نگار شریف

🔵داستانی مشهور از ایوان تورگنیف وجود دارد با عنوان: “ابله بزرگ” مرد حراف و ابلهی در یک روستا زندگی می‌کرد. او بسیار ناراحت بود زیرا هرچه که می‌گفت مردم او را مسخره می‌کردند. مردم عقیده داشتند که او فقط یک ابله پرگو و حرّاف است. حتی وقتی چیز درستی را بیان می‌کرد باز هم مردم به او می‌خندیدند. زندگی او با ترس آمیخته شده بود و شهامت حرف‌زدن نداشت. اگر حرف نمی‌زد مردم مسخره‌اش می‌کردند و اگر حرف می‌زد، باز هم مردم به او می‌خندیدند. اگر کاری می‌کرد مورد تمسخر دیگران واقع می‌شد، اگر هم کاری نمی‌کرد باز هم مردم او را مسخره می‌کردند. روزی یک راهب به آن روستا آمد. آن شب این ابله به پای آن راهب افتاد و گفت: “برکتی به من ببخش. آیا تمام زندگی من باید با تسخر و ترس سپری شود؟ آیا من باید مانند یک ابله پرگو از دنیا بروم؟ آیا راهی هست که من قدری هوشمند شوم؟!” راهب گفت: “راهی هست. به این کلام قصار عمل کن: «همه چیز را محکوم کن.»” مرد گفت: “با این کار چه اتفاقی خواهد افتاد؟” راهب گفت: “تو هفت روز این را انجام بده و دوباره برای دیدن من بیا.” ابله گفت: “چگونه باید همه چیز را محکوم کنم؟” راهب گفت: “هرگاه کسی چیزی گفت، یک جمله در نفی آن بگو. برای نمونه اگر کسی گفت: «چه خورشید زیبایی طلوع کرده،» تو بگو: «زیبایی آن در چیست؟ آن را ثابت کن. زیبایی کجاست؟ زیبایی یعنی چه؟ خورشید هر روز طلوع می‌کند، میلیاردها سال است که طلوع می‌کند. یک توپ آتشین است! زیبایی آن کجاست؟» اگر کسی گفت که «سخنان مسیح بسیار عاشقانه هستند،» تو فوری روی او بپّر و بگو: «چه چیز عاشقانه‌ای در سخنان او هست؟ چه چیز مخصوصی دارد؟ چه حرف تازه‌ای زده است؟ امثال این حرف‌ها بسیار زده شده است؛ چیز تازه‌ای نیست و کهنه شده است؛ تمامش قرض گرفته شده از گذشتگان است.» تو فقط انکار کن و نفی کن. اگر کسی گفت: «چه زن دلربایی، ‌زیبایی او را ببین!» تو فوری بگو: «کجایش زیباست؟ که چی که بینی او قدری ظریف‌تر است؟ که چی اگر پوست او قدری سفیدتر است؟ جذامی‌ها هم پوست سفیدی دارند! کدام زیبایی؟ آن را ثابت کن!» تو باید از همه درخواست سند و گواه داشته باشی و یادت باشد که همیشه از موضع منفی صحبت کنی. بگذار آنان مثبت باشند و تو در جایگاه منفی بمان. پس از یک هفته برگرد.” هفته‌ی بعد که او برگشت، تنها نیامد؛ بسیاری از مردم مرید او شده بودند! او را همراهی می‌کردند. حلقه‌های گل بر گردن او انداخته بودند. ارکستر موسیقی همراه داشتند. او به راهب گفت: “راهکار تو خوب عمل کرد. تمام روستا مجبور شدند ساکت شوند. هر کجا می‌روم جلوی من سرخم می‌کنند. در میان مردم شایع شده که من یک نابغه‌ی بزرگ هستم. هیچکس نتوانست در برابرم پیروز شود. حالا چه باید بکنم؟” راهب گفت: “حالا هیچ کاری نکن، فقط با همین بمان. اگر می‌خواهی جایگاه خودت را حفظ کنی، هرگز وارد چیزهای مثبت نشو. اگر کسی از خدا سخن گفت، فوراً بی‌خدایی را به میان بیاور. هرچه که گفته می‌شود تو همیشه یک جمله‌ی منفی در نفی آن بگو. هیچکس قادر نیست تو را شکست بدهد زیرا ردکردن یک عبارت منفی بسیار دشوار است. اثبات یک جمله‌ی مثبت بسیار سخت است.” برای اثبات وجود خدا نیاز به هوشمندی عظیمی هست، یک حساسیت بسیار ظریف مورد نیاز است. نیاز به بیداری کامل قلب هست. نیاز به یک وضعیت خالص و پاک از آگاهی هست. حداقل قدری نور در درون مورد نیاز است. ولی برای انکار الوهیت نیاز به هیچ‌چیز نیست. در انکار الوهیت هیچ تعهدی وجود ندارد. برای همین است که مردم دنیا بسیار سرزنشگر و منفی‌گرا شده‌اند. #اشو @bergamotgarden

