشد. این بخش از اثر وجهی بیشتر فلسفی و درون‌ گرا دارد، گویی شخصیت‌ ها در آینه‌ ی تجربه‌ ی خود به تأمل می‌ پردازند. جان آدامز در این اپرا سبک خود را با ترکیبی از عناصر مینیمالیسم و جلوه‌ های موزیکال غنی نمایان ساخته است. استفاده از تکرارهای ریتمیک، موتیف‌ های ساده و تغییرات تدریجی، ساختاری مدرن و در عین حال پر از عمق احساسی خلق کرده است. این موسیقی، سادگی ظاهری رویدادها را به لایه‌ هایی از پیچیدگی احساسی و سیاسی تبدیل می‌ کند.  آریای جیانگ چینگ: آوای جاه‌ طلبی یکی از برجسته‌ ترین بخش‌ های این اپرا، آریای "I am the Wife of Mao Tse-Tung" است که توسط شخصیت جیانگ چینگ در پرده دوم اجرا می‌ شود. این آریا، اوج شخصیت جاه‌ طلب و قدرتمند جیانگ چینگ را نمایان می‌ کند. او خود را قهرمان انقلاب و تجسمی از آرمان‌ های ایدئولوژیک چین معرفی می‌ کند و با اراده و جاه‌ طلبی بی‌ نظیر، نقش بی‌ بدیل خود در تاریخ را برجسته می‌ کند.  این بخش، برای صدای #دراماتیک_سوپرانو نوشته شده است؛ صدایی که قادر است با قدرت و شدت احساسات، شخصیت پیچیده و تاثیرگذار جیانگ چینگ را تجسم بخشد. توانایی‌ های فنی بالا برای اجرای چالش‌ های موسیقیایی جان آدامز نیز از ویژگی‌ های این نوع صداست.  یکی از اجراهای ماندگار این آریا، توسط «کاتلین کیم» در سال ۲۰۱۱ در تالار اپرای متروپولیتن ارائه شد. این اجرا نمایشی چشمگیر از قدرت هنری و عمق شخصیت جیانگ چینگ است.  و اما نگاه منتقدان: شاهکاری متفاوت زمانی که «نیکسون در چین» برای اولین‌ بار اجرا شد، واکنش‌ های متفاوتی را برانگیخت. برخی منتقدان نوآوری در قالب اپرا و روایت سیاسی آن را ستودند، در حالی که برخی دیگر موضوع آن را نامناسب برای ژانر اپرا می‌ دانستند. با این حال، امروز این اثر به‌ عنوان یکی از مهم‌ ترین و تاثیرگذارترین اپراهای قرن بیستم شناخته می‌ شود؛ اثری که توانسته اپرای مدرن را به مخاطبانی تازه معرفی کند.  ✨ همراهی با این اپرا، تجربه‌ ای فراتر از موسیقی است؛ سفری به دل تاریخ، سیاست، و انسانیت. #نیکان_جعفری @cafeopera2014

Opera: #Nixon_in_China Composer: #Jahn_Adams Aria: #I_am_the_Wife_of_Mao_Tse_Tung Singer: #Kathleen_kim @cafeopera2014

