یادداشت‌های علیرضا بازارگان

این را خودم از MS NOW دانلود کردم. گزارشگر با خانواده اعضای نیروی دریایی آمریکا که در ناو آبراهام لینکن مستقر هستند صحبت می‌کند. کمبود صابون، کمبود غذا، کمبود خمیردندان، خراب بودن سرویس‌های بهداشتی، خراب بودن آب‌گرم‌کن‌ها که منجر به هفته‌ها آب سرد شده، خراب بودن ماشین‌های لباس‌شویی، و شیفت‌های کاری ۱۲ الی ۱۴ ساعته! باورش سخت است که بزرگ‌ترین ابرقدرت دنیا در مبارزه با ایران این طور گرفتار شده باشد. خانواده‌ها می‌گویند چطور توقع دارید بچه‌های ما بجنگند وقتی حتی کمبود غذا دارند؟

ساعت ۳:۴۵ بامداد آلارمم برای نماز صبح به صدا در می‌آید. بی‌درنگ به گوشی مراجعه می‌کنم و نتیجه بازی فوتبال شبانه را چک می‌کنم. متاسفانه کروواسی غنا را شکست داده است. به خودم دلداری می‌دهم که ایرادی ندارد، هنوز دو شانس برای صعود ما باقی مانده. بازی ازبکستان و کونگو به نیمه رسیده و ازبکستان یک هیچ جلو است. کافی است بتواند این نتیجه را حفظ کند. عذاب وجدان می‌گیرم که چرا قبل از نماز فکر و ذکرم نتیجه فوتبال بوده؟ صفحه گوشی را خاموش می‌کنم و وضو می‌گیرم. با خودم می‌گویم که نتیجه فوتبال هم برای شادی دلِ مردمِ مومن و مظلوم ایران اهمیت دارد پس ایرادی ندارد که آن را بر نماز تفوق داده‌ام. ولی ته دلم احساس می‌کنم که دارم اشتباه بودن اولویت‌هایم را توجیه می‌کنم. بعد از نماز خوابم نمی‌رود. تلویزیون را روشن می‌کنم. هنوز ازبکستان جلو است. به یاد دشواری‌های تیم ملی ایران می‌افتم. از این‌که تا همین چند هفته پیش خواهر و مادر همین بازیکنان زیر بمباران کثیف‌ترین نیروهای اهریمنی بر کره زمین بوده‌اند. از این‌که تمرین نکرده‌ایم، بازی تدارکاتی نداشته‌ایم. از این‌که میزبان شرایط سفر و اقامت را از قصد برایمان دشوار کرده و با وقاحت عدالت فوتبالی -که از اصول یک تورنامنت بین‌المللی است- را نقض می‌کند. از این‌که در بازی‌ها واقعا غیرت و مردانگی نشان داده‌اند و تا آخرین نفس جنگیده‌اند. در این میان ازبکستان یکی می‌خورد. و سپس یکی دیگر. در حالی که این متن را می‌نویسم فروپاشی ازبکستان رخ می‌دهد. سرم را بالا می‌آورم. ساعت ۵ صبح شده، و ازبسکتان سه بر یک عقب است. به مردمان مظلوم کونگو فکر می‌کنم که سال‌ها زیر استعمار اروپایی خون داده‌اند. زنی سیاه‌پوست و محجبه در حال شادی و گریه است. دلم کمی آرام می‌گیرد. شاید از نوادگان برده‌هایی باشد که سفید پوستان به جرم نافرمانی دستان بچه‌هایشان را قطع می‌کردند؟ آن‌ها هم دل دارند. داور سوت پایان را می‌زند. ما می‌مانیم و یک بازی باقی‌مانده میان اتریش و الجزایر که نباید مساوی شود. دو سه ساعت دیگر تکلیف روشن خواهد شد. به فکر بچه‌های پای لانچر هستم که شاید هنوز هم که هنوز است یک دل سیر خانواده‌های خود را ندیده باشند. به فکر مردم زیر فشار تورم و تحریم. به فکر کشوری که بهای شرف و استقلال و شیعه و انقلابی‌بودن را می‌دهد. این مردم و این کشور لایق شادی هستند. سربلندی در آخرت که جای خود دارد، در این دنیا هم آرزوی بهترین‌ها را برایشان دارم. از این‌که فارسی‌زبانانی هستد که از ناکامی ما لذت می‌برند حالم به هم می‌خورد. به فکر مردک میرزائی و امثالهم می‌افتم که قند در دلشان آب می‌شود. مثل ارباب‌شان بمب و تیر و آتش بر سر مردم می‌ریزند. شاید پشت تانک ننشسته باشند، ولی تیربار رسانه کمی از تیربار میدان جنگ ندارد. دوباره ذهنم درگیر می‌شود. به یاد مرحوم مادربزرگم می‌افتم که از فوتبال متنفر بود. می‌پرسید چه معنی دارد این همه مرد گنده دنبال یک توپ می‌دوند؟ خنده‌ام می‌گیرد. بازیکن‌های اتریش و الجزایر وارد زمین می‌شوند و گزارش‌گر با آب و تاب احتمالات را مرور می‌کند. درنگ می‌کنم. به این فکر می‌کنم که اصلا این متن را به‌کلی پاک کنم یا در کانال منتشر کنم؟ ساعت ۵:۳۰ است و سوت شروع بازی زده می‌شود. با خودم می‌گویم احتمالا اکثر مردم ایران خوابند و شاید فوتبال فقط یک پاورقی در زندگی‌شان باشد. مخاطبان فردا بیدار می‌شوند و این متن را می‌خوانند و شاید نتیجه تا آن موقع به تاریخ پیوسته باشد. @drbazargan www.t.me/drbazargan

