دنیای دانش📚

#دنیای_دانش #سیری_در_سرزمین_کُتب(شماره ۳): متن انتخاب شده از کتاب مطالبات(چالش های) آموزشی در ژاپن/احساس تعهد نسبت به کودکان (صفحات ۳۳ تا ۳۵) نویسنده>>> مری وایت شعور زندگی اخلاقی در ژاپن و آموزش اخلاق و تعاریف رسمی آموزش ها(بالاخص در دبستان)/ اهداف و نمای کلی آموزشِ ژاپن/تکنیک نِماواشی>>> -آموزش اخلاق با هدف تحقق احترام به منزلت انسان در متن زندگی خانوادگی،مدرسه و جامعه -تلاش برای ایجاد فرهنگ غنی فردی و اجتماعی -ایجاد یک جامعه و کشور دموکراتیک -آموزش افراد به منظور تواناسازی جهت مشارکت در جامعه مسالمت آمیز جهانی -تهذیب اخلاق به عنوان بنیان اصلی جامعه -احترام به آزادگی دیگران -تقسیم اهداف کلی تر به این روش و اهداف جزئی: یادگیری اصول مهم سخت کوشی و داشتن پشتکار/صبر و متانت و تحمل/توانایی تصمیم گیری برای انجام کارهای دشوار/پیش بردن کارها تا به انتها و با تمام وجود و متمرکز کار کردن/کنار زدن موانع و مشکلات با شجاعت و جسارت، و به مقصودهای تعریف شده رسیدن ها/همکاری با سایرین و گوش دادن به نظرات دیگران/پذیرش شکست ها و اشتباه های خود آن هم با صراحت/متواضعانه رفتار کردن/متعادل زندگی کردن/اهمیت واقعی و ملموس دادن به حرف و نظر سایرین/با ملاحظه کار کردن و زندگی منظمی داشتن/خیرخواهی و جدیت و از خودگذشتگی همراه با نشاط و حساسیت نسبت به دیگران/عشق به زادگاه و محافظت از میهن،فرهنگ و سنت های سرزمین مادری و آگاهی از مسوولیت خود به عنوان یک ژاپنی و ....... برخی از مهم ترین روش های رسیدن به این اهداف>>> ۱.کار تیمی و گروهی ۲.داستان ها و مثال های واقعی ۳.قصه ها و افسانه ها ۴.مسائل قابل تامل خانوادگی و اجتماعی و... به گروه های دانش آموزی دادن و خواستن تجزیه و تحلیل و راهکار و پیشنهاد از آن ها ۵.بحث های آزاد و مشارکت همه ی اعضای یک تیم و همه ی اعضای کلاس براساس تکنیک نِماواشی(خالی کردن اطراف ریشه ها برای بیرون کشیدن یک درخت تنومند) براساس این تکنیک همان گونه که بیرون کشیدن کامل کُنده ی یک درخت بدون توجه به وضعیت همه ی ریشه ها امکان پذیر نیست،نمی توان یک نظر یا یک راه حل را بدون جلب رضایت گروه بر همه ی اعضا تحمیل کرد چرا که حتی یکی دو ریشه ی آزاد نشده هم می توانند مانع بیرون آمدن آن کنده شود. نماواشی بهتر از مثالی فنون آموزشی و تشریفات اجتماعی ژاپن را بیان میکند. توافق و هماهنگی بر روی یگانگی هدف و کار تیمی و گروهی ارزش زیادی دارد.این توافق که در بطن اخلاق ژاپنی نهفته است،محور اصلی برنامه ی آموزش ژاپن را تشکیل می دهد‌. https://t.me/donyaye_danesh1368

