Daniël The HealthMan

De geschiedenis van vaccinatie begint bij kwakzalver Edward Jenner en zijn experimenten met koepokken aan het einde van de achttiende eeuw. Daarbij werd materiaal afkomstig van koepokken doelbewust ingebracht bij een achtjarige jongen, James Phipps. Vanuit onze huidige ethische normen roept zo’n experiment vanzelfsprekend ernstige vragen op, zeker omdat het om een kind ging. Wat mij vooral bezighoudt, is de overtuiging van de mens dat hij de natuur voortdurend moet corrigeren, beheersen en verbeteren. Telkens wanneer we ingrijpen zonder het geheel te begrijpen, komen daar gevolgen uit die we pas veel later beginnen te zien. De natuur heeft haar eigen intelligentie en evenwicht. Waar ligt de grens waar we werkelijk moeten ingrijpen, of juist opnieuw moeten leren luisteren naar wat de natuur en het lichaam ons proberen te vertellen. Wanneer ik zie hoeveel mensen vandaag ernstig ziek zijn en zoveel mensen die sterven in de ziekenhuizen, stemt mij dat tot nadenken. Niet om alle medische zorg af te wijzen, maar wel om kritisch te blijven kijken naar de richting waarin onze gezondheidszorg zich heeft ontwikkeld. Alles in de natuur waar de mens dacht het beter te kunnen doen gaat de natuur kapot, en uiteindelijk ook zo met de mens, al die mensen die in de ziekenhuizen sterven, niet meer normaal. Beste mensen, volg ook Arjen Pasma.

De belasting van vaccinaties is enorm. Valt het jullie ook op dat 70% van de bevolking chronisch ziek is? De belasting door vaccinaties lijkt steeds verder toe te nemen. Vooral bij kinderen is dat zichtbaar. Waarom zou een kind dat gezond wordt geboren al op jonge leeftijd worden gevaccineerd, terwijl er op dat moment niets aan de hand is? De zwangerschap verliep goed, de bevalling verliep goed en ook de eerste maanden gingen goed. En daarna ging het ineens mis. Dan vraag je je af: wat is er in die periode gebeurd? Sommige ouders kunnen precies aangeven wanneer zij een verandering opmerkten. Soms was dat op de dag zelf of de dag erna. Ouders vertellen bijvoorbeeld: “Na de BMR-prik met 14 maanden had ik ineens een ander kind in de wieg.” Vanaf dat moment leek het gedrag of de ontwikkeling van hun kind volledig om te slaan. Mijn kind werd gevaccineerd en diezelfde avond had ik een gillend kind in bed. Een gillend kind wordt ook wel omschreven als ‘brain cry’: hersenhuilen of hersenkrijsen. Vraag maar eens aan organisaties die vaccinaties uitvoeren, wat hersenhuilen precies is. Dan krijg je te horen dat het een normale reactie op een vaccinatie is en dat deze van voorbijgaande aard is. Tegelijkertijd ervaren sommige ouders dat er na een vaccinatie een ingrijpende verandering bij hun kind ontstaat. Zij beschrijven bijvoorbeeld dat er problemen met de hechting ontstaan. Kinderen zijn zich bovendien bewust van wie hen tijdens de prik heeft vastgehouden. Oh, wacht even. De hersenen komen door de prik direct onder druk te staan. Er ontstaat een zwelling in de hersenen, wat hevige pijn veroorzaakt en waardoor een kind begint te krijsen: ‘hersenkrijsen’. Aluminiumhydroxide dat in het vaccin zit; polysorbaat 80 dat in het vaccin zit, zet de blood brain barrier open en het kan zo naar de hersenen toe. En dat gebeurt ook. Je mag van geluk spreken als een kind niet zo door een prik geraakt wordt, en de ouders die zien dat hun kind wel geraakt wordt door die prik, er is iets veranderd aan het kind. Geen idee van waar dit