کلا ان معی ربی سیهدین https://t.me/drbazargan/1289

دیشب توافق اولیه میان ایران و آمریکا اعلام شد. شاید کمتر کسی باورش می‌شد آن دشمنی که اول حمله‌ی وحشیانه‌اش حرف از "تسلیم بی قید و شرط" و "سرنگونی حکومت" و "نابود کردن تمدن" می‌زد، پس از حدود ۱۰۰ روز مقاومت به نقطه‌ای برسد که هم تحریم‌های نفتی ایران را تعلیق کند، هم حاکمیت ایران بر تنگه هرمز را در چهارچوب قانون بین‌المللی به رسمیت بشناسد، و هم راهی جز اعتراف به توانمندی ایرانیان برایش باقی نماند. وضعیت حیرت‌آور است. تا حدی که بسیاری از دوستان و هم‌کاران می‌گویند اگر یک ابرقدرت به این شکل تسلیم کشوری دیگر شود، حتما کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است! به عبارت دیگر، باورشان نمی‌شود مقاومت و خون پاک شهدا چنین ثمره‌ای داده باشد. البته زندگی بالا و پایین بسیار دارد. از شهادت حاج قاسم گرفته تا شهادت سید حسن تا جنگ ۱۲ روزه تا جانفشانی رهبر شهید، مسیر الهی پر از کوشش و جهد و فداکاری است. ماهیت زندگی همین است. حالا که به عقب نگاه می‌کنیم، چقدر دلمان برای رهبر عزیزی که چشم و دلش روشن بود تنگ شده است. او چه می‌گفت و ما چه می‌فهمیدیم؟ بعضی اوقات به عکس‌هایش در خیابان خیره می‌شوم. چه فرجام شکوه‌مندی برای مجاهدی که مردن در بستر بیماری حقیقتا برایش ناکافی بود. قرآن می‌خوانم تا به این آیات می‌رسم: کافران اموالشان را برای بازداشتن (مردم) از راه خدا خرج می‌کنند؛ آنان این اموال را مصرف می‌کنند، اما مایه حسرت و اندوهشان خواهد شد و سپس شکست خواهند خورد. و کافران همگی به سوی دوزخ گردآوری خواهند شد. تا خداوند، پاک را از ناپاک مشخص کند، آنگاه ناپاکان را جمع و انباشته نموده و همگی را به جهنم بفرستد. زیرا آن‌ها زیانکارند. به کافران بگو اگر دست‌بردارند، گناهان گذشته‌شان آمرزیده می‌شود، و اگر به اعمال سابق بازگردند بر آن‌ها همان خواهد رفت که بر گذشتگان رفته است. با آن‌ها بجنگید تا فتنه‌ای باقی نماند و تمام دین برای خدا باشد. پس اگر دست برداشتند بدانند که خداوند به عملکردشان بیناست. و اگر سرپیچی کنند، بدانید که خداوند سرپرست شماست. چه خوب سرپرست و یاوری است. (سوره انفال ۳۶ الی ۴۰) و سپس یاد جملات رهبر می‌افتم که از زبان حضرت موسی ع می‌فرمود "کلا ان معی ربی سیهدین" یقینا پروردگارم با من است (و) مرا هدایت خواهد کرد. https://t.me/drbazargan/1290 ..