یادم می ماند... روزی که آمدی دانشگاهمان و ساعتها از اسطوره های ایرانی گفتی و از فیلمسازیت، که آنروزها توفان می ساخت؛ یادم می ماند شوق دیدن فیلمهایت روی پرده، نمایشنامه هایت روی صحنه، کتابهایت که با پول توجیبی دانشجویی می خریدم؛ یادم می ماند باشو: عاشقی کردن با ایران بود، مسافران: رقص با مرگ... یادم می ماند وقتی بعد اجرای افرا روی صحنه آمدی و با بغض برایت کف زدم، و توی دلم فکر کردم: آبروی تئاتر ایران... و چقدر آن شب تماشاگران راحت بودند با تو که حرف زدند و نقدت کردند که چرا انقدر مستقیم حرف زدی و... نازنین مرد باصلابت واژگان بی تکرار، وقتی همه خوابیم، کاش بیدار می ماندی هنوز... 😢 ۶ دی ۱۴۰۴

حَسْبِ حالی نَنِوِشتی و شد ایّامی چند مَحرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند؟ ما بدان مقصدِ عالی نتوانیم رسید هم مگر پیش نَهَد لطفِ شما گامی چند چون مِی از خُم به سبو رفت و گُل افکند نقاب فرصتِ عیش نگه دار و بزن جامی چند قندِ آمیخته با گُل نه علاجِ دلِ ماست بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند زاهد از کوچهٔ رندان به سلامت بگذر تا خرابت نکند صحبتِ بدنامی چند عیبِ مِی جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو نفیِ حکمت مکن از بهرِ دلِ عامی چند ای گدایانِ خرابات خدا یارِ شماست چشمِ اِنعام مدارید ز اَنعامی چند پیرِ میخانه چه خوش گفت به دُردی‌کشِ خویش که مگو حالِ دلِ سوخته با خامی چند حافظ از شوقِ رخِ مِهر‌فروغِ تو بسوخت کامگارا نظری کن سویِ ناکامی چند

هفت نشانه برای اینکه بفهمیم یک متن را هوش مصنوعی نوشته است یا نه «خوب‌نوشتن» تا همین یکی دو سال پیش، قابلیتی حسرت‌برانگیز و نادر بود. ولی حالا همه با هوش مصنوعی می‌توانند هر چقدر که می‌خواهند «بنویسند»؛ بدون اینکه کسی بفهمد. اما نائومی آلدرمن، نویسندۀ آمریکایی، می‌گوید اگر کسی اندکی در نوشتن تبحر داشته باشد، خیلی راحت متن‌هایی که هوش مصنوعی نوشته را تشخیص می‌دهد. از نظر او این متن‌ها هفت نشانه دارد. 1️⃣ متن‌های هوش مصنوعی به‌شکل کسل‌کننده‌ای نرم و بدون فراز و نشیب است. انگار یک سخنرانی طولانی با لحنی یک‌نواخت را گوش بدهی که سخنرانش نه مکث می‌کند، نه تپق می‌زند، نه به هیجان می‌آید، نه خسته می‌شود. 2️⃣ متن‌های هوش مصنوعی طوری است که هر چه بیشتر به آن‌ها دقت می‌کنی، بی‌معنی‌تر به نظر می‌رسد. احساس می‌کنی با یک «سالاد کلمات» روبه‌رویی. کلیشه از همه‌جای متن فرو می‌بارد و وسط توضیحات طولانی، سرگیجه می‌گیری. 3️⃣ متن‌های هوش مصنوعی معمولاً کلماتی را کنار هم می‌گذارد که وقتی آدم‌ها متنی می‌نویسند، به آن شکل کنار هم قرارشان نمی‌دهند. انگار یک دیکشنری داده باشید دست دانش‌آموزی دبستانی و از او خواسته باشید از همۀ کلمات استفاده کند. 4️⃣ هیچ آدم واقعی‌ای مثل متن‌های هوش مصنوعی حرف نمی‌زند. فقط کافی است تصور کنید دوستتان سوالی که شما از هوش مصنوعی پرسیده‌اید را از خودتان پرسیده بود، و شما همین متن هوش مصنوعی را کلمه به کلمه به او می‌گفتید. تصورش هم خنده‌دار است. 5️⃣ وقتی متنی نسبتاً مفصل از هوش مصنوعی می‌خوانید، به خوبی می‌توانید احساس کنید که این متن هیچ موضعِ قابل‌اتکایی ندارد. متن‌هایش مثل متن‌های بوروکراتیکی است که از سر اجبار نوشته می‌شوند تا به بایگانی سپرده شوند. 6️⃣ متن‌های هوش مصنوعی، به شکلی توضیح‌ندادنی، ریتم بدی دارند. اگر به اندازۀ کافی از نویسنده‌های خوب متن خوانده باشید، این مسئله را خیلی زود احساس می‌کنید. همین ریتم نداشتن است که باعث می‌شود این متن‌ها اینقدر خسته‌کننده باشد. 7️⃣ در نهایت، ساده‌ترین راه: متنی که یک هوش مصنوعی به شما داده است، کپی کنید و از یک هوش مصنوعی دیگر بپرسید این متن را یک آدم واقعی نوشته است یا یک هوش مصنوعی. تقریباً بلافاصله جواب درست را دریافت خواهید کرد. آنچه خواندید مروری است بر مطلب «is it written by AI? seven ways to tell» نوشتۀ نائومی آلدرمن، نویسندۀ مشهور آمریکایی که در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵ در صفحۀ سابستک او با عنوان «Whatever Works» منتشر شده است. برگردان به فارسی ترجمان علوم انسانی

