ELIOT

البته احساس می‌کرد قدرت تحمل خیلی چیز ها را دارد، اما سرنوشت مدام چنان او را غافلگیر می‌کرد که کم‌کم داشت درباره این قدرت به تردید می‌افتاد

نمی‌گذرد؛ نمیدانم شاید هم می‌گذرد، اما در پس این گذر؛ از من چه باقی خواهد ماند؟

من تظاهر کردم درد نداره اما دردش تمام استخوان های سینه‌ام را شکست…

تو سختش نمی‌کنی، سخت هست

چیزی که تورو نکشه باعث میشه ساعت 3 صبح بشینی زل بزنی به دیوار

رفتیم از این شهر برنمی‌گردیم قلبت چند تیکست، ولی میخندی

آدم هیچ‌وقت طعم برخی اشک ها را فراموش نمی‌کند داستایفسکی

او تلاش می‌کرد که حالش خوب شود و انسان شادی باشد، قدم می‌زد، می‌رقصید، گریه می‌کرد، با دوستانش وقت می‌گذراند، کتاب می‌خواند، سفر می‌رفت، اما هرچقدر که تقلا می‌کرد، باز هم چیزی از سنگینی قلبش کم نمی‌شد. انگار خلا ای در او بود که با هیچ‌چیز پر نمی‌شد.