vandaan komt. Dat is het begin en het voortschrijden, en het volhouden en maximaliseren van de vaccinatieprogramma’s. En dan maar afvragen waarom meer dan 70% van de bevolking chronisch ziek is. Denk tweemaal na alvorens je jouw kind laat vaccineren. Bestudeer gemeenschappen zoals de Mormonen en de Amish, waar vaccinatie niet is toegestaan. Men ziet dat kinderen daar gezonder zijn en chronische ziekten er zelden voorkomen. Zulke waarnemingen verdienen het om kritisch en grondig onderzocht te worden. Voor de critici onder ons: neem eens de moeite om de bijsluiter van een vaccin te lezen en vorm vervolgens je eigen mening. Kinderziekten worden in verband gebracht met trauma’s en conflicten die een kind in de eerste levensjaren kan meemaken. Scheidingsconflicten bijvoorbeeld hebben een grote impact op een kind. Ik ga nu niet alles herschrijven wat er precies gebeurt bij een kind dat in trauma is gegaan, maar de aandoening ontstaat eens het trauma is opgelost en luidt een genezingsfase in. Kinderen herstellen dankzij mazelen, waterpokken, de bof enzovoort. Ik heb deze aandoeningen zelf ook in mijn leven doorgemaakt. Gelukkig had ik een moeder die mij niet heeft laten vaccineren, ze was wijs. Het wordt hoog tijd dat we het psychologische aspect van ziekte verder en grondiger onderzoeken, zoals ook klassieke denkers zoals Hippocrates, Plotinus en Plato dat deden. Daarmee kunnen we nieuwe inzichten krijgen in onze collectieve gezondheid. Het is opvallend hoeveel mensen tegenwoordig met chronische gezondheidsproblemen kampen. Zelf ben ik kerngezond. Ik ben niet gevaccineerd, gebruik geen medicijnen en mijn lichaam wordt hierdoor niet blootgesteld aan deze zware belasting.

Nieuwe angsten, gezaaide verwarring zorgen ervoor dat de verbinding met jezelf verbroken blijft (allemaal onbewust) waardoor je gemakkelijker manipuleerbaar bent en uiteindelijk fictie niet meer kunt onderscheiden van waarheid. Dat is de reden dat veel mensen kiezen om zich te laten vaccineren, uit angst en de grote leugen van: “je doet het voor de ander”. Zij geloven dit oprecht, hun intentie is dus zuiver. Je kunt het de gevaccineerde mensen echt niet kwalijk nemen dat ze gevaccineerd zijn. Daarom laten we stoppen om deze mensen te zien als “schapen”, of ze zijn “niet wakker”. Dit werkt bovendien polariserend. Precies wat de overheid wilt. Laten we juist begrip opbrengen voor deze mensen en ze met onvoorwaardelijke liefde blijven bejegenen. Gevaccineerde mensen zijn echt “niet gek”.

Blijf liefdevol naar mensen die gevaccineerd zijn. Eigenlijk hebben ze zichzelf laten vaccineren vanuit onschuld, ze denken dat het juist en goed was en daarmee hun medemens konden beschermen. Ze zitten in een staat waar onbewuste angsten regeren waardoor er heel wat feiten vermengd worden wat volgens mij fictie is. Als onbewuste angsten regeren ben je eigenlijk al in een soort overlevingsmodus waarin het overleven primair is, niet het logische denken. Energie gaat naar het alert zijn, waakzaam zijn om het mogelijke gevaar beter te kunnen inschatten. Daarbij wordt het zelfs heel moeilijk om innerlijk te kunnen voelen om waarheid van fictie te kunnen onderscheiden. De vraag of iemand “gek is”, is dus complex. Een film uit (1944): Gaslight, met Ingrid Bergman. Waarin een man een meisje ontmoet. Hij is ongelooflijk charmant en ze staan op trouwen en hij woont al bij haar in of komt bij haar op bezoek. Maar in het begin