دریچه

قیافه من وقتی تظاهر میکردم دارم با دقت به حرفای معلم گوش میدم در صورتی که زیر میز نارنگی پوست میکندم (تمرکزم رو پوست نارنگیه) _مِدیچی_ #نمک #مدرسه

تلفظ پهلویِ کلمات #زبان

تصاویر کمیاب و دیدنی از حال و هوای ایران در سال ۱۳۳۶ منبع فیلم: آرشیو ملی آلمان #ایران #تاریخ_مصور

▪️مانور هایملیخ 🔺برای روزِ مبادا

▪️گر بدونسّم عمرمَ بره باد رفتمی خونه فلک کوردم داد بیداد ▪️دردمَ دونم خدا درمونشَ ندونم درد بی درمون خدا ریشه زه به جونم ▪️ندوری مر تو خبر أ دل و أ حالم نمروأ یاد خوشت أ فکر و خیالم ▪️یا بکن منع دلم نگره خیالت یا بزن به گردنم خین مو حلالت وحید تاج #موسیقی #دزفول

بگذارید «نوشتن» برای انسان‌ها باقی بماند،‌ دن چیسون اگر به نسخه‌های دست‌نویس شعرهای امیلی دیکینسون، شاعر بزرگ آمریکایی، دقت کنید، جابه‌جا، حوضچه‌های دایره‌شکل کوچکی از جوهر را کنار کلمه‌ها می‌بینید. این حوضچه‌ها همان جاهایی است که دیکینسون مکث کرده تا تصمیم بگیرد کلمۀ بعدی باید چه باشد؛ یا از خودش پرسیده: بهتر نیست سطر قبلی را جور دیگری بنویسم؟ دن چیسون، استاد ادبیات و رئیس گروه زبان و ادبیات انگلیسی در کالج ولزلی، می‌نویسد: این حوضچه‌های جوهر انسانی‌ترین نشانه‌های دست‌نوشته‌های دیکینسون است. جایی که اندیشیدن، تردیدکردن و تعلیق او را می‌توانید ببینید. ویلیام جیمز در کتاب اصول روان‌شناسی چنین لحظه‌‌هایی را «فضای خالی فعال» می‌نامد. جیمز می‌نویسد: «فرض کنید می‌کوشیم نامی فراموش‌شده را به یاد آوریم. وضعیت آگاهی ما در آن لحظه شگفت‌آور است. در آن فضایی خالی جاخوش کرده؛ اما نه صرفاً یک فضای خالی. شکافی است به‌شدت فعال. چیزی شبیه به شبحی از آن نام در آن حضور دارد که ما را به جهتی خاص فرامی‌خواند، گاه با احساس نزدیکی به پاسخ در ما لرزشی ایجاد می‌کند، و سپس دوباره ما را بدون آن واژه رها می‌کند، اما اگر نام‌های نادرستی به ما پیشنهاد شوند، این جای خالی، فوراً آن‌ها را رد می‌‌کند.» «نوشتن» همیشه مسیری بوده که با این «فضاهای خالی فعال» سنگفرش می‌شده. هر کسی که روزگاری تلاش کرده است چیزی بنویسد می‌داند که گاهی در لحظه‌های جوشش فکر، می‌شود یک‌نفس چندین صفحه نوشت، و گاهی هفته‌ها طول می‌کشد تا یک جمله به آخر برسد. در این بن‌بست‌های طاقت‌فرسا، نویسنده همواره در «میانۀ راه» است. کاری ناتمام دارد که گوشۀ ذهنش آرمیده ولی راهی به تمام‌کردنش ندارد. ورود مدل‌های زبانی بزرگ مانند چت‌جی‌پی‌تی و رقبایش به عرصۀ نوشتن، این تجربه‌ها را از اساس تغییر داده است. دن چیسون می‌گوید وقتی از چت‌جی‌پی‌تی هم سوالی می‌پرسید، برای چندثانیه می‌گوید «در حال فکرکردن» است، ولی فرایند نوشتنش با تردیدهای طولانی همراه نیست. هوش مصنوعی هیچ‌وقت به بن‌بست نمی‌خورد. جمله‌ها با سرعت پشت سر هم چیده می‌شوند و در یک چشم‌به‌هم‌زدن، سفارش شما آماده می‌شود. این سبک نوشتن خوبی‌هایی دارد، اما بزرگترین مشکلش این است که «غیرانسانی» است. مشهور است که الیزابت بیشاپ، شاعر بزرگ انگلیسی، گاهی چند ده سال صبر می‌کرد تا جزئیات کوچک، تعبیرات یا ریتم‌های منحصربه‌فردی که می‌پسندید در شعرش ظاهر شود. اما حالا می‌توانید به هوش مصنوعی بگویید که شعری به سبک بیشاپ برایتان بگوید و سی‌ثانیه بعد تحویلش بگیرید. خب، روشن است که چه تفاوت عظیمی اینجا وجود دارد. نوشتن در فضای خالیِ فعال بین «دانستن» و «به‌زبان آوردن» اتفاق می‌افتد. اندیشه‌ها در نبردی سهمگین با امر «ناگفتنی» از مسیر توقف‌ها، گم‌شدن‌ها و بازگشت‌های مکرر عبور می‌کنند تا بالاخره روی کاغذ بیایند. طی‌کردن این مسیر، مستلزم صبر، انتظارکشیدن و گذر «زمان» است. اما فناوری‌ دشمنِ انتظارکشیدن‌ است. منطق مسلط عصر ما زمان را به رشته‌ای از فوریت‌ها و هشدارها تبدیل کرده است. هر لحظه باید به نتیجه‌ای قابل اندازه‌گیری منجر شود. در چنین جهانی، ادبیات کُند به نظر می‌رسد، تفکرِ عمیق ناکارآمد جلوه می‌کند و تأملِ بی‌هدف نوعی اتلاف وقت است. جیسون که خودش مانیفست بسیار مشهوری در ممنوعیت استفاده از هوش مصنوعی در کلاس‌های دانشگاهی‌اش دارد، می‌گوید: دو اتفاق همزمان در دانشگاه‌ها در حال وقوع است: دانشجویان هر روز نوشته‌های بهتری در کلاس ارائه می‌دهند، و هر روز در فهم متن و استدلال‌کردن پس‌رفت می‌کنند. چرا؟ مسئله فقط استفاده از هوش مصنوعی برای نوشتن نیست، مسئله این است که خودِ اندیشیدن پیوند بسیار عمیقی با نوشتن دارد. هنگام نوشتن است که بهترین استدلال‌ها سراغمان می‌آید. وقتی نوشتن را به هوش مصنوعی برون‌سپاری کنیم، از اندیشیدن هم محروم می‌شویم.