💠💠💠💠💠

«لالایی به زبان اپرایی» #اپرا #هانسل_و_گرتل #انگلبرت_هومپردینک خیلی از ما قطعا انیمیشن یا فیلم هانسل و گرتل را دیده یا کتاب آن را خوانده ایم. داستان خواهر و برادر فقیری که به دلیل گرسنگی، توسط مادرشان برای چیدن توت به جنگل فرستاده و در جنگل گم می شوند و در اوج نا امیدی به خانه ای ساخته شده از شکلات و آب نبات بر می خورند که صاحب آن جادوگری خبیث است. اپرای هانسل و گرتل نیز بر اساس همین داستان توسط انگلبرت هومپردینک، آهنگساز آلمانی در سال ۱۸۹۳ در ۳ پرده ساخته شد. انگلبرت هدف از ساخت این اپرا را فقط آشنایی کودکان و خانواده ها با اپرا نمی دانست، بلکه سعی وی بر این بود که جدای از معرفی این افسانه آلمانی به جهانیان، خانواده ها را با زبان اپرا با چالشهای کودکان و ترسها و معصومیت آنها در روزگار تاریک اروپا در قرن ۱۹ آشنا کند. و اما یک آریای بسیار زیبا در پایان پرده دوم این اپرا وجود دارد با عنوان Lullaby from به معنای لالایی که در آن هانسل و گرتل شب را در جنگل سپری می کنند و با ترس و نا امیدی و برای آرامش دست به دعا بر می دارند تا فرشتگان از آنها حفاظت کنند. این بخش دوئتی بسیار لطیف و ساده میان دو کودک است که از هارمونی و ارکستراسیون گرم که معمولا زهی و چوبی هستند جهت ایجاد حس آرامش و بی گناهی و اعتماد کودکانه به نیروهای خیر برخوردار است، و دراماتوژ زیبای بعد از این آریا که ۱۴ فرشته به شکل فیزیکی با لباسهای سفید و طلایی، در بک گراندی با نورهای کم که به رنگ شب در می آیند، آرام روی صحنه ظاهر می شوند و دور بچه ها حلقه می زنند. (بخش فرشتگان در ویدئوی زیر نیست) ترجمه فارسی آریا بدین شرح است: شب‌ ها که برای خواب می‌ روم، چهارده فرشته دور مرا می‌ گیرند دو تا سمت راستم، دو تا سمت چپم، دو تا کنار سرم، دو تا کنار پایم، دو تا مرا می‌ پوشانند، دو تا مرا بیدار می‌ کنند، و دو تا مرا هدایت می‌ کنند به بهشت برین... جدای از کلیت اپرا، فلاسفه بسیاری در عرصه های مختلف در مورد این قطعه دیدگاههای بسیار جالبی ارائه کرده اند از جمله #کارل_گوستاو_یونگ که عبور هانسل و گرتل از جنگل را نماد ناخودآگاه تاریک، جادوگر را نماد وسوسه و چالشهای بلوغ، و عبور کودکان از آن را نماد خودشناسی و بلوغ و دستیابی به آگاهی می داند. #هریت_بوید_برتون فلسفه دان هنر، داستان نان و غذا و فقر کودکان را نماد جستجوی معنا و حقیقت و امنیت در دنیای بی رحم می داند و خانه جادوگر با ظاهر وسوسه انگیز را نماد راحت طلبی و فریب در زندگی مدرن می داند. #سوزان_مک_کلاری منتقد فمنیست موسیقی، حضور زنان (مادر و جادوگر) را نماد پیچیدگی رابطه کودک و اقتدار مادرانه و وجه تاریک مادر را مطرح می کند که هانسل و گرتل با غلبه بر جادوگر (مادر منفی) راه باز تعریف استقلال کودکانه در قالب عشق خانواده را به تصویر می کشند. و در آخر #لئونارد_برنستاین رهبر افسانه ای ارکستر، در مورد این آریا میگوید: لالایی اپرا سطحی از آرامش عرفانی دارد که در متن فقط کودکانه است اما در روح، مقتدرانه و جاودانه. ویدئویی که خواهید دید اجرای این قطعه زیبا توسط شارلوت بدهام در نقش هانسل و لورا لولیتا پریشیوانا در نقش گرتل است که در سالن هلند پارک که در کناره خرابه های تاریخی و سرسبز هلند پارک لندن ساخته شده به اجرا درآمده. #نیکان_جعفری @cafeopera2014

Opera: #Hansel_and_Gretel Composer: #Engelbert_Humperdink Aria: #Lullaby_from @cafeopera2014