van de film zie je haar, en je denkt dat ze gek aan het worden is, ze beeldt zich dingen in. Maar later heb je door dat het eigenlijk de heer zelf is die haar aan het manipuleren is. En waarom, omdat hij een paar maand daarvoor roof moord heeft gepleegd op haar tante. En omwille van bepaalde juwelen die hij niet vond, begint hij een relatie met haar om toch die juwelen toch te kunnen gaan zoeken op zolder, en we spreken over het oorspronkelijke toneelstuk over de jaren dertig, en toen werkten de lichten nog met gas. En telkens toen hij op zolder aan het zoeken was naar die juwelen, zet hij het gaslicht daaraan, en werd het minder licht in het kamer van het meisje, en zij hoorde ook voetstappen op zolder. Hij maakte haar wijs dat zij ‘gek’ was. We kunnen dus de vraag stellen wie "gek" is? Mensen die geloven in virussen of mensen die niet geloven in virussen? Opmerking hieromtrent de corona psychose: “Goed aangepast zijn aan een fundamenteel zieke samenleving is geen bewijs van mentale gezondheid”. Dus als we handelen vanuit onbewuste (en bewuste) angsten levert dat altijd schokken op die zinvolle biologische programma’s opstarten. Als onze filosofie onze manier van denken alleen maar schokken gaat opleveren, dan zijn we toch niet echt goed bezig. Daarom dat vele mensen die gevaccineerd zijn (omdat zij denken dat er een levensgevaarlijk virus bestaat) ook regelmatiger ziek zijn dan ongevaccineerden. De voortdurende angstzaaierij uit de medische wereld en media zorgt ervoor dat vele mensen in de angst terechtkomen. Oplichters werken precies op dezelfde manier. Mensen uit hun evenwicht halen, angst en verwarring zaaien waardoor men het contact met zichzelf verliest. Het woordje zelf gebruiken we enorm veel zonder dat we er ons bewust van zijn. Denk “zelf” eens na! Hij was buiten zijn “zelf” van woede. Heb je dat “zelf” gedaan? Het ging “vanzelf”. Ze is haar “zelf” niet de laatste tijd. Ze vinden “zichzelf” heel wat! Ik ben verdeeld tegenover “mezelf”. Die jongen is nog op zoek naar “zichzelf”. Het woordje zelf is zodanig abstract en valt eigenlijk niet te definiëren. Het is dus een transcendentale notie. Ons ‘zelf’ vinden is gemakkelijker gezegd dan gedaan. We komen geschokt ter wereld (geboorte), als baby en kind volgt de ene schok op de andere. Door de opvoeding wordt het kind niet begrepen, als jongvolwassen schokken oplopen door desillusie. Volwassenen lopen schokken op door tragedies. Het hele leven ervaren we schokken. En als je al in je hele leven vele schokken hebt ervaren en dan de angst schok van het gevaarlijke corona- en/of griepvirus dan raak je geleidelijkaan in een psychose. Het onderbewuste kan echt niets onderscheiden en gaat alle nieuwe ervaringen koppelen aan de eerste levensschokken in het prille begin van je bestaan. Uit de eerste schokken in je leven ontstaat er een vorm van zelfafwijzing, de verbinding met wie je echt bent is verbroken. Zonder dat we er ons bewust van zijn, zijn we vatbaarder voor angst en schuld als we geen verbinding hebben met onszelf.