#دنیای_دانش #سیری_در_سرزمین_کُتب(شماره ۲): کتاب کیمیای سعادت نوشته ی امام محمد غزالی با مقدمه ی بها الدین خرمشاهی. نکته ای جالب در مورد تفکر و تامل راجع به فسلفه ی وجودی و خلقت ما انسان ها>>> "-پس تو را حقیقتِ خود طلب باید کرد تا خود تو چه چیزی و از کجا آمده ای و کجا خواهی رفت، و اندر این منزلگاه به چه کار آمده ای و تو را از بهر چه آورده اند. سعادت تو چیست و در چیست، و شقاوت تو چیست و در چیست." نکته ای قابل تامل در مورد نحوه ی تصمیم گیری ها(صرفا با عقل و منطق/صرفا با احساس/تلفیقی از هر دو؟)>>> "-دل پادشاه شهر است و عقل وزیرِ(با کفایت و کاردان) پادشاه، و پادشاه را بدو حاجت است تا مملکت راست کند. پادشاه شهر اگر مشاورت همه با وزیر کند و عامل دروغزن(غضب و شهوت و نِخوَت ...) را مالیده (تنبیه شده) دارد و هر چه وی گوید برخلافِ وزیر،نشنود کار مملکت به نظام بود. پادشاهِ دل چون کار به اشارت عقل کند و شهوت و غضب و نخوت را زیردست و به فرمان عقل دارد و عقل را مسخّر ایشان نگرداند،کار مملکتِ تن راست بود و راه سعادت ها بر وی بریده نشود. اگر عقل را اسیر نِخوَت(تکبر،غرور،خودبینی) و شهوت و غضب گرداند،مملکت ویران شود و پادشاه بدبخت و هلاک شود. برداشت و تجربه ی شخصی بنده>>> تمامی تصمیم های مهم زندگی باید بر پایه ی مشورت با تعدادی(ترجیحا اندک و بین سه الی پنج نفر) از افراد کاردان و متخصص در اون قضیه و البته صادق و دلسوز باشند و در انتها که میخواهیم جمع بندی کنیم هم به عقل توجه‌ کنیم و هم احساس. هیچ کاری را بدون توجه به عناصر و فاکتورهای مشورت، عقلانیت و منطق انجام ندهیم اما در انتها و پس از تمامی مشورت ها و بررسی تمامی جوانب کار را به قلب و احساسمان واگذار کنیم و ببینیم به اصطلاح عامیانه به چه سمتی گواهی و ارجاع میدهد. https://t.me/donyaye_danesh1368

#دنیای_دانش #سیری_در_سرزمین_کُتب(شماره ۱): متن انتخاب شده از کتاب مطالبات(چالش های) آموزشی در ژاپن/احساس تعهد نسبت به کودکان. نویسنده>>> مری وایت "اگر بگوییم که در ژاپن اولین و مهم ترین شیوه ی زندگی، زندگی گروهی است اغراق نکرده ایم. در این جامعه نوعی از زندگی مورد تایید و حمایت عموم جامعه قرار می گیرد که معیارهایی را برای کارآیی و رفتار جمعی افراد ایجاد کند. بر این اساس سرمایه گذاری جدی والدین بر روی فرزندان خیلی زود آغاز می شود و در طول سال های دبیرستان نیز ادامه می یابد. بزرگ تر ها و والدین از ابتدای امر (بالاخص مادران از همان دوران بارداری) به شدت نسبت به فرزندان خود متعهد می شوند و وظیفه ی اصلی خود را در زندگی، پرورشِ فرزندانِ موفق می دانند. آن ها همواره در جستجوی راه های ابتکاری برای افزایش فرصت های زندگی فرزندان خود هستند. به عنوان مثال در منطقه ی ریوِردِیل نیویورک که جمعیت قابل توجهی از ژاپنی ها زندگی می کنند،مدیران مدارس متوجه شدند که خانواده های ژاپنی برای هر فرزند خود دوسری کتاب درسی می خرند. آن ها بزودی دریافتند که یک سری از کتاب ها برای والدین(بالاخص مادران) است که یک یا دو درس را جلوتر از بچه ها مطالعه می کنند تا بتوانند در یادگیری های بهتر و موثرتر به بچه ها کمک کنند. نتیجه آن بود که کودکان ژاپنی که در ماه سپتامبر بدون دانستن انگلیسی یا دانستن مقدار کمی انگلیسی وارد مدرسه می شدند،اغلب در ماه ژوئن در تمام درس ها جز برترین های کلاس بودند." https://t.me/donyaye_danesh1368