نسخه کیفیت بالای فایل قبلی https://t.me/drbazargan/1285

برنامه من ایرانم شبکه نسیم مورخ ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ مهمان برنامه: علیرضا بازارگان لینک: https://telewebion.ir/episode/0x16c2ce96 سایز فایل 61MB مدت فایل ۱۷ دقیقه @drbazargan

Here is what two nuclear armed powers did to a restaurant in a country that didn't bow to them. کاری که دو کشور که دارای بمب اتم هستند، با یک رستوران در کشوری کردند که به آن‌ها سجده نکرد.

در طول تاریخ آیا کسانی بوده‌اند که برای تفریح دیگران را بکشند؟ چنین افرادی چه خصوصیاتی دارند؟ از طرفی، طرفداری از کسی که برای تفریح آدم می‌کشد به چه معنا است؟ ممنون از Lawrence O'Donnell که دقیقا دست گذاشت بر روی همان نکته‌ای که من را حیرت‌زده کرده بود.

This is how to put the Epstein coalition mouthpieces in their place. You have messed with the wrong country! We'd rather die on our feet than bow as slaves. ✅ وقتی مجری انگلیسی توسط کارشناس ایرانی ادب می‌شود! 📍ایران لقمه ای بزرگتر از دهان شماست، شما اهالی طبقه اپستین با کسانی درگیر شدید که نباید با آن‌ها وارد یک نبرد می‌شدید، ما خواهیم جنگید و گلوی آمریکا را در تنگه هرمز رها نخواهیم کرد... 🆔 @Kavoshmedia

WATCH: UNREAL SCENES! Despite bombing of the civilian area, Iranians in Tehran continue to march in defiance to U.S. and Israeli bombings, chanting “Allahu Akbar” God is greater! You only hear about this type of devotion in stories, but Iranians are showing some of the most legendary acts of heroism ever captured on film. Note: a mother and her son attending the march were murdered by the US/Israeli attack.

آمریکا و اسرائیل بیش از ۱۰۰ دختربچه را پرپر کرده‌اند و اکنون دنبال گل‌آلود کردن فضا و فرار از افکار عمومی‌اند. طرفداران ساده‌لوح آن‌ها هم دقیقا درون سناریو آن‌ها بازی می‌کنند و انقدر شایعه پراکنی می‌کنند تا اثر این جنایت بر دل‌ها کمتر شود. دقیقا مثل وقتی اسرائیل در غزه بیمارستان می‌زد. انقدر توجیه کردند تا جنایت علنی عادی‌سازی شد و آخرهای جنگ غزه دیگر حتی نیازی به توجیه برای زدن آمبولانس و بیمارستان احساس نمی‌کردند. برای یک وطن‌فروش از نظر روانی خیلی راحت‌تر است به خودش بگوید حتما کار سپاه بوده، تا اینکه بپذیرد همدستان تروریستش بچه‌های ایرانی را قتل‌عام کرده‌اند. مطمئن باشید وقتی فاش شود چقدر حرفشان کثیف بوده، توجیه جدیدی پیدا می‌کنند. مثلا خواهند گفت که متاسفانه تلفات جنگی اجتناب‌ناپذیر است، یا اینکه اصلا چرا مدرسه کنار پادگان بوده؟ این جماعت انقدر مسخ شده‌اند که بعید نیست روزی بگویند تقصیر آخوندهاست که به بچه‌ها جلیقه ضد گلوله نداده‌اند! هر توجیه و ژیمناستیک ذهنی که آن‌ها را از شرم رهایی بخشد برای آن‌ها بهتر از اعتراف است. نامشان را بخاطر بسپارید، و چندی بعد به آن‌ها یادآور شوید که چه چیزی را توجیه کردند.