Van weerstand naar waarheid, hoe je je denken transformeert. Voor veel mensen klinken uitspraken als “Ik ben succesvol”, “Ik heb geld”, “Ik ben geliefd” of “Ik ben gezond” als leugens. nZe voelen: “Ik houd mezelf voor de gek.”  En dat is begrijpelijk. Want als de uiterlijke omstandigheden nog het tegenovergestelde lijken te tonen, roept zo’n affirmatie innerlijk verzet op. Je voelt het verschil tussen wat je zegt en wat je ervaart, en dat verschil wringt. Maar er is een zachte manier, een brug. In plaats van affirmaties die je (nog) niet gelooft, kies gedachten die waar kunnen worden en nu al aanvaardbaar voelen. Bijvoorbeeld: In plaats van:  “Ik heb succes” Zeg: “Mijn succes laat niet lang meer op zich wachten.” “Alles begint zich nu te bewegen in de richting van mijn succes.” “Steeds meer mensen zien mijn waarde.”  “Het leven leidt me stap voor stap naar mijn hoogste potentieel.” In plaats van: “Ik heb geld”  Zeg: “Geld begint steeds vaker mijn kant op te komen.” “Ik leer steeds beter omgaan met overvloed.”  “Ik sta open voor nieuwe bronnen van inkomen en steun.” “Geld komt naar me toe op manieren die ik niet had verwacht.” In plaats van: “Ik ben geliefd” Zeg: “Ik begin me steeds meer open te stellen voor liefde.” “De liefde die ik zoek, zoekt ook mij.” “Ik ben het waard om geliefd te zijn.” “Er groeit nu een diepere verbinding tussen mij en het leven.” In plaats van: “Ik ben gezond” Zeg: “Mijn lichaam is bezig zichzelf in balans te brengen.” “Elke dag voel ik me een beetje sterker en vitaler.” “Ik luister steeds beter naar wat mijn lichaam nodig heeft.” “Mijn natuurlijke staat is gezondheid – ik keer daar stap voor stap naar terug.” Door te kiezen voor gedachten die nét buiten je huidige geloofssysteem liggen, maar nog wel aanvaardbaar zijn, bouw je een brug tussen waar je bent en waar je wilt zijn. En als je die nieuwe gedachten blijft herhalen, met mildheid en geduld, zullen ze zich verdiepen in je bewustzijn. Op een dag worden ze vanzelf waarheid. En wat ooit als een leugen klonk wordt dan jouw realiteit. Onthoud dit goed: Bevestigingen werken niet wanneer het louter uitspraken zijn over wat je wilt dat waar is. Ze verliezen hun kracht als je ze alleen gebruikt om jezelf iets wijs te maken. Bevestigingen werken pas echt wanneer ze voortkomen uit iets dat jij innerlijk al voelt, al weet, al herkent als waar, ook al is het nog maar een klein vlammetje. Ze zijn krachtig wanneer ze resoneren met je diepere waarheid, met een weten dat zegt: “Ja, dit is mogelijk voor mij.” “Ja, dit klopt ergens al vanbinnen.” Daarom is het beter om zachte, geloofwaardige affirmaties te kiezen dan holle verklaringen die je onderbewustzijn direct afwijst. Niet: “Ik ben rijk” als je dat totaal niet gelooft. Maar wel: “Ik sta open voor overvloed.” Of: “Elke dag voel ik me een beetje vrijer in mijn relatie met geld.” Zodra je affirmatie klopt voor jouw innerlijk gevoel, krijgt ze kracht. Ze wordt een zaadje dat wortel kan schieten. Dat is het verschil tussen zelfbedrog en zelfschepping. Tussen wensdenken en waarachtig manifesteren. Warme groet Daniël

Stop met willen, begin met zijn. De kracht van woorden. Veel mensen stellen zich de vraag: "Waarom heb ik niet meer succes?"  Maar sta even stil bij de woorden die je uitspreekt. Wat je eigenlijk zegt, is: "Ik wil succes." En het universum antwoordt: "Oké, dat wíl je." Besef dit goed: het woord ‘ik’ is de startsleutel van de motor van creatie. Zodra je ‘ik ben’ uitspreekt, het Griekse ego, zend je een krachtig bevel het universum in. Het zijn geen losse woorden, het zijn scheppende opdrachten. Alles wat je ná ‘ik’ plaatst, roept het universele ‘IK BEN’ op, en wat dáár op volgt, is geneigd zich onvermijdelijk te manifesteren in jouw fysieke werkelijkheid. ‘Ik wil succes’? Dan bevestig je dat je succes wilt. En het universum zegt: "Prima, jij wilt succes."  ‘Ik wil geld’? Het antwoord is: "Inderdaad, jij wilt geld."  ‘Ik wil liefde’? Dan krijg je precies dat: het willen van liefde. Dat is de wet. Gedachten zijn creatief. Woorden zijn productief. Daden zijn effectief. En wanneer je leeft, spreekt en denkt vanuit een innerlijke staat van willen, bevestig je voortdurend een ervaring van tekort. Je zult het willen blijven beleven, niet het hebben. Snap je het nu? Wat je zegt tegen het leven, zegt het leven tegen jou. Het gevolg? Je zult ongetwijfeld de ervaring van behoefte beleven. De kracht van jouw creatie. Mensen beseffen vaak niet hoe krachtig hun scheppend vermogen werkelijk is. Toegegeven, als je ooit uit woede of frustratie een gedachte hebt gehad of iets onaangenaams hebt gezegd, zoals “val dood”, “loop naar de hel” of iets dergelijks, dan is het niet erg waarschijnlijk dat deze woorden zich letterlijk in de werkelijkheid zullen manifesteren. Je hoeft je daar dus geen zorgen over te maken. Gedachten die vluchtig, ongegrond of geladen zijn met tijdelijke emoties, hebben veelal geen blijvende kracht. Ze missen de helderheid, herhaling en innerlijke overtuiging die nodig zijn om echt creatief te zijn. Het is pas wanneer gedachten, woorden en gevoelens op één lijn liggen, gevoed door overtuiging en herhaald met intentie, dat ze een magneet worden voor manifestatie. Gedachten als Scheppers. Maar stel je dit eens voor: wanneer je een gedachte of een woord niet één keer, niet twee keer, maar duizenden keren blijft herhalen… Heb je enig idee hoeveel creatieve kracht daarin schuilt? Gedachten of woorden die voortdurend worden uitgesproken, nestelen zich in je bewustzijn. En vroeg of laat komen ze tot uitdrukking. Ze worden realiteit. Ze worden tastbaar. Ze worden jouw fysieke omgeving. Misschien duizelt het je als je dit leest. Dat is begrijpelijk, het is confronterend. Want dit besef legt iets bloot wat vaak verzwegen wordt: we leven in zinsbegoocheling. In een zelfgecreëerde illusie. En ja, velen houden van die illusie. Ze houden van het drama, van de ellende, van het verhaal waar ze zich zo lang mee hebben geïdentificeerd.  We zien het overal in onze maatschappij: mensen klampen zich vast aan hun lijden, omdat het vertrouwd voelt. Maar er komt een moment bij iedereen, waarop je het beu bent. Een moment waarop je stopt met houden van het drama, van het verhaal, van de slachtofferrol. Dat is het keerpunt. Dat is wanneer je beslist, bewust en krachtig om het te veranderen. Maar de meeste mensen weten niet hoe. Hier is het antwoord: Stop gewoon met op die oude manier te denken. Als je je werkelijkheid wil veranderen, verander dan de gedachte waarmee je die werkelijkheid creëert. Zeg niet langer: “Ik wil succes.” Zeg: “Ik héb succes.” Niet: “Ik wil geld.” Maar: “Ik héb geld.” Niet: “Ik wil liefde.” Maar: “Ik bén liefde.” en “Ik ontvang liefde.” Niet: “Ik wil vrede.” Maar: “Ik bén in vrede.” Niet: “Ik wil gezondheid.” Maar: “Ik bén gezond.” Dat is de sleutel. Zo eenvoudig. Zo krachtig. Zo transformerend.

Arnica montana is daar voor mij een prachtig voorbeeld van: een eenvoudige gele bloem uit de bergen die de mens al generaties lang begeleidt bij vallen, stoten, kneuzingen en pijn. Niet om het genezingsproces van het lichaam over te nemen, maar om het te ondersteunen terwijl het lichaam doet waar het van nature zo bijzonder goed in is: zichzelf herstellen.

