EE MEMES

🚨🚨🚨🚨 فوری 🚨🚨🚨🚨 ویدیوی بسیار مهم حتما برای کنکوری ها و ۴۰۳ ای ها که این ترم انتخاب گرایش دارند ارسال کنید 😉😉😉 @eeautmemes

ظاهرا اکثرا میرن قدرت و مخابرات که بتونن لایسنس چت توی گروه برق امیرکبیر رو بدست بیارن... @eeautmemes

یه لحظه فکر کردم کلمه کوچولوعه نوشته نیگا نبود . ناامید شدم

طنزم تو جنگ سنگرشکن خورده

@EENaresana

گلللللللللللل

۹۹ ایای کانال می‌تونن امشب کابوس ببینن

تصور پورفرد از وبکم:

EE MEMES pinned a photo

⚫️ برخی مهندسان پل می‌سازند و برخی دیگر، مسیرِ روشنِ آزادی را... زهرا جان، تو مدرکت را نگرفتی اما در مکتب شجاعت فارغ‌التحصیل شدی. امروز، ۵ اسفند، صندلی‌ات در دانشگاه خالی بود اما نامت در تمامِ تاریخِ این سرزمین طنین‌انداز شد. یادت، اعتبارِ ابدیِ نامِ مهندس است. ۵ اسفند روز مهندس یادبود جاویدنام زهرا محمود پور

به یاد جاوید نام زهرا محمودپور و هموطنان کشته شده‌مون، فردا با لباس مشکی در دانشگاه حاضر میشیم🖤

⚫️چهل روز گذشته است چهل شبانه‌روز ماتم و رنج را زیستن در پی نگاه آشنایی، چشمانی را جستن زخم قلب را مرهم نیافتن و آتش عشق خاموش را در تیرگی روز برافروختن… زندگی از همان لحظه بازایستاد که رویای زیستن در صدای شما جلوه‌گر شد؛ از نخستین حادثه، از همان سکوت پس از آن. شما نامی در قاب تصویر نبودید؛ چراغی بودید که معنای ایستادگی را یادآور شد. معنای زندگی بودید که اکنون در نفس‌های بریده‌ی ما جاری‌ست، نوری که در روح فرسوده‌ی این خاک تجلی کرد. اکنون، با دردی که سکوتمان را معنا می‌بخشد و قلبی آکنده از اندوه، یادتان را در جان و نامتان را در خاطر می‌سپاریم. در این میان اما نامی‌ست که خاطر خانواده‌ی بزرگ پلی‌تکنیک را بیش از همه می‌آزارد؛ زهرا محمودپور، دانشجوی ارشد مهندسی برق، که صدای حق طلبش در گلو شکست. او که استواری‌اش یارای دل بی سپرش نبود. چهلم او تنها یک روز نیست؛ روز عهد دوباره‌ی ماست برای حفظ یاد عزیزان‌مان، برای پاسداشت آنچه زهرا و بسیاری دیگر جویایش بودند اما سرنوشت، ردّ غمشان را در جای‌جای این خاک نشاند. خاک شد پیکرش، و جای خالی‌اش حتی اگر از آسمان به جای باران آدم ببارد، پر نخواهد شد. 🆔️@eeshora

بیانیه جمعی از دانشجویان دانشکده برق دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی‌تکنیک تهران) جهت اضافه کردن آن به استوری روی لینک زیر کلیک کنید و روی Add yours بزنید . https://www.instagram.com/stories/eeaut1/3826536291828014880?utm_source=ig_story_item_share&igsh=NWRtN2Q3eng1eG5j

