سیدحسین‌حسینی؛فلسفه/روش/نقدپژوهی

داوران علمی و سردبیران نشریات پژوهشی در ایران معمولاً تفاوت #داوری با نقد را نمی‌دانند و همین امر سبب حذف مقالات نوآورانه می‌شود. ممکن است بعنوان داور، نقدهای ساختاری و محتوایی به یک مقاله داشته باشیم اما این، سبب ترویجی شدن آن مقاله یا عدم پذیرش نمی‌شود. داوری یعنی بررسی اجمالی صلاحیت چاپ داشتن در حد مسأله‌مند یا روشمند بودن و برخورداری از شرایط شکلی و صوری مقالات پژوهشی. اما اینکه داور، نوع استدلال یا روش یا ادعای #مقاله یا منابع متخذ را قبول ندارد، دلیل بر عدم صلاحیت چاپ نمی‌شود بلکه ورود به فاز نقد مفاد مقاله است که برای همگان آزاد است... @drshhs ۴۰۵

خودارجاعی در مقالات ع.ا. محل بحث است. گرچه افراط در آن پسندیده نیست اما در حدی که نشان دهنده پیوند مسأله پژوهش با سایر کارهای پژوهشگر باشد تا خواننده فهم و شناخت بهتری بدست آورد، مناسب و گاه ضروری است. مازلیش نیز در کتاب خواندنی خود📚 به این نکته اشاره کرده و مانند نگارنده معتقد است ارجاعات به برخی آثار خود از سر بزرگ‌بینی نیست بلکه چون تفصیل آنها در منابع دیگر آمده، ارجاع داده می‌شود. نکته درستی است موضوع این #کتاب ارایه تاریخ تحلیلی از مسأله ع.ا.است. وی نیز بدرستی علوم اجتماعی را زیر مجموعه ع.ا. می‌داند نه اینکه مانند برخی این دو را تفکیک کند... @drshhs ۴۰۵

@drshhs ۴۰۵

@drshhs ۴۰۵

مغالطه بزرگ‌نمایی! ۳مثلا کارشناس سیاسی در برنامه تلویزیونی به مقاله‌ای از ولی‌نصر پرداختند. کاری به مفاد آن مقاله ندارم اما در معرفی وی با لحنی طعنه آمیز می‌گویند او پسر همان سید حسین #نصر است که مدتی رییس دفتر فرح بوده و در معرفی پدر به همین نکته بسنده می‌کنند. واقعا جای بسی تأسف و غصه است برای هر کسی که کار علمی می‌کند و قدری شرف و انسانیت و حتی عرق ملی داشته باشد. در نادانی این ۳کله‌پوک همین بس که از همه خدمات گسترده #علمی و استثنایی یکی از چهره‌های فلسفی نادر و نابغه ایرانی فقط همین مسأله را بزرگ‌نمایی کنند. خدماتی که دکتر نصر به #فلسفه اسلامی در ایران و معرفی آن به جهان نموده نمونه مشابه ندارد و کارهایی که پایه‌گذاری کرده بر هر کسی که با الفبای فلسفه و وضعیت دانش در ایران آشنا باشد پوشیده نیست. خدمات علمی دکتر نصر در ردیف امثال علامه طباطبایی و مرحوم آشتیانی و دیگر بزرگان فلسفه ایرانی شماره می‌شود که وی احیاگر سنت فلسفه اسلامی در جهان است. اینگونه حماقت‌ها و تنگ‌نظری‌های سیاسی مثل آن است که تمام خدمات علمی و فرهنگی #مرجع تقلیدی را در طول عمری ۹۰ساله به کناری بیاندازید و در معرفی وی بگویید بله، فلانی همان بود که سیگارکش قهاری بود! یا مثلاً در جوانی دست شاه را بوسیده! خب بوسید که بوسید! اگر امثال شمایان بودید معلوم بود چه می‌کردید! فقط بعنوان یک نمونه از زندگی سراسر عجیب و پربهره علمی دکتر نصر ر.ک: کتاب در‌جستجوی امر قدسی. حتی انگیزه وی از قبول آن سمت هم در یک دوره بسیار کوتاه روشن می‌شود که چه بوده. البته این سخن بمعنای قبول همه دیدگاههای علمی وی نیست چنانچه من نیز در دهه ۸۰ در کتاب سنت، غرب، غربت نقدی بر همین کتاب نوشتم اما نمی‌توان انکار کرد که شخصیت ممتاز علمی وی نمونه مشابه در #ایران معاصر ندارد و سخن بسیار است... 🔻🔻 آیا حماقت‌های شما هم اختیاری و سیاسی است یا مجبورید که چنین باشید؟! @drshhs ۴۰۶