Arnica montana: het krachtige valkruid uit de natuur. Zoals altijd heeft de natuur veel voor ons in huis. Eén van die bijzondere planten is Arnica montana, een prachtige gele bergplant die van nature voorkomt in bergachtige gebieden van Europa en West-Azië. Het is een plant met een enorme kracht die al eeuwenlang wordt gebruikt bij kneuzingen, blauwe plekken, verstuikingen, spierpijnen en pijnlijke gewrichten. Arnica kreeg hierdoor niet voor niets mooie volksnamen zoals valkruid en wondkruid. Het vertelt eigenlijk al waarvoor onze voorouders deze plant gebruikten: wanneer iemand gevallen was, zich gestoten of gekneusd had of wanneer er onderhuidse bloeduitstortingen waren ontstaan. Arnica wordt vandaag nog steeds veel gebruikt, zowel in de kruidengeneeskunde als in de homeopathie. Je vindt het onder andere terug in gels, crèmes en zalven die op de huid worden aangebracht. Wanneer we ons stoten of kneuzen, kunnen kleine bloedvaatjes onder de huid beschadigd raken waardoor bloed in het omliggende weefsel terechtkomt. Zo ontstaat de typische blauwe, paarse en later geelgroene verkleuring die we kennen als een blauwe plek. Het lichaam begint onmiddellijk aan zijn herstelproces en ruimt het vrijgekomen bloed stap voor stap weer op. Arnica kan hierbij uitwendig worden gebruikt om pijn en ongemak te verzachten en het natuurlijke herstelproces te ondersteunen. Ook bij spier- en gewrichtspijnen wordt arnica veel gebruikt. In verschillende publicaties wordt bijvoorbeeld gesproken over het gebruik van arnicagel bij artrose. Er bestaat ook onderzoek waaruit blijkt dat uitwendig gebruikte arnicapreparaten bij bepaalde klachten verlichting kunnen geven. Dat betekent natuurlijk niet dat arnica de oorzaak van artrose wegneemt, maar het kan wel ondersteunend zijn bij pijn en ongemak. Mijn eigen ervaring met arnica. Zelf ken ik arnica al heel lang en heb ik het meermaals mogen ervaren. Als kind gebruikte ik het al bij verstuikingen van mijn handen. Later in mijn leven heb ik het ook gebruikt bij onderhuidse bloeduitstortingen die waren ontstaan door fysiek geweld dat ik zelf heb meegemaakt. Daardoor ken ik arnica niet alleen vanuit de lectuur, maar ook vanuit mijn eigen ervaring. Het fascineert mij telkens opnieuw hoe de natuur planten voortbrengt die ons lichaam kunnen ondersteunen precies op momenten waarop het lichaam bezig is zichzelf te herstellen. Want uiteindelijk is het natuurlijk het lichaam zelf dat geneest. Een blauwe plek verdwijnt niet omdat wij het lichaam vertellen wat het moet doen. Het organisme weet zelf wat er moet gebeuren. Beschadigd weefsel wordt hersteld, bloedresten worden opgeruimd en stap voor stap keert het weefsel terug naar zijn normale toestand. Een plant zoals arnica neemt dat proces niet van het lichaam over, maar kan het lichaam tijdens zo'n genezingsproces wel sterk ondersteunen. Misschien is dat voor mij wel één van de mooiste manieren om naar geneeskrachtige planten te kijken: niet als iets dat het lichaam moet repareren, maar als een ondersteuning van de enorme intelligentie en het zelfherstellende vermogen dat reeds in ons aanwezig is. Natuurlijk betekent niet automatisch onschadelijk. Tegelijkertijd is het belangrijk om te beseffen dat een natuurlijk middel niet automatisch een onschadelijk middel is. Ook daarin moeten we respect hebben voor de kracht van een plant. Arnica gebruik je daarom bij voorkeur uitwendig en op een nog intacte huid, bijvoorbeeld in de vorm van een gel, crème of zalf.  Breng gewone arnicapreparaten niet aan op open wonden of sterk beschadigde huid. Pure of onverdunde arnica is niet bedoeld om zomaar oraal te worden ingenomen. In grotere hoeveelheden kunnen bepaalde bestanddelen van de plant schadelijk zijn en vooral de lever enorm irriteren. Homeopathische arnica, die je onder andere vindt in korrels en tabletten, is iets anders omdat deze preparaten sterk verdund worden. Wanneer je medicijnen gebruikt of twijfelt of arnica voor jou geschikt is, bespreek het gebruik dan met je arts of apotheker. De natuur is krachtig, maar juist daarom verdient ze ook ons respect.

