از دلِ دریای ماهی؛

از فردا دیگه نمیشه و نمیتونم نداری ماهی؛ از فردا باید بشه.

یک پروانه روی آستینت نشست و تو تکون نخوردی و حتی نفست رو آروم‌تر کردی. فقط برای اینکه یک موجود کوچیک تصمیم گرفته بود چند ثانیه بهت اعتماد کنه. چه قشنگه! یک موجود چند گرمی می‌تونه یادت بیاره که اعتماد، تحملِ بی‌حرکت موندنه.

شلوغ‌ترین ذهن‌هارو، آدم‌های درون‌گرا دارن.

بچه‌ها. دست به دست کنین لطفا.

به قدری وسایلای نو و به‌درد نخور تو اتاق دارم که اصلا خاک به سرم.

استرسم متناسب با موقعیت مکانیم خودشو بروز میده، اینطوریه که خونه ای؟شروع کن به وراجی کردن و الکی خندیدن و پیش فعال بودن و ناخونک زدن به هر غذا و خوراکی که دم دستته. بیرونی؟شروع کن به نشون دادن ساکت ترین و منزوی ترین ورژن خودت، همشم مثل سنگ میشینی یه گوشه و انگار که هیپنوتیزم شدی به یه جا خیره میشی اکی؟غذا هم خوردی با حالت تهوع و معده درد خفتت میکنم.

یعنی می‌خواید بگید دلتون برای ساره تنگ نشده؟🥹❤️ https://t.me/bluehouse83

همش حس حس حس. پس کو واقعیت؟

حس میکنم تو دنیای موازی معمارِ داخلی، دیزاینِری چیزی بودم.

این ایده‌هایی که من واسه این آموزشگاه دارم میدم رو اگه تو آموزشگاه خودم استفاده میکردم واقعا برند میشدم. حس میکنم هوش هُنریم سرکوب و حیف شده.

نشستیم منتظریم برق بره.

الان عکس ندارم ازشون

تو کانال بزار ما خوشمون اومد بخریم البته اگه نو هستن

ماهییییی خب بزار ما ببینیم

این چه وضعشه ماهی.

یه عالمه کتاب درسی دست نخورده و رو شِلف دارم که میخوام تو زمستون آتیششون بزنم بلکه تونستم خودمو گرم کنم.

چندددددیییین‌تا مانتوی بلند و نو دارم که فقطططططط یکی دوبار پوشیدمشون بعد چون دوسشون نداشتم دست نخورده موندن ته رگال.

یه ماه پیش از مزون همیشگی، دو تا ستِ بیرونی لباس خریدم. شلوارهاشون برای من خیلی کوتاه بود و من تو رو در بایستی نتونستم ببرم پس بدم. الان هر بار رگال لباس‌هامو میبینم دو دستی میکوبم تو سرم.

به قدری وسایلای نو و به‌درد نخور تو اتاق دارم که اصلا خاک به سرم.