‌ “دربار | 𝗗𝗮𝗿𝗯𝗮𝗿

دلم میخواست می‌خوابیدم و در دوران دیگری بیدار میشدم.

اونجا که حسین منزوی میگه: که به غیر با تو بودن دلم آرزو ندارد

‏«از ما گذشت» رو فقط از کسایی می‌شنوی که یه نفر تمام ذوقشون رو ازشون گرفته .

یادها رفتند و ما هم میرویم ز یادها.

‍ «و اگرچه دل خواهد شکست، باز با دل شکسته به زیستن ادامه می‌دهی.» ‍

به دیدار تو خشنودم به گفتار تو خرسندم.

بی خبر بودن ز عالم آگهیست.

تا خدا هست به مخلوق دمی تکیه مکن.

یک کمان صد تیر را در خاک پنـهان میکند..

به قدر دانش خود هرکس کند ادراک.

غمخوار خویش باش غم روزگار چیست.

از من تنها تو مانده ای،

که تو عزیزتر از دیده و دل و جانی.

خواهش دل هر چه کمتر شادی جان بیشتر.

امید ز هر کس که بریدیم بریدیم.

یک دم غم تو به از هزاران شادی.

تحمل میکنم با زخم چون مرهم نمیبینم.

خیلی وقته که دیره؛ تقریباً برای همه‌چی.

از دیده برفتی و هنوز کنج دلی.

دارم خبر از تو که ز من بی‌خبری تو.