نمی‌دانم که فردا دسترسی دارم که برایتان بنویسم یا نه؟ حتی نمی‌دانم تقدیرم در این است که تا روزی دیگر در این دنیا بمانم یا خیر. ولی اکنون که هنوز دستم می‌رسد، حرفم را می‌زنم. حقیقتا باور دارم که عمر دست خداست. عزت و ذلت دست خداست. هیچ برگی از درختی نمی‌افتد مگر در قلمرو قدرت و حکمت او باشد. ما راضی هستیم به رضای او و آرزو می‌کنیم تا جایی که لیاقت داریم، به اعضا و جوارح ما قدرت دهد تا به راهش خدمت کنیم. نه تنها شکایتی ندارم، بلکه افتخار می‌کنم که نام زیبای الله و محمد و علی در این دنیا بر زبانم جاری شده است. چه سعادتی از این بالاتر؟ در این لحظات به این فکر می‌کنم که چقدر دنیای ما با دنیای آن‌ها فرق می‌کند. آن‌هایی که درباره جنگ و مرگ و تجاوز و ظلم می‌خندند. آن‌هایی که برایشان کشته شدن بیش از ۴۰ دانش‌آموز در مدرسه‌ای در میناب بر اثر تجاوز کفار، یک پاورقی خواهد بود. آن‌هایی که غایت فکرشان این است که در تعطیلات آخر هفته چطور خوش‌گذرانی کنند. آن‌هایی که افسار دنیا را گرفته‌اند و مانند بدمستان به هر طرف می‌خواهند می‌کشند. چه مشمئزکننده است دنیایشان. چه کوتاه است قدشان. خدایا بر داده و نداده‌ات شکر. @drbazargan

به محض اینکه در گزارش نیویورک‌تایمز نمودار کاهش دانشجوهای خارجی در آمریکا را دیدم، در دلم می‌دانستم که آن نقطه outlier چیست! در ترم جدید، تعداد زیادی از دانشجوهایی که قرار بود برای ادامه تحصیل به آمریکا رفته باشند را در ایران دیده‌ام! متعجب از آن‌ها پرسیده‌ام که شما اینجا چه کار می‌کنید؟ مگر کارتان برای ادامه تحصیل درست نشده بود؟ جوابی که از آن‌ها شنیده‌ام متفق‌القول یکسان بوده: درخواست ویزای ما رد شد و مجبور شدیم بمانیم. در سال‌های گذشته همیشه ویزا گرفتن برای ادامه تحصیل یکی از بخش‌های پرابهام، ناعادلانه، و حتی تحقیرآمیز مسیر بوده است، ولی دانشجوها تاکید داشتند که امسال دیگر شورش در آمده. با توجه به این گزارش، دیگر نیازی به حدس و گمان نیست: آمارِ ۸۶٪ کاهش در یک سال گویا است. برایم جالب است بدانم آیا دانشجوها مجدد سال دیگر شانس‌شان برای رفتن به کشوری که هم ما را بمباران کرده و هم به آن‌ها با دشواری ویزا می‌دهد را امتحان می‌کنند؟ قدرت نرم را نباید دست کم گرفت، گویی: ماه‌رویانِ جهان رحم ندارد دلشان باید از جان گذرد هر که شود عاشقان ✍️ دکتر علی‌رضا بازارگان عضو هیات علمی دانشگاه تهران @drbazargan

تصور کنید وقتی در گروه اساتید چنین خبرهای فیکی دست به دست می‌شود، در بقیه گروه‌ها چه خبر است؟ وقتی پروفسورها با دکتری و فوق‌دکتری و عناوینی که انقدر بلندبالا هستند که قطار هم به سختی می‌تواند آن‌ها را بکشد به این سادگی فریب جنگ روانی را می‌خورند، دیگر از مردم "عادی" چه توقعی دارید؟ تصور کنید که اتاق‌های جنگ روانی برای التهاب فضا، یک فیلم از ۲ سال پیش را با آب و تاب به عنوان خبر فوری حمله به معاون اول انتشار می‌دهند، آن وقت یک استاد این طور مفت و مجانی تبدیل می‌شود به پیاده‌نظام دشمن. ما هم باید این وسط بال‌بال بزنیم و افسوس بخوریم. آن عبارت Forwarded Many Times که زیر پیام در واتس‌آپ درج شده است دل یکی مثل من را حتی بیشتر به رنج می‌آورد. یعنی واقعا چند هزار یا ده‌هزار یا صدهزار نفر محتوای فیلم را باور کرده‌اند؟ ذهن چند هزار نفر با چنین چیزی مشوش شده‌است؟ واقعا توقع می‌رود به عنوان شهروندان کشوری که سنگین‌ترین عملیات روانی تاریخ بر روی آن‌ها توسط دشمن در حال پیاده‌شدن هست، کمی هوشیارتر باشیم. @drbazargan www.t.me/drbazargan www.instagram.com/bazarganlive