💠💠💠💠💠

#اپرا #سامسون_و_دلیله #کامیل_سن_سان #الینا_گرانچا اپرای سامسون و دلیله، یکی از برجسته ترین آثار اپرای فرانسه است که بر پایه داستانهای عهد عتیق توسط کامیل سن سان نوشته شده. داستان اپرا به جنگهای میان اسرائیلیان و فلسطینیان میپردازد که در آن سامسون قهرمان قوم اسرائیل است که بر علیه فلسطینیان مبارزه می‌ کند و دلیله، یک زن زیبا و اغواگر فلسطینی است که با عشق و فریب سامسون را تسلیم می‌ کند تا راز قدرتش که در موی سرش نهفته است را بفهمد. پس از افشای راز، فلسطینیان سامسون را دستگیر می‌ کنند و در پایان، سامسون با فداکاری، معبد دشمنان را خراب و نابود می‌ کند. آریای «Mon cœur s’ouvre à ta voix» (به معنی قلبم به صدایت گشوده می‌ شود) یکی از معروف‌ ترین آریاها در دنیای موسیقی کلاسیک به ویژه رنگ صدایی متزو سوپرانو است. در این آریا که در پرده دوم اپراست، دلیله خطاب به سامسون آواز می‌ خواند تا او را اغوا کند و راز قدرت عجیب او را آشکار سازد. این لحظه یکی از نقاط اوج دراماتیک این اپراست که دلیله با ظرافت و عشوه، سامسون را وسوسه می‌ کند و با صدایی پرشور و قدرتمند، احساسات و تردیدهای خود را بیان می‌ کند. نقش دلیله برای صدای #دراماتیک_متزو_سوپرانو نوشته شده است، ولی این آریا که در محدوده‌ ی صوتی B♭3 تا G5 (نت سی بمل اکتاو سوم تا نت سل اکتاو پنجم) است، بیشتر مناسب صدای #لیریک_متزو_سوپرانو است و به همین دلیل هم #ماریا_کالاس و #آنا_نتربکو نیز این آریا را به کرات اجرا کرده اند. این آریا پر از جزئیات آوازی و یکی از استانداردترین آریاهاییست که برای صدای متزو سوپرانو ساخته شده که به خاطر مضمون فریبنده و اغواگری که دارد در این رنگ صدا بسیار وسوسه انگیز و شهوانی شنیده میشود. رنگ آمیزی ارکستر نیز مانند دیگر اپراهای فرانسوی شفاف، ملایم و شیداست که با اجتناب از خشن شدن بیش از حد، (بر خلاف اپراهای ایتالیایی که عمدتا ارکستری کوبنده نیاز دارد) اینجا بافتها بسیار محسور کننده و اغواگرانه هستند. شروع آریا با زهی‌ های نرم است که با پیتزیکاتو همراه می‌ شوند و فضایی رازآلود و حسی می‌ سازند و سازهای بادی چوبی به ویژه کلارینت و فلوت، جو لطیف و شهوانی ایجاد می‌ کنند و ملودی را نیز گاهی دوتایی یا با سوالات و جواب‌ هایی همراه می‌ کنند و در آخر استفاده بسیار قوی از هارپ برای تاکید بر فضای عاشقانه، اغواگر و اسرارآمیز قطعه (نماد لطافت و زنانگی) را به مخاطب القا می کند. درام اپرا نیز درامی فوق العاده است که دلیله را سرشار از عشق و تمنا نشان میدهد که از درون قصد فریب سامسون را دارد. حس دوگانگی نوازش و تهدید و تضاد عاطفی که شنونده و تماشاگر را با دلیله همدرد و همراه میسازد، و تراژدی اینجاست که شنونده از نیات شوم دلیله کاملا آگاه است و باز فریب میخورد. ویدئویی که خواهید دید اجرای این آریا توسط النا گرانچا می‌ باشد که تحت آلبومی توسط شرکت دویچه گرامافون تهیه شده است. #نیکان_جعفری @cafeopera2014