▪️ارغوان شاخه‌ی هم‌خونِ جدامانده‌ی من هوشنگ ابتهاج https://t.me/daricheh1400/933 #شعر

مردم چیزهای زیبایی دارند که درباره تو بگویند، اما اول باید بمیری. فئودور داستایوفسکی #مرگ #نکته

#نمک

‏«آیا داری از این کوه بالا می‌ری که دنیا تو رو ببینه یا تو دنیا رو؟» #نکته

تا درد و ورم فرو نشیند کافور بر آن ضماد کردند دماوند #ایران

💠بر دوستان‌ِ رفته چه افسوس می خوریم؟! ما خود مگر قرارِ اقامت نهاده‌ایم؟! صائب #مرگ #شعر

▪️به دردنخورترین عکس ممکن #مدرسه #نمک

🔺روستای حسین آباد 🌱املش #ایران

💠چالکندی دزفول ۱۴۰۵٫۵٫۲ #ایران

یه نفر تو هند که برای بی‌حالی رفته بود بیمارستان، پنکه سقفی افتاد روش و فوت کرد. #مرگ

#مدرسه #زندگی

این روایت مسموم سال‌هاست که جنوب را فقط با فقر و بدبختی نشان می‌دهد. نتیجه‌اش این شده که حتی وقتی جنوب بمباران می‌شود، بمبارانش به محتوای اینستاگرامی و ترند غم‌انگیز تبدیل شود. جنوب ایران گنجینه‌ای است از منابع عظیم نفت و گاز، بنادر استراتژیک خلیج فارس، تاریخ چند هزار ساله، کشاورزی و شیلات پربار، و مردمانی سخت‌کوش. اگر به جای مظلوم‌نمایی، خِرَد پیشه کنیم، جنوب نه فقط «اندوه» نیست، بلکه به راحتی می‌تواند به قطب ثروت، تجارت و قدرت ایران تبدیل شود. -Iranian Plateau #ایران

کَأنَّ الدنیا لم تَکُن... #زندگی