🐒 Het Broodje Aap van de Eeuw: De Corona Helplijn 🧼📞 Herinner je het je nog? Dat tijdperk waarin een griepje de wereld lamlegde en gezond verstand zelf in quarantaine werd geplaatst? Toen men dacht dat een virus wist hoeveel mensen aan tafel zaten en dat het klokslag 22:00 actiever werd dan een nachtwaker met ADHD? Corona, de tijd dat het iedere dag 1 april was. De legendarische helplijn-call: – "Hallo, ik heb een gezin van 3. Mag ik een bevriend gezin van 6 uitnodigen?" – "Nee, dat mag niet. Je mag slechts 4 personen extra bovenop je gezin uitnodigen." – "Ah oké, duidelijk. Maar als wij met z’n drieën naar hen toe gaan, is dat dan wél oké?" – ...korte stilte, hersenen kraken aan de andere kant van de lijn... – "Euh... ja, dát mag wel." – "Ah, dus het virus reist niet met ons mee als wij ons verplaatsen, maar wel als we thuis blijven?" – "Precies. Volg gewoon de wetenschap." En er waren nog zulke pareltjes: De Maskerade Buiten wandelen met je hond? Geen probleem. Buiten wandelen met je hond en een vriend? GEVAARLIJK. Maar... als je dan allebei een stok vasthebt met een trui eraan, is het een "gezamenlijke activiteit in het kader van sport" en mag het weer wél. De Frietkot-Formule Je mocht geen vrienden ontvangen thuis, maar je mocht wél met 10 onbekenden op een bankje friet eten… zolang je er maar geen tafel bij zette. Tafel = horeca = verboden. Bankje = vrijheid = wetenschap. De Supermarktlogica Je mocht niet met twee personen boodschappen doen. Behalve als je kind was. Of ouder dan 70. Of als je partner niet kon tillen. Of als je beiden een kar nam. En dan ook nog 1,5 meter tussen die karren houden, tenzij je een koppel bent – maar dat mocht dan weer niet in de winkel… alleen thuis. Skiën = Doodzonde Berglucht? Te riskant. Skiën? Totaal onverantwoord. Maar met 200 man in een vliegtuig naar Benidorm, mét mondmasker en een koekje? He-le-maal oké. De Horeca-Sudoku Je mocht met 4 aan een tafel in een restaurant zitten. Maar als je met 8 kwam, moest je aan twee tafels… 1,5 meter uit elkaar. En als je dan op het toilet passeerde: masker op. Zittend = veilig. Lopend = besmettelijk. Het virus heeft blijkbaar een hekel aan stoelen. En toen was daar... de vaccinatieloterij, de gratis frituurbonnen voor een prik, en de dansvideo's van ministers die nooit zelf nog op een dansvloer gestaan hadden. Maar hé, het was voor uw veiligheid. Toch? Wat een geluk dat we de wetenschap hebben! Gelukkig zijn er steeds meer mensen die vandaag terugkijken en denken: "Wat hebben we in godsnaam allemaal geslikt?" Het virus bestaat niet eens, het is allemaal een fictie. Elke griep is een genezingsfase van een opgelost angstconflict (bewust of onbewust). Ze maken ons bang, dan versoepelen ze de maatregelen en iedereen die bang was, krijgt de griep. Daarom dat ze erbij vertelden dat ze een nieuwe griepgolf verwachten. Dat hebben ze twee jaar lang volgehouden. Ze kennen de biologie zeer goed en misbruiken deze kennis om de mensen ziek te maken. Ik was toen de complotdenker, het aluhoedje, en toch… wist ik wel hoe het in elkaar zat en bleef lekker gezond. Warme groet Daniël

Daarom blijft mijn deur ook voor journalist Rien Emmery open. Niet voor een debat waarin iemand moet winnen, maar voor een gesprek waarin scherpe vragen gesteld mogen worden en waarin we ook bereid zijn werkelijk naar elkaars antwoorden te luisteren. En omdat in het artikel ook mijn opleiding Germaanse geneeskunde en conflictoplossing ter sprake komt, wil ik die uitnodiging gerust heel concreet maken: Rien is welkom om eens een lesdag bij te wonen en met eigen ogen en oren kennis te maken met wat ik werkelijk onderwijs. Misschien is dat uiteindelijk de eenvoudigste vorm van dialoog: niet alleen over elkaar spreken, maar ook bereid zijn elkaar te ontmoeten.    Ik heb niet alle antwoorden en blijf ook mijn eigen denken en voelen onderzoeken. Misschien begint een werkelijk gesprek juist daar: niet bij “ik weet het en jij niet”, maar waar kennis en niet-weten naast elkaar mogen bestaan. Niet harder spreken, maar helderder; niet terugslaan, maar ook niet kleiner worden. Met respect en in verbinding, maar met de puntjes op de i,