@drshhs ۴۰۵

پیامبری که #پیامبروحدت بود و عرفانی که عرفان‌ محمدی بود و و و شمایانی که ادعای پیامبری دارید اما مظهر نفاق و شقاق و شکاف محض هستید و از عرفان و اخلاق و رحمت پیامبرانه بویی نبردید...! 🔻📚📚🔻 انتشارات موسسه اطلاعات سال ۷۹ انتشارات بوستان کتاب سال ۸۵ @drshhs ۴۰۵

@drshhs ۴۰۵

@drshhs ۴۰۵

@drshhs ۴۰۵

عاشقانه «گاهی بیا گاهی برو» @drshhs ۴۰۵

فرازهایی بریده از عاشقانۀ «گاهی بیا گاهی برو» گاهی بیا حرفی بزن گاهی بیا سازی بزن گاهی ز من یادی بکن گاهی مرا دیوانه کن... گاهی بیا و خنده کن گاهی بیا و گریه کن گاهی برای دیدنم آن بوسه را با خود بیار... گاهی برایم تو بخوان گاهی خزان پشت خزان... گاهی مرا سیراب کن گاهی سراب را آب کن... گاهی به دنیای غزل گاهی عسل پشت عسل گاهی به کابوس عمل گاهی دغل پشت دغل... گاهی برایم بُت بِساز گاهی بُتی از من بساز گاهی خدائی کن مرا گاهی گدائی کن مرا... گاهی اگر دیدی مرا یادی ز چشمانم بکن... ......... گاهی به قبرم سر بزن بنشین و قرآنی بخوان بنشین و فارغ از همه ناری بیار نوری ببر گاهی مزارم را ببین آبی، نوایی، بوسه‌ای گاهی به سنگ قبر من بنشین و لختی مویه کن گاهی بشین گاهی برو گاهی بریز آبی روان گاهی صدایم کن بلند گاهی فقط یادم بکن گاهی کتابی باز کن گاهی زبانی باز کن گاهی فقط نازم بکن طناز طنازم بکن گاهی به آواز بلند گاهی به دور آن کَمند گاهی به قبرم سر بزن نوری بیار نوری ببر... ......... گاهی بخوان شعری مرا گاهی بخوان شعری مرا... سیّد حسین حسینی مهر404 / تهران @drshhs ۴۰۵ 🔻🔻

