Cemal Süreya

🖋️ Şairden Bir Ayrıntı Orhan Veli’nin en büyük hayallerinden biri, kendi edebiyat dergisini çıkarmaktı. 1949’da bu hayalini gerçekleştirerek Yaprak adlı dergiyi yayımlamaya başladı. Ancak maddi imkânsızlıklar yüzünden dergiyi ayakta tutmakta zorlandı. Hatta bazı sayıları bastırabilmek için arkadaşlarından destek aldı. Buna rağmen Yaprak, Türk edebiyatının en önemli dergilerinden biri olarak kabul edilir.

https://t.me/derkenarlar

📜 Edebiyat Rivayetleri Edebiyat çevrelerinde yıllardır anlatılan meşhur bir rivayete göre, Orhan Veli ile Sait Faik Abasıyanık sık sık bir araya gelir, Cumhuriyet gazetesindeki bulmacaları çözer ve kendi aralarında küçük iddialar yaparlarmış. Rivayete göre günlerce süren bu yarışlarda Sait Faik hep kaybedince dayanamaz ve: “Nasıl oluyor da her seferinde sen kazanıyorsun?” diye sorar. Orhan Veli ise gülümseyerek şu cevabı verir: “Çünkü bulmacaları ben hazırlıyorum.”

“Mutlu insanlar; Herşeyin en iyisine sahip olanlar değil, Sahip olduklarını kaybetmeyecek kadar çok sevenlerdir.” Charles Bukowski

"Başka anlamlar aramaya gerek yok! Katlandığım kadar seviyorum seni .'' Kahraman Tazeoğlu

“Sesini hatırlamıyorum bile; ama söyledikleri hala aklımda.” İlhan Berk

“Vasat bir günün sonu. Hava kararmak üzere. Üşüyorum.Kendime daha kalın bir mont almalıyım. Şöyle yüreğime kadar beni ısıtacak...” Kahraman Tazeoğlu

“Hayatta gözyaşlarımı hakedecek bir insan görmedim. Ya benim gözyaşlarm gereksiz,Yada uğruna gözyaşı döktüğüm insanlar değersiz.” Cemal Süreya

“Ve şimdi aşk; Yaz'ın ortasında bir kar tanesiyle tanışmak gibi.” Can Yücel

🖋️ Şairden Bir Ayrıntı 1946 yılında Sabahattin Ali, Aziz Nesin, Rıfat Ilgaz ve karikatürist Mustafa Mim Uykusuz, dönemin en cesur siyasi mizah gazetelerinden biri olan Markopaşa gazetesini çıkardı. Gazete kısa sürede büyük ilgi gördü. İlk sayısı yalnızca 6 bin adet basılmıştı. Ancak gördüğü yoğun ilgi sayesinde tirajı kısa sürede 60 binin üzerine çıktı. O dönem için bu, oldukça büyük bir başarıydı. Fakat bu başarı, beraberinde baskıları da getirdi. Gazete defalarca toplatıldı, kapatıldı ve yazarları hakkında davalar açıldı. Buna rağmen ekip yazmaktan vazgeçmedi. Markopaşa’nın yayın serüveni boyunca: 📰 77 sayı yayımlandı. 📝 7 farklı isimle okurların karşısına çıktı. 👤 8 farklı sahibi oldu. ✍️ 10 farklı yazı işleri müdürü görev yaptı. 🖨️ 9 farklı matbaada basıldı. 📍 10 farklı adrese taşındı. ⚖️ 16 dava açıldı. ⛓️ Yazar ve yöneticileri toplamda 8 yıl 2 ay 20 gün hapis cezasına mahkûm edildi. Gazete bazen künyesinde şu ifadeyi kullanıyordu: “Toplatılmadığı zamanlar çıkar.” Bir başka sayısında ise: “Yazarları hapishanede olmadığı zamanlar çıkar.”

“Bir gün gelir, dünyanın bir yerinde yıllarca senin haberin olmadan yaşamış birine bütün hayatını anlatmak istersin.” Murathan Mungan

“Bi hayli kırgınım.. Kime olduğunu, neden olduğunu bilmeden.. Belki hayata, belki kendime, belkide dilimden düşmeyen keşke'lere.” Can Yücel

“Sana bir şiirler olmuş sevgilim. Yüzün, gözün söz içinde. Hangi imla kitabına baksam, "ben" den ayrı yazılıyorsun.” Özdemir Asaf

Aziz Nesin’e soyadını sorarlar ve şöyle cevap verir; "1934 yılında soyadı kanunu çıktı. Herkes kendi soyadını kendisi seçtiği için, insanların bütün gizli, aşağlık duyguları ortaya çıktı. Dünyanın en cimrileri ‘eli açık’ Dünyanın en korkakları ‘yürekli’ Dünyanın en tembelleri ‘çalışkan’ gibi soyadlarını aldılar. Kendime “Nesin” soyadını aldım. Herkes, Nesin? diye çağırdıkça, ne olduğumu, hatırlamam için."

Şaire sorarlar: Giden midir terkeden, yoksa kalan mı? Şair derki; Kalan gidenin gitmesine ses çıkarmıyorsa, çoktan terketmiştir.

"Ne yani, Papatyada bir yaprak daha olsaydı beni sevecek miydin?" Sunay Akın

“Garip değil mi? Bir insana vazgeçilmez olduğunu hissettirdiğinizde, İlk vazgeçeceği kişi siz olursunuz.” Freud

🖋️ Şairden Bir Ayrıntı Nazım Hikmet’in hayatına dair en ilginç ayrıntılardan biri, bir dönem “Borzecki” soyadını kullanmış olmasıdır. 1951 yılında Türk vatandaşlığından çıkarılan Nazım Hikmet, 1955’te büyük dedesi Konstanty Borzecki (Osmanlı’daki adıyla Mahmut Celaleddin Paşa) sayesinde Polonya vatandaşlığına kabul edildi. Bu nedenle resmi kayıtlarda bir süre “Nazım Hikmet Borzecki” adıyla yer aldı. 2009 yılında ise Türkiye Cumhuriyeti tarafından vatandaşlığı yeniden iade edildi. Böylece ölümünden yıllar sonra yeniden Türk vatandaşı oldu.