چشم‌هایش

🤍🦢

رنج‌آورتر از خودِ رنج این است که چشم‌اندازی برای پایانِ رنج نیست. انسان تا کی می‌تواند در حبابی از ندانستن زندگی کند؟ تا کی در هوایی خفه‌کننده معلق بماند؟

غربت کسی نباش که تو را وطن دیده!

و من درست مانندِ قو برایت خواهم بود وفادار تا لحظه‌ی پایان🦢🤍

دورافتادگی از آدم‌هایی که دوست‌شان داری شکلِ دیگری از مُردن است.

از جان اگر عزیزتر هست تو آنی.

چشم‌هایت و می‌بوسم و میدانم هیچکس٬ هیچگاه٬ در هیچ لحظه‌ای آنچه را که من در گرگ و میشِ نگاهِ تو دیدم نخواهد دید

دلِ کوچه تنگه ببینه منو با تو...

-🤍

کاری به سرد و گرم بهار و خزان نداشت این پنجره فقط به هوای تو باز بود.

تو شبیه خانه‌ای؛ بعد از یک ویرانی.

و از میانِ تمام چیزهایی که دیده‌ام تنها تویی که میخواهم به دیدنش ادامه دهم.

و از میانِ تمام چیزهایی که دیده‌ام تنها تویی که میخواهم به دیدنش ادامه دهم.

از نگاهِ تو دوباره من قشنگترین گلِ این باغ شدم🦢🤍

«چگونه می‌شود کسی را ترک کرد که هنوز در رگ‌های آدم راه می‌رود؟»