شب غذا در سینما در آستانه روز ملی سینما، هشتصد و هشتاد و پنجمین شب از سلسله شب‌های بخارا به موضوع غذا در سینما اختصاص یافته است. در این نشست که در تاریخ بیست شهریور ۱۴۰۴ ساعت شش بعد از ظهر در سالن خلیج فارس فرهنگسرای نیاوران با سخنرانی نعمت‌الله فاضلی، علی عطار، سپهر سرلک و علی دهباشی برگزار خواهد شد، سخنرانان درباره نقش روایی غذا به عنوان عنصر پیش‌برنده داستان در سینما و موفقیت یا عدم موفقیت سینمای ایران در بازنمایی فرهنگ غذایی و آشپزی ایرانی سخن خواهند گفت. همچنین همزمان با این مراسم از سومین شماره فصلنامه فرهنگی اجتماعی تنور با موضوع «غذا در سینما» رونمایی خواهد شد. نشریه تنور در دو شماره پیشین خود به موضوعات «غذا پس از مهاجرت» و «غذا و جنگ» پرداخته بود و اینک در سومین شماره خود، همنوا با شب‌های بخارا، موضوع «غذا در سینما» را بررسی کرده است. خیابان پاسداران، مقابل پارک نیاوران، فرهنگسرای نیاوران، سالن خلیج فارس

https://www.instagram.com/our_cultural_house?igsh=MWY4azRka3Y2NWljMg== خانه فرهنگی ما

🌿موزه هنرهای معاصر تهران برگزار می کند: نمایشگاه «به گزارش زنان» آثار هنرمندان زن نوگرای ایران از گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران. نمایشگاه «به گزارش زنان» آثار نقاشان زن نوگرای ایران به روایت موزه هنرهای معاصر گشایش: چهارشنبه ۱مرداد ماه ۱۴۰۴ ساعت: ۱۷:۰۰ نشانی: تهران،خیابان کارگر شمالی، جنب پارک لاله، موزه هنرهای معاصر تهران شبستانِ رویدادهای هنر شبستانِ هنر

https://www.instagram.com/p/DKi7UguNoLi/?igsh=MTByY2VsaWNsNW92

https://www.instagram.com/p/DKi7UguNoLi/?igsh=MTByY2VsaWNsNW92

شب نظریه و تئاتر هشتصد و پنجاه و چهارمین شب از شب‌های مجلۀ بخارا به «نظریه و تئاتر» اختصاص یافته است. این نشست با همکاری خانۀ تمرین شمس و نشر نیماژ در ساعت پنج بعدازظهر سه‌شنبه ششم خرداد ۱۴۰۴ در تالار استاد جلیل شهناز خانۀ هنرمندان ایران برگزار می‌شود. در شب نظریه و تئاتر در خصوص تبارشناسی فقدان نظریات تألیفی در تئاتر ایران، تجربیات عملی در تبدیل نظریه به فرم اجرایی و تأثیر ترجمه در روند تولید و زیبایی‌شناسی تئاتر کشور بحث خواهد شد. سخنرانان این نشست فرهاد مهندس‌پور، محمدحسن معجونی، علی‌اصغر دشتی، یوسف باپیری، میلاد نیک‌آبادی و علی شمس خواهند بود. خیابان طالقانی، خیابان موسوی شمالی، بوستان هنرمندان، خانۀ هنرمندان ایران، تالار استاد جلیل شهناز