Waarom zoeken mensen verder? Waarom zoeken mensen naast de reguliere geneeskunde ook naar andere zienswijzen over gezondheid en ziekte? De moderne geneeskunde heeft nochtans buitengewone kennis en mogelijkheden voortgebracht, en toch blijven mensen met fundamentele vragen zitten waarop zij voor zichzelf geen antwoord vinden. Ze willen niet alleen weten wat er in hun lichaam gebeurt, maar vragen ook: Waarom nu? Wat heb ik meegemaakt? Wat heeft mij geraakt? En welke plaats heeft mijn gevoel in wat mijn lichaam doormaakt? Precies daar situeer ik een belangrijk deel van mijn werk. Ik zie de psychische en emotionele dimensie niet als een vervanging van medische kennis, maar als een aanvulling daarop. Dat onze innerlijke beleving en ons lichaam met elkaar verbonden zijn, ervaren we allemaal: angst kan ons hart sneller doen slaan en onze ademhaling versnellen, terwijl liefde, veiligheid en verbondenheid ons lichamelijk rustiger en gezonder laten voelen. Die aandacht voor de wisselwerking tussen lichaam en innerlijke beleving is overigens geen moderne gedachte. Ook in de klassieke traditie van Hippocrates, Plotinus en Plato werd de mens niet uitsluitend vanuit het lichamelijke bekeken, maar werd er ook aandacht besteed aan levenswijze, omgeving en de samenhang tussen lichaam en geest. De Germaanse Geneeskunde plaatst zich vanuit haar eigen uitgangspunten eveneens in die bredere zoektocht naar de mens als geheel.  De Germaanse Geneeskunde probeert juist deze wisselwerking tussen psyche en lichaam een centrale plaats te geven. Niet alleen naar het lichaam kijken, maar ook vragen wat een mens heeft beleefd, hoe hij dat heeft ervaren en welke betekenis dat voor hem heeft. Voor mij ligt daar een meerwaarde: niet minder naar het lichaam kijken, maar méér naar de mens die dat lichaam bewoont. Dit verklaart ook waarom mensen de Germaanse Geneeskunde opzoeken. Niet noodzakelijk omdat zij alles wat daarover wordt gezegd zomaar aannemen, maar omdat zij er vragen herkennen die voor hen elders onbeantwoord zijn gebleven. Wat als de medische kennis van het lichaam en aandacht voor de ervarende mens geen tegenstanders hoeven te zijn, maar twee vensters waardoor we naar dezelfde mens kunnen kijken? Wat ik werkelijk doe. Misschien is het daarom goed om eenvoudig te zeggen wat ik werkelijk doe. Ik ben geen arts, stel geen medische diagnoses en mijn werk is geen vervanging voor medische diagnostiek of behandeling. Ik bestudeer en onderwijs de Germaanse Geneeskunde en begeleid mensen vanuit de vraag wat hun levensverhaal, ervaringen en emoties kunnen betekenen in de manier waarop zij zichzelf en hun lichamelijke processen beleven. Mijn aandacht gaat daarbij in de eerste plaats naar de mens achter het symptoom. Niet om iemand weg te halen bij zijn arts, maar om iets toe te voegen wat mensen soms missen: tijd om te luisteren, samen verbanden te onderzoeken en ruimte te geven aan wat iemand heeft meegemaakt. Goede medische zorg hoeft niet minder belangrijk te worden wanneer we tegelijkertijd méér aandacht geven aan de mens die deze zorg ontvangt. En ook daarin ligt voor mij een eenvoudige vrijheid: ik hoef mij niet tegen een oordeel te verdedigen om duidelijk te maken dat ik er anders naar kijk. Tot slot: de deur blijft open. Ik vraag Knack niet om het met mij eens te worden, net zoals ik niet verlang dat kritiek verdwijnt. Verbinding betekent voor mij niet dat verschillen moeten verdwijnen. Twee mensen kunnen elkaar respecteren en tegelijkertijd fundamenteel van mening verschillen; misschien krijgt respect zelfs pas werkelijk betekenis wanneer dat verschil mag blijven bestaan.