نظر استاد جلال الدین همایی درباره مثنوی و توصیه به مطالعه آن

نظر استاد جلال الدین همایی درباره مثنوی و توصیه به مطالعه آن

7.    مقاله ده پرسش فلسفی – انتقادی از استیس (چاپ نشده). 8.    مقاله حکمرانی علمی، حکمرانی انتقادی است، نخستین همایش علمی حکمرانی در عرصه علم و فن آوری، دانشگاه تهران، 22آذر 1402. 9.    ساختار جامعه علمی؛ مولفه­های نقش آفرین، یادداشت علمی، روزنامه همدلی، 8/3/1400، شماره 1697. 10. تناسبات علم و قدرت؛ با مرور بر دیدگاه دانالد گیلیس، یادداشت علمی، روزنامه همدلی، 22/3/1400، شماره 1705. 11. مقاله هوسرل و مساله تحول، روزنامه اعتماد، 1مرداد 1401، شماره 5261. 12. حیات آکادمیک؛ مفهوم سازی نظام­مند در علوم انسانی، یادداشت علمی، روزنامه همدلی، 2/7/1399، شماره 1516. 13. مقاله ماهیت بشر از دیدگاه ویتگنشتاین؛ مواجهۀ انتقادی، نشریه تخصصی نقدنامه انسان شناسی، شورای بررسی متون و کتب علوم انسانی، شماره2، 1397. 14. مقاله انسان­شناسی ساحتی از منظر روش­شناختی، همایش انسان؛ پرسشهای امروز، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، 2اسفند1397. 15. مقاله انسان شناسی فلسفی؛ مواجهه انتقادی، فصلنامه علمی پژوهشی پژوهشنامه انتقادی متون و برنامه­های علوم انسانی، سال20، شماره 7، 1399. 16. مقاله تهذیب اجتماعی – انسان اجتماعی، فصلنامه علمی پژوهشی پژوهشنامه انتقادی متون و برنامه­‌های علوم انسانی، شماره 8، 1401. @drshhs ۴۰۵