سلام و درود خدمت شما مخاطبین گرانقدر و بزرگوارانی که افتخار داده و وقت گذاشته و مطالب منتشر شده رو مطالعه می فرمایید. طبق علاقه ای که به مطالعه ی کتب در زمینه های مختلف داشته و دارم و همچنین یکی از اصلی ترین فلسفله های ایجاد این کانال تلگرامی، تصمیم گرفته ام نکات مهم و قابل تامل از کتبی که در حال مطالعه ی آن ها هستم( و اگر فرصت شد برای کتبی که قبلا مطالعه کرده ام) رو به صورت نکته ای و خلاصه وار به اشتراک بزارم. اسم این بخش رو سیری در سرزمین کتب گذاشته ام چرا که به معنای واقعی کلمه معتقدم که کتاب ها سرزمین هایی وسیع و بی نهایت زیبا هستند که ارزش سیر و سیاحت در آن ها و لذت بردن های از این سفرها رو داشته و دارند و وقتی به وجودشون عادت کنیم میتونن به رفقایی خوب،سرزمین هایی زیبا برای سیر و سیاحت،تعلیم دهندگانی بدون مزد و منت،سایه ای برای آرامش و آسایش و تمدد اعصاب ها و.... تبدیل شوند. #مطالعه_کنیم #سیری_در_سرزمین_کتب #دنیای_دانش https://t.me/donyaye_danesh1368

البته به اعتقاد بنده این خط آخر میتوانند در برگیرنده هر مسوولی باشد و در هر محدوده و گستره ای، چه پدر و بزرگ تر یک خانواده و طایفه و روستا، چه معلم و استاد و مدیر یک کلاس درس و مدرسه، چه کاسب و تاجر دارای شاگرد و مشتری ها، چه مسوولین اداری و سیاسی روستایی و شهری و کشوری و...، پس لازم است همگی به شدت دقت کنیم. به امید ایرانی آباد برای تک تک ایرانیان و جامعه ای پر از انسان های اهل مطالعه و مطالبه(البته با رعایت فرمول های احترام و استدلال)💐 https://t.me/donyaye_danesh1368

