𝘿𝙊𝘾𝙃𝘼𝙍-

ذره‌ای با خودت و عمری با خاطراتت!

نوبت شادی این جان غمگین هم برسد..

در خاطراتم ماندنی شد به جای زندگیم!

گفتم که به پیری رسم و توبه کنم آنقدر جوان مرد و یکی پیر نشد.

خواستیم بسازیم اما فقط سوختیم!

خانوم بزرگ میگفت ، مرگ شَربَته خدا به داد زنده ها برسه.

درد عبور می‌کند، و رد آن درد، معنای مارا تغییر می‌دهد.

نه مرگ آنقدر ترسناک است و نه زندگی آنقدر شیرین که انسان برای این دو شرفش را بدهد..!

آیینه ها از حافظه چیزی نمیدانند بیهوده میکوشم که آن تصویر برگردد…!

زندگی گذراست و غم ماندگار!

جبران می‌شود آن روز ها که صبر کرد آسان نبود

سرما نه؛غم به استخوانم رسیده!

مواظب باش انتخاب آدم اشتباه چه رفیق چه هرچیزی ! تورو از تنهایی در نمیاره عصبی تر ناراحت تر و تنها تر میکنه.

‘جوانی‌مان صرف دوام آوردن شد؛نه زندگی.’