صداهاےِ ماندگار

‌ برای زادروز بانو #مهستی 🤍 دو رنگی - اجرایی کم‌تر دیده شده - شوی رنگارنگ بهار سال ۱۳۵۶ آهنگساز: جهانبخش پازوکی ترانه‌سرا: جهانبخش پازوکی تنظیم‌کننده: ناصر چشم‌آذر‌‌ ‌ @eternal_voices @mahasti_discograph

‌ تصویری از بانو #حمیرا - سال ۱۳۵۱‌ @eternal_voices

‌ «راز دل» تلویزیون جام‌جم سال ۱۳۶۲ آهنگ‌ساز: جلیل زلاند ترانه‌سرا: عبدالله شادان تنظیم‌کننده: سیمون آوانسیان ضبط ویدیو در حیاط منزل لی‌لی بختیار از گویندگان و مجریان تلویزیون جام‌جم. @eternal_voices

‌ من زدم به سیمِ آخر اگه تا صبح قیامت بزنی بازم می‌رقصم... «تو بزن تا من برقصم» تلویزیون جام‌جم سال ۱۳۶۱ آهنگ‌ساز: صادق نوجوکی ترانه‌سرا: بیژن سمندر تنظیم‌کننده: صادق نوجوکی * به مناسبت نوروز سال ۱۳۶۱، ابتدا بزم کوتاهی با حضور مهستی، استاد محمد حیدری و گلی یحیوی در منزل مهستی ضبط شده و پس از آن، در بالکن همین منزل، دو ویدیو برای ترانه‌ی «تو بزن تا من برقصم» ــ که تنها در زاویه‌های فیلم‌برداری تفاوت دارند ــ و ویدیوی ترانه‌ی «عید من و تو» توسط تلویزیون جام‌جم تهیه شدند. ‌ @eternal_voices

Homeyra – Elahi Bemiri

‌ ترانه‌هایی با صدای حمیرا و دیگر خوانندگان (۱) همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، تمرکز این بخش بر ترانه‌هایی است که نخستین‌بار با صدای هایده، حمیرا یا مهستی اجرا شده و بعدها توسط دیگر خوانندگان بازخوانی شده‌اند، یا برعکس. در این قسمت به سراغ خانم حمیرا و ترانه‌ی «الهی بمیری» می‌رویم. ترانه‌ی «الهی بمیری» (در مایه‌ی دشتی) از نخستین آثار حمیرا پس از جدایی او از استاد پرویز یاحقی است که در پاییز ۱۳۵۳ منتشر شد. برای درک بهتر مسیر کاری او، باید کمی به عقب‌تر بازگردیم؛ به ماه‌های پایانی همکاری حمیرا و یاحقی. این زوج هنری در مهر ۱۳۵۳ از یک‌دیگر جدا شدند و این جدایی، به پایان همکاری هنری‌شان نیز انجامید. حمیرا پس از این جدایی، فعالیت‌های خود را در آبان همان سال با جهانبخش پازوکی آغاز کرد که حاصل آن ترانه‌ی «در بهار زندگی (خسته)» بود. اما این همکاری ادامه نیافت تا این‌که اندکی بعد، فصل تازه‌ای از فعالیت‌های او با استاد اسدالله ملک آغاز شد. نخستین همکاری حمیرا با این آهنگساز، ترانه‌ی «بی‌نهایت» بود که پیش از جدایی او از پرویز یاحقی منتشر شده بود. پس از جدایی، اولین ترانه‌ی او با ملک، «الهی بمیری» بود. ترانه‌سرای این اثر هما میرافشار است که ضلع سوم این مثلث هنری را تشکیل می‌دهد. همکاری میان این سه هنرمند پس از موفقیت این ترانه نیز ادامه یافت. مجله‌ی اطلاعات هفتگی، شماره‌ی ۱۷۰۸ به تاریخ ۱۲ مهر ۱۳۵۳ درباره‌ی آغاز همکاری حمیرا با اسدالله ملک چنین نوشته است: از اختلاف و جدایی پرویز یاحقی و حمیرا ماه‌ها پیش اسدالله ملک آهنگ‌ساز مشهور خبر داشت، زیرا حمیرا بارها و بارها از اسدالله ملک خواسته بود که برایش آهنگ بسازد و اسدالله ملک با این‌ که چند آهنگ مناسب برای حمیرا داشت، حاضر نشد در اختیار وی بگذارد و گفته بود: پرویز دوست و همکار من است، تا زمانی که تو با او زندگی می‌کنی امکان ندارد من به تو آهنگ بدهم! حمیرا به ملک گفته بود که آن‌ها به زودی از هم جدا خواهند شد اما این توضیحات ملک را راضی نکرد تا بالآخره بعد از مدتی که خبر طلاق و جدایی این زن و شوهر هنرمند در محافل خصوصی زمزمه می‌شد