تحلیل مؤلفه های مفهومی «علم» در قلمرو علوم انسانی سیّد حسین حسینی دانشیار فلسفه و روش شناسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی drshhs44@gmail.com   چکیده این مقاله با رویکردی فلسفی و بر اساس روش «تحلیل مفهومی» به بازاندیشی مفهوم «علم» در قلمرو علوم انسانی می‌پردازد. «واحد تحلیل مسأله»، مولفه های مفهومی است و مسألۀ اصلی پژوهش آن است که تعاریف رایج از علم، غالباً مبتنی بر مبانی ذات‌گرایانه یا ویژگی‌های روش‌شناختی علوم تجربی استوار هستند و از این‌رو، ظرفیت کافی برای تبیین هویّت معرفتی علوم انسانی را ندارند. بدینسان در برابر این نمونه دیدگاهها، مقاله برای تبیین و تحلیل مفهوم علم، با اتخاذ رویکرد «مؤلفه‌ محور» (بجای جستجوی تعاریف اسانسیالیزمی و ماهوی)، به بررسی مولفه های پیرامونی مفهوم علم می پردازد تا ضمن شناسایی و تحلیل شبکه‌ای، پیاپی بتواند ساختار علم را در نسبت با ویژگیهای علوم انسانی شکل ‌دهد. بدین ترتیب نخست، مرز میان داده، اطلاعات، و دانش، با علم تبیین شده و سپس با تفکیک دانش/معرفت عام از علم به معنای خاص (اعم از علوم تجربی/ساینس و علوم انسانی)، چارچوبی برای تحلیل علوم انسانی ارائه می‌شود و در این الگو، بصورت کاربردی به قلمرو رشته/گرایش های متعیّن این علوم توجه می شود. نقطۀ کانونی پژوهش، ابتنای مفهوم علم بر مطالعات «انسان شناسی ساحتی» است که به تعیین و نسبت سنجی قوای چهارگانۀ وجودی انسان (اعم از بینش، گرایش، کنش، و اراده) می پردازد. قراردادن شاکلۀ اصلی علم ذیل هر یک از چارچوب های قوای چهارگانه، منتهی به تحلیل مفهوم علم متناسب با ویژگی های خاص آن قوه خواهد شد. بر این اساس، نشان داده می‌شود که نقطۀ ثقل مولفۀ اصلی علم به حوزۀ شناخت و قوۀ ادراکی انسان تعلّق دارد، هرچند به مانند نسبت چهار قوه با یکدیگر، علم نیز در نظامی از تعاملات معرفتی با سایر ساحات متناظر قرار دارد و می تواند با گستره هایی چون عرفان، دین، فرهنگ، سیاست، سنّت، اقتصاد، طبیعت، و جامعه پیوندی ساختاری برقرار کرده و دادوستد داشته باشد. در کنار اهمیت پیش زمینه ای مقولۀ انسان شناسی ساحتی در تعریف علم، به ویژه بر مطالعات فلسفۀ علم، و نقش طبقه بندی علوم تأکید شده است. جنبۀ دیگری از نوآوری مقاله در ارائۀ الگوی مؤلفه‌محور برای تحلیل ساختار مفهوم علم آن است که عناصر سازندۀ آن را به دو دستۀ «مؤلفه‌های برون‌ساز» و «مؤلفه‌های درون‌ساز» تقسیم می‌کند. مؤلفه‌های برون‌ساز بر جنبۀ هویّت جمعی و عنصر اجتماعی، تاریخی و نهادی علم دلالت دارند، در حالی که مؤلفه‌های درون‌ساز شامل انگیزۀ علمی، مبانی و پیش‌فرض‌ها، منابع معرفتی، مسأله و مسائل، موضوع مشترک، روش حل و تحلیل مسائل، غایت، و کارکرد علم می شوند. مقاله پس از اشاره به مرز بین اصطلاحات توصیف، تبیین، و تحلیل در چارچوب فعالیتهای علمی و بررسی اجمالی تعاریف فلاسفه ای چون کانت، کوهن، پوپر، کارنپ، لاکاتوش، لاودن، فایرابند، ویتگنشتاین، و هوسرل از علم، تلاش می کند با بهره‌گیری انتقادی از دیدگاه‌های فلسفی، جایگاه هر یک از مؤلفه‌های پیش یاد را در شکل‌گیری علم ارزیابی کرده و در نهایت به تعریف دیگری از مفهوم علم دست یابد. از یافته های پژوهش آن است که بَرنهاد «مسأله»، بنیادی‌ترین مؤلفه در سازمان مفهومی علم است و سایر عناصر ساختاری در نسبت با آن معنا می‌یابند. بر این مبنا، علم در تعریفی «مسأله‌محور» مجموعه‌ای نظام‌مند از گزاره‌هایی منسجم در قلمرویی مشخص از واقعیت و در قالب دانشی متعیّن است که با اتکاء به روش‌شناسی متناسب و مبتنی بر پارادیم و پیش فرضهای حاکم، در چارچوبی نقادانه، از امکان گفتگوی علمی نیز برخوردار بوده و به حل و تحلیل مسائل معرفتی می‌پردازد. هرآینه کاربرد ویژۀ هر رشته از مجموعۀ علمی خاص، آن را به سایر دامنۀ علوم وصل نموده و سبب پیوند علوم با یکدیگر و پدیدارشدن نقشۀ ترکیبی رشته های تخصصی در طرح کلان طبقه بندی علوم می شود. این تلقی، ضمن پرهیز از تقلیل مفهوم علم به الگوی علوم تجربی، امکان ارائۀ تعریفی فراگیر و فلسفی از علم را فراهم آورده که قابلیت انطباق با ویژگی‌های معرفتی قلمرو علوم انسانی را نیز داراست.   کلیدواژه: علم، روش شناسی، فلسفۀ علم، نقد، علوم انسانی، انسان شناسی ساحتی.     برخی منابع مرتبط: 1.    کتاب نهضت تولید علم وکرسی­های نظریه­پردازی، انتشارات آواي نور، تهران، 1392. 2.    کتاب از علم دینی تا توسعة فرهنگی در کرسی­های نظریه­پردازی، انتشارات جامعه شناسان، تهران، 1397. 3.    کتاب روش- مسأله – نقد، انتشارات نقد فرهنگ، تهران، 1399. 4.    کتاب پرسش­- نقد فلسفی، انتشارات نقد فرهنگ، تهران، 1399. 5.    کتاب الگوی نقد، انتشارات نقد فرهنگ، تهران، 1401. 6.    مقاله تحليل مؤلفه‌هاي مفهومي دين، دوفصلنامه علمی پژوهشی جستارهاي فلسفه دين، انجمن علمی فلسفه دین ایران، سال اول، شماره 2، 1391. @drshhs ۴۰۵