*حکایتی زیبا که برگرفته از کتاب کیمیای سعادت امام محمد غزالی است(با قدری توضیحات و به متن روانِ فعلی درآوردن توسط دانش داداله زهی،دوشنبه ۲۵ خرداد ماه ۱۴۰۵)* معتقدم وقت گذاشتن و خواندن این حکایت و کلا کتب مثبت و مختلف بالاخص در زمینه های تاریخی و اجتماعی خالی از لطف نخواهند بود چرا که هم تاریخ ها مرتب و مجدد تکرار میشوند و هم ما انسان ها در دل این حکایات و قصص میتوانیم خودمان و جامعه را بهتر قضاوت کنیم که به چه سمت هایی در حال حرکتیم. مطالبه گری ها یا سکوت و مصلحت اندیشی ها؛ بیان سخنان حق با اوج احترام و استدلال ها یا صرفا محافظه کاری ها و حتی گاها بدترش و با عرض معذرت مجیزگویی ها؛ سوق دادن جامعه و نسل های مختلف به سمت آزاداندیشی و اهل مطالعه و تفکر بودن ها یا تربیت افرادی که خیلی از آن ها منافع شخصی را بر منافع جمعی ترجیح بدهند؛ ترویج صفات خوب در درون خودمان و در دل اطرافیان و جامعه و یا ترویج بله قربان گویی و ترسو بودن ها و پُست و منفعت طلبی ها و ایجاد یک فضای خانوادگی،مدرسه ای،دانشگاهی،اداری،اجتماعی و غیره ی پادِگانی؛ و.... *حال خلاصه ی این حکایت زیبا رو به زبانی ساده و عامیانه تر داشته باشیم:* یکی از حاکمان(مسوولین ارشد) ظالم و خودرای و غیرمحبوب در نگاه اکثریت جامعه، جهت تزویر و خودنمایی و تلاش برای مقبول نشان دادش خودش در اجتماع یکی از بزرگان دین رو به دربار خودش دعوت کرد. این بزرگ هم که علاقه ای به حضور در این چنین جلساتی نداشت و از امور این حاکم(مسوول) هم باخبر بود، وقتی اصرارها از جانب خود حاکم و اطرافیانش رو دید به قصد و نیت آنچه در دل داشت به دربار رفت و به محض ورود گفت سلام بر تو ای فلانی(اسم حاکم رو بدون هیچ پسوند و پیشوندی گفت)، چگونه ای یا فلانی؟ و سپس در گوشه ای از جلسه نشست. سکوتی سنگین در جلسه حکمفرما شد و وزرا و اطرافیان حاکم(مسوول) بعد از دقایقی با دستپاچگی از کنار حاکم به پیش این بزرگ رفتند که چکار کردین شما؟ حاکم چنان عصبانی است که اگر احترام بزرگیِ شما نبود چه بسا دستور قتل شما رو صادر میکرد!!! بزرگِ مذکور با نهایت آرامش خندید و گفت بگویید چه اشتباهی مرتکب شده ام تا پاسخ دهم. اگر من اشتباه کرده بودم شهامت پذیرش و عذرخواهی علنی رو دارم اما اگر شما و حاکمتان مرتکب اشتباه شده بودید شهامت پذیرش و عذرخواهی از بندگان و خود خداوند رو داشته باشین. ذکر کردند که شما پنج اشتباه مرتکب شدین!!! ۱.نَعلین(نوعی کفش) بر کنار بساط حاکم و امیرالمومنینِ وقت بیرون کردن ۲.امیرالمومنین نگفتن حاکم ۳.به نام خواندن حاکم و به القاب و کُنیت نخواندن ها ۴.نبوسیدن دست حاکم ۵.