⚫️بیانیه جمعی از دانشجویان دانشکده مهندسی برق دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی‌تکنیک تهران) در این روزهای سرد و سختِ زمستانی خونین، که سایه‌ی سنگین فقر، بحران انرژی و فشارهای معیشتی بیش از هر زمان دیگری بر زندگی مردم ایران افتاده است، خاموشی خانه‌ها تنها قطع برق نیست؛ نشانه‌ای‌ست از بحرانی عمیق‌تر که سال‌هاست بر سرنوشت این کشور سایه انداخته. رنج، دیگر امری فردی نیست؛ دردی عمومی‌ست که انکار آن ناممکن شده است. این کلمات در حالی نوشته می‌شوند که ایران داغدار است. روزها و هفته‌هایی را پشت سر گذاشته‌ایم که خبر کشتار، بازداشت‌های گسترده و صدور احکام اعدام، وجدان هر انسان آزاده‌ای را می‌آزارد. آنان که امروز در خاک آرمیده‌اند یا پشت میله‌های زندان‌اند، نه «اشرار» بوده‌اند و نه «دشمن»، بلکه فرزندان همین سرزمین‌اند؛ مردمی که تنها به امید آزادی، کرامت انسانی و آینده‌ای بهتر به میدان آمدند. سرکوب خونین این صداها از سوی خانواده‌ی بزرگ پلی‌تکنیک قویاً محکوم می‌شود. ما با اندوهی عمیق، یاد جان‌باختگان راه آزادی را گرامی می‌داریم؛ به‌ویژه یاد زهرا محمودپور، دانشجوی فقید دانشکده مهندسی برق، که فقدانش زخمی التیام‌ناپذیر بر پیکر دانشگاه است. اما درد ما تنها سوگ نیست؛ نگرانی عمیق ما، حالِ برادران دربندمان است که جای‌شان در دانشگاه خالی‌ست. عرشیا مهرآزما، دانشجوی کارشناسی ارشد ژئوتکنیک، که از دوازدهم دی‌ماه با اتهاماتی باطل در حبس به‌سر می‌برد. همه‌ی این دانشجویان، اعضای خانواده‌ی بزرگ و دلسوز پلی‌تکنیک‌اند و ما صدای رسای آنان خواهیم ماند. آنچه امروز بر کشور می‌گذرد، نتیجه‌ی سال‌ها ناکارآمدی، فساد ساختاری و حکمرانی‌ای است که نه صدای مردم را شنیده و نه با جامعه گفت‌وگو کرده است. اگر رهبر جمهوری اسلامی و ساختار حاکم، صدای مردم را می‌شنید، انحصارطلبی و تمامیت‌خواهی را کنار می‌گذاشت و مطالبات جامعه را به رسمیت می‌شناخت یا کناره‌گیری می‌کرد، امروز کشور چنین بحران و خونریزی‌ای را تجربه نمی‌کرد. نادیده‌گرفتن پتانسیل عظیم نخبگان تصادفی نبوده است؛ سال‌هاست پروژه‌ای سیستماتیک برای حذف، سرکوب و وادار کردن شایستگان به مهاجرت، از سوی ساختار حاکم پیش برده می‌شود. منابع ملی، به‌جای توسعه، رفاه و زیرساخت، در مسیر پروژه‌های ایدئولوژیک و سرکوب‌گرایانه هدر رفته و کشور به بن‌بستی عمیق کشانده شده است. ما مهندسان این دانشگاه، برای ساختن و روشن‌کردن آموخته‌ایم؛ برای آن‌که زندگی مردم جریان داشته باشد. خاموشی امروز ایران، خاموشی چراغ‌ها نیست؛ خاموشی انسانیت است. اما هیچ چراغی نمی‌تواند تاریکی دل‌هایی را نورانی کند که به خون و ظلم رضایت داده‌اند. توسعه از جایی آغاز می‌شود که جان انسان ارزش داشته باشد، نه جایی که خون، جای نور را بگیرد. ما صریح و شفاف اعلام می‌کنیم: نه در برابر کشتار و سرکوب سکوت خواهیم کرد و نه اجازه می‌دهیم دانشگاه به فضایی بی‌روح، منفعل و تهی از حیات بدل شود. ما جمهوری اسلامی را حکومتی سرکوبگر می‌دانیم که بقای خود را بر خون، زندان و خاموش‌کردن صداها بنا کرده است؛ و هر تلاشی برای عادی‌سازی این وضعیت، و خالی‌کردن دانشگاه از حضور دانشجویان را نخواهیم پذیرفت. ما بر حق داشتن دانشگاهی زنده، آگاه و بیدار پافشاری می‌کنیم و مطالبه‌ی آزادی و دموکراسی را رها نخواهیم کرد. دانشگاه زنده است، چرا که امید به ایرانی آزاد، آباد و دموکراتیک هنوز در رگ‌های این نسل از دانشجویان جریان دارد. پاینده‌ایران بهمن ماه 1404