بر پای نایستادن ها و بدون اذن و اجازه ی حاکم نشستن ها بزرگ مذکور با نهایت خونسردی و احترام و استدلال و البته بدور از مصلحت اندیشی و محافظه کاری ها و مجیزگویی های مرسوم، این چنین به همه ی موارد پاسخ دادن: -من روزانه پنج بار نعلین از پا بیرون میکنم به هنگام وضو و به هنگام داخل مسجد شدن ها و تا به حال نه خالق و نه مخلوق از من ایرادی نگرفته اند. و فکر نکنم حاکم شما از خالق بالاتر باشد و بارگاهش از مسجد محترم تر -کلمه ی امیرالمومنین رو برای این حاکم بکار نبردم چون ترسیدم دروغی گفته باشم، چرا که هم خودش و هم شما خوب میدانید که امیر و مقبول همه ی مردم عادی هم نیستید چه برسد به امیر همه ی مومنان بودن!! -به اسم خواندم چرا که خداوند متعال آدم های مثبت و یا حداقل عادی رو به اسم صدا میزنه( یا ابراهیم، یا عیسی،یا آدم و‌...) اما کسانی هستند که خیلی از اون ها نفرت داره و حتی حاضر نیست اسمشون رو بیاره من جمله اَبی لهب و..‌. -برای دست بوسی ها اجازه ندارم چرا که حدیثی شنیده ام با این مضمون کلی، که بیان میکنه "بوسه بر دست روا نباشد مگر زنِ خویش به شهوت و فرزند و والدین خویش به رحمت." -مورد آخر رو هم اجرا نکردم چرا که باز هم حدیثی شنیده ام به این مضمون که "هر گاه میخواهید به چهره ی یک دوزخی نگاه کنید به چهره ی کسی بنگرید که خود(مغرورانه و با ادعای بزرگی) نشسته و جماعتی روبروی او برپای ایستاده اند." بزرگِ حکایت هم پس از دیدن طرز فکر حاکم و اطرافیانش و هم چنین رسیدن به نیت و هدفش از حضور در این نشست راه خروج رو در پیش میگیره. حاکم و اطرافیان که می بینن اوضاع خرابه مانع رفتنش نمیشن و فقط میگن حالا که داری میری لطفا یه نصیحت نهایی هم برای ما و جمع داشته باش. بزرگ به زیبایی و با زیرکی تمام حدیث دیگری رو که شنیده نقل میکنه با این مضمون که "در دوزخ مارانند هر یک چون کوهی و کَژدُمانند(عقرب هایی) هر یک چون اُشتری و مرتب بی قرار و منتظرند، وقتی از آن ها پرسیده میشود در انتظار چه چیزی این چنین بی قرار و بی تاب هستید پاسخ میدهند برای امیران(مسوولانی) که با رعیت خویش عدل نکنند."

سلام و درود عید سعید قربان بر شما و خانواده های محترم مبارک باد. طلب حلالیت و آرزوی صحت و تندرستی برای شما و اطرافیان، و هم چنین گذر سریع تر از این ایام و داشتن ایرانی کاملا آباد و پر از رفاه،آرامش و آسایش برای تک تک هم وطنان🌷 امیدواریم روزی برسد که ایران و ایرانیانِ شایسته و لایق دیگر شاهد این چنین وضعیت های اسفباری نباشند. وضعیت هایی متاسفانه به مراتب بدتر از کره شمالی ها با سردرگمی،بی برنامگی،بی روحیه بودن ها،محرومیت شهروندان از طبیعی ترین و ابتدایی ترین حق و حقوقشان به بهانه های مختلف و عمدتا واهی،نداشتن ثبات و چشم اندازهای مشخص در تمامی ابعاد و زمینه ها من جمله زمینه های علمی و آموزشی و کنکوری و.... دعا میکنیم خداوند متعال تک تک ظالمان و مستبدان، همراهان و همفکران، جاده صاف کن ها و توجیه کنندگان امور آن ها را در هر کجا و هر گوشه ی دنیا و هر زمانی و مکانی که هستند را در سریع ترین زمان ممکن به سزای اعمالشان برساند و به لطف خودَش و در اسرع وقت هر آنچه به خیر این سرزمین و تک تک هم وطنان در گوشه گوشه ی کشور و دنیا هست را رقم بزند و ثبات و با برنامه بودن ها و گذر از این ایام ها را نصیب بفرماید.💐 #ایران_آبادم_آرزوست https://t.me/donyaye_danesh1368

و نه فقط نصیب درصدی خاص از آن هایی که خودشان،فرزندان،اطرافیان و مجیزگویانشان با مکیدن گوشت و خون و پول و منابع این مردم و این سرزمین هر روز فربه و فربه تر و وقیح تر شده و میشوند. #ایران_آبادم_آرزوست https://t.me/donyaye_danesh1368

گرفته باشند و چون هیچ مجازات واقعی برایشان در نظر گرفته نشده و تازه طبق شنیده ها برخی هایشان تشویقی و ترفیع ها را هم در نهان دیده اند،لحظه به لحظه بر گستاخیشان افزوده شده باشد‌ و خود را صاحب اختیار کل منابع و حتی جان و مال و فکر تمامی مردم ایران هم بدانند!! نمیدانم جا و وقتی برای قبول اشتباهات و عذرخواهی های آتی باقی مانده است یا خیر، آن هم با این شکاف های بسیار عظیمی که مابین اکثریت مردم و مسوولین مشاهده میشود (اگر عزیزان احساس میکنند تحلیل امثال بنده اشتباه است بهترین راهش تمکین به قانون اساسی است یعنی هم طی ایام و روزهای مشخص و به مانند کشورهای توسعه یافته و به مانند حقی که برای همفکران خودشان قائل هستند،به معترضین هم اجازه ی حضور در خیابان و اعتراض مدنی و بدون ترس و دلهره بدهند و از یک سو هم رفراندوم و همه پرسی را برای چند موضوع اساسی و کلان در دستور کار قرار دهند آن هم کاملا منصفانه و با نظارت نهادهای مختلف بین المللی، آن وقت همه چیز مشخص خواهد شد و اگر تحلیل ما به عنوان یک شهروند اشتباه بود حاضر به عذرخواهی رسمی خواهیم بود از هر تریبونی که عزیزان بفرمایند اما اگر تحلیل ما درست بود، بزرگواران به آن تمکین کنند و اجازه دهند اکثریت مردم و بالاخص نسل جدیدتر خودشان برای حال و آینده خود تصمیم بگیرند). کاش احزاب قدرتمند و مستقل،سیستم انتخاباتی بهتر و کارآمد تر و بالاخص نمایندگانی قوی تر هم داشتیم،شاید اجازه نمیدادند اوضاع کشور تا بدین حد وخیم و شکاف ها تا بدین حد عمیق شوند. رییس جمهور محترم و تیم کاریشان و خیلی از مسوولین دیگر که در موردشان همان چیزی نگوییم بهتر است چرا که حدود اختیارات محدودشان در تصمیم گیری های کلان و حساس، اوضاع اقتصادی و ... کشوری خود مبین و روشن کننده همه چیز است. اکثریت نمایندگان هم که سال هاست یادشان رفته که نمایندگان آحاد مردم و این ملت هستند و باید بازگو کننده ی دردها و مدافع حقوق این مردم باشند که اگر به معنای واقعی میبودند نیاز به حضور مردم در کف خیابان و تبعات بعدش نمیبود. متاسفانه اکثریت این بزرگواران با مصلحت اندیشی و آینده نگری سیاسی شخصی صرف خودشان به جای بیان دردها به مجیزگویی ها،تا کمر خم شدن ها،صرفا مرگ بر این و آن گفتن ها،دعواهای سیاسی بین خودشان،مهره چینی های درون منطقه ای و.... بسنده کرده اند و دریغ از یک تحلیل و آسیب شناسی واقعی از طرف این بزرگواران و یا سمت مردم ایستادن ها و بیان دردهای واقعی و کلان مردم. پوزش بابت اطاله ی کلام، حق شهروندی،معلمی و اجتماعی خودم دانستم که براساس مشاهدات عینی که از کف جامعه دارم و تحلیلِ از منظر و نگاه خودم، دلنوشته ای داشته باشم و تلنگرهایی بزنم گرچه بعید میدانم گوش شنوایی باشد و یا تغییری در سیاست ها ایجاد شود اما لااقل وجدانمان در آینده راحت باشد. به قول یکی از اساتید بسیار باتجربه و برجسته ی کشوری که از دوستان اهل خیر هم هستند و هر از گاهی برای امور عام المنفعه همسفر میشویم،کاش عزیزان در خلوت خودشان فکر میکردند که چه علمکردی داشته اند و سال هاست چه کرده اند که خیلی از جوانان و حتی میانسال های ما نه تنها دین گریز شده اند که به مرحله ی دین ستیزی محض هم رسیده اند!! و یا فکر کنند که چه کرده اند که گروهی از مردم حاضرند مداخله ی نظامی بقیه کشورها،برگشت به نظام پادشاهی و.... را هم جزو راه حل های خودشان بدانند!! البته اگر به اصولی مانند تحلیل و آسیب شناسی باور داشته باشند. مسوولین خرد و کلان بزرگوار، بنده هم به مانند خیلی از مردم و دغدغه مندان بی طرف و بی تعارف این مرز و بوم برای چندمین بار است که در فضاهای مختلف حضوری و مجازی بیان میکنم که پاک کردن صورت مسائل و یا صرفا تهدید و ارعاب ها و یا مواردی که در بالا اشاره شدند راه چاره نبوده و نیستند. باید جسارت و شهامت قبول واقعیت ها،آسیب شناسی و عذرخواهی ها و تمکین به نظر و تحلیل آحاد را هم داشت. آن هم آحاد واقعی مردم و نه آنانی که سال هاست با عرض معذرت بخاطر حفظ و یا رسیدن به پست و مقام و مال و منصب ها و یا آینده نگری های شخصی و جناحی، متاسفانه به مجیزگویی ها یا سکوت های آزار دهنده روی آورده اند. به قول شیخ سعدی و سایر ادیبان بزرگوار مراد و مقصود ما بیان دردها و نصایحی کاملا دلسوزانه بود برای آینده ی بلوچستان و ایرانی که جانمان به آن ها بسته است و بس،همانگونه که صدها و هزاران دلسوز این مملکت سال های سال است بیان میکنند و متاسفانه *گوش شنوایی* پیدا نمیکنند که اگر میبود الان اوضاع ایرانمان بدین گونه نبود. به امید روزی که رفاه و آسایش و انواع گشایش ها و نعمت های مادی و اقتصادی،فرهنگی،سیاسی،آموزشی و... در بهترین و بالاترین حدش نصیب تک تک مردم ایران شود‌ چرا که لیاقتش را داشته و دارند،

*دلنوشته و نکاتی پیرامون اعتراضات اخیر ایران* *به قلم دانش داداله زهی،شهروندی از خطه ی بلوچستانِ ایران/جمعه دهم بهمن ماه ۱۴۰۴* روزها و ایام سپری میشوند و به مانند اکثریت مردم ایران از یک طرف در شوک، بهت و غم و اندوهی عمیق و عجیب هستم و از طرف دیگر شدیدا نگران آینده ی ایران و باقی مانده ی فرزندان ایران که با این تحریم ها و وضعیت اقتصادی و بالاخص سایه ی جنگ و وجود این ایدئولوژی و باور و افکارهای خاص حاکم و غیرقابل تغییر،قرار است چه بر سرشان بیاید!! در این ایامی که با این حجم منابع طبیعی و خدادادی و نیروی نخبه و پویای انسانی و غیره، به جای حرکت در مسیر کشورهای توسعه یافته ی دنیا و جزو بهترین ها بودن، با سرعتی شدید و از همه لحاظ به سمت کره شمالی شدن ها در حال حرکت هستیم و از یکی از ابتدایی ترین نیازهای بشر امروزه یعنی اینترنت بی بهره بودم فرصت های مطالعاتی بیشتری پیدا کرده و تورقی بیش از پیش در کتب مختلف مورد علاقه (بالاخص تاریخ ایران یا شرح حال بزرگان و افراد مختلف دنیا و...) داشتم و هم چنان برایم این سوال پررنگ و پررنگ تر میشود که بالاخره چه زمانی قرار است ما از *تاریخ و سرگذشت ها درس عبرت های واقعی بگیریم!!* آیا واقعا در این سال های اخیر نمیشد به جای انداختن توپ در زمین مردم و دشمن های فرضی و غیرفرضی، به *تحلیل و آسیب شناسی ها* رو آورده و به جای پاک کردن صورت مسائل به دنبال چرایی ها و راهکارها بگردیم و این همه برای کشور و مردم هزینه تراشی و انزواها و بن بست های سیاسی و اقتصادی ایجاد نکنیم؟!! سال های سال است که این روش های منسوخ و این دور باطل تهدید،ارعاب،سرکوب،توقیف روزنامه ها،قطع اینترنت،توقیف اموال معترضین،بازداشت ها،اخراج،حبس و اعدام،حملات لفظی و شدید به تمامی منتقدین داخلی و بین المللی و دروغگو و دلقک خواندن آن ها و....امتحان میشوند، آیا واقعا نتیجه ای هم حاصل شده است یا فقط و فقط *شکاف بین اکثریت مردم و حاکمیت* بیشتر شده و کار به جاهایی که نباید رسیده است؟؟!! مگر طبق سندهای مختلف آموزشی و علمی و فرهنگی کشور قرار نبود نسلی جسور،مطالبه گر،اهل تحقیق و پرسش و آسیب شناسی و... تربیت کنیم؟ پس چرا هیچ راهی برای بیان اعتراض ها و گفتن صحبت هایشان پیش پایشان قرار ندادیم و نمیدهیم؟ چرا تا یک جوان یا یک شهروند عادی یا حتی یک مقام عالی رتبه ی سیاسی و مذهبی و... *قانون اساسی* و اصل های بسیار مهم موجود در آن به مانند *حق رفراندوم و همه پرسی،حق اعتراضات مدنی،حق نظارت مردم* و.... را مطرح میکند به شدیدترین لحن ممکن با مطالبه گر برخورد میشود و به هزاران گروه و دسته و حتی کشورهای مختلف نسبت داده میشود؟ همین الان اگر بنده به عنوان یک شهروند،معلم و فعال امور اجتماعی و عام المنفعه، تقاضای شفاهی یا مکتوب برای اعتراض های مدنی یا رفراندوم و غیره مطرح کنم و طبق حق آزادی بیان بگویم به هزاران معضل اقتصادی،آموزشی،سیاسی،رانتی و فسادی،تبعیضی و استبدادی و... موجود در کشور اعتراض دارم آیا واقعا راهی برایم وجود دارد یا سریعا برچسب اغتشاش گر، معاند،نفوذی،تجزیه طلب،بیگانه پرست،ضد نظام و محارب و .... را دریافت کرده و چنان بلایی بر سرم آورده میشود که تا هفت نسل از دانش آموزان و دانشجویان و اطرافیانم جرات بیان این کمترین حقوقمان را نداشته باشند؟ آیا کشور رو به سمتی برده اید که *آزادی بیان واقعی* داشته باشیم؟ آزادی پس از بیان چطور؟ آمارهای تکان دهنده وحشتناک از کشته شدگان اعتراضات اخیر،بازداشتی ها،نابیناشدگان،مفقودین،اعدام شده ها و در شُرُف اعدام ها،حضور هزاران نیروی نیابتی و غیرایرانی برای سرکوب هم وطنانِ معترض،توقیف به ناحق اموال خیلی از معترضین،فشار و حتی بازداشت خیلی از پزشکان و کادر درمان،حمله به مراکز درمانی و بیمارستان ها،توقیف روزنامه ها،اموال جدید و عجیب لو رفته از آقازاده ها،رقم های پرداختی عجیب و غریب ثابت و غیرثابت به گروه های مقاومت(نیابتی) و اعضایشان در کشورهای مختلف همزمان با فقر و وضعیت اسفبار اقتصادی داخل خود کشور و...... شده اند تیتر اول همه ی محافل و وای به روزی که بر همگان واضح و مبرهن شود که همه ی این ها و حتی درصدی از این موارد حقیقت داشته اند،آن وقت پاسخ وجدانمان،خدای خودمان و فرزندان این سرزمین و نسل های فعلی و آتی را چگونه خواهیم داد؟؟ البته با توجه به تجربه ی وقایع تلخ سابق استان و کشور و بالاخص جمعه های خونین زاهدان و خاش و آن همه تکذیب و سناریوسازی های اولیه توسط مسوولین(چه استانی و چه حتی در سطح نایب رییس مجلس و دولتمردان و....) و مشخص شدن ابعاد ماجرا در روز و ماه های آتی که حتی موجب قبول و عذرخواهی های رسمی هم شد،هیچ بعید نیست که این بار هم درب بر همان پاشنه چرخیده باشد و عده ای قلیل که خود را آتش به اختیار،صاحب خرد و علامه ی دهر و همه کاره ی ایران و ایرانیان میدانند باز هم همان مسیرهای اشتباه سابق را در پیش

https://www.instagram.com/stories/dadallahzahi/3751456566450189913?utm_source=ig_story_item_share&igsh=Z3pveWR0bTd1amo2

https://www.instagram.com/stories/dadallahzahi/3751456566450189913?utm_source=ig_story_item_share&igsh=Z3pveWR0bTd1amo2

https://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/239606/%D8%B3%D9%81%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85

https://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/239606/%D8%B3%D9%81%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85

مهندس معین الدین سعیدی عزیز هم یکی از شخصیت هایی که برام خیلی دوست داشتنی و قابل احترامه. مجموعا و تا به الان چهار پنج مرتبه ای در تهران،چابهار و دشتیاری و در لابلای جلسات و همفکری های مهم آموزشی و اجتماعی با همدیگه هم کلام و هم صحبت شدیم و ایشون رو بدور از تعارف مرسوم انسانی خاکی،متواضع،دغدغه مند،دلسوز،خوشفکر و مطالبه گر دیدم. برخی شخصیت ها برای بنده واقعا به شدت قابل احترام هستند و نوع نگاه،نوع برخورد،نوع مطالبه گری و.... اون ها رو خیلی دوست دارم و همواره احساس نزدیکی فکری شدیدی رو باهاشون داشته و دارم. چه امثال مولانا عبدالحمید گرانقدر که دو سه مرتبه ای بیشتر توفیق هم کلام و هم مجلس شدن باهاشون رو نداشتم،چه مهندس معین الدین سعیدی عزیز و چه امثال استاد محمد یوسف داوری،حاج جهان بخش ریگی و خیلی از اعضای سمن و تشکل های مردم نهاد بین المللی، کشوی و استانی و سایر انسان های نیک که الحمدلله لطف خداوند متعال شامل حال شده و خیلی از اوقات زندگیم‌ رو با این اساتید،خواهران و برادران گرانقدر و روشن ضمیر میگذرونم. انسان هایی که به معنای واقعی کلمه راه انسانیت رو در پیش گرفتن و هیچ گاه محافظه کاری ،تزویر و ریا،غرور و خود برتربینی،نفاق و دورویی،مصلحت اندیشی، صرفا به فکر خویش بودن ها و .... در وجود و نگاهشون جایی نداشته و ندارد و همواره منفعت و مصلحت جمع و جامعه رو به منفعت های شخصی ترجیح میدن. امیدوارم بلوچستان و ایران سرشار شوند از این چنین انسان هایی و این چنین تفکرهایی. به امید روزهای بهتر برای بلوچستان و کل ایران. @moeinsaeedi.ir_ @molanaabdolhamid #معین_الدین_سعیدی #چابهار #دشتیاری #مولانا_عبدالحمید #بلوچستان #سیستان_بلوچستان #ایران_آبادم_آرزوست #افتتاحیه #کتابخونه #روستا #اموزش #تواضع #دلسوزی #دغدغه_مردم #روشنفکر #مطالبه_گری #هم_فکری #انسانیت #محافظه_کاری #تفکر_مثبت #روزهای_خوب_خواهند_آمد #سازمان_مردم_نهاد #عام_المنفعه https://t.me/donyaye_danesh1368

سخنان آقای دانش داداله زهی مدیرعامل مجمع یاوران فرهنگ در آیین افتتاحیه کتابخانه روستایی در روستای گزمنزل منطقه دشتیاری در رابطه با ترویج فرهنگ کتابخوانی،زایش سمن های محلی،مسئولیت پذیری اجتماعی و کتابخوانی از منظر فرهنگ غنی بلوچی *✍🏻روابط عمومی مجمع یاوران فرهنگ و اندیشه مکران* 📱لینک اینستاگرام: http://instagram.com/_u/yavaran_farhang 📱لینک کانال تلگرام: https://telegram.me/yavaran_farhang_makoran *مجمع یاوران فرهنگ و اندیشه مکران( ngo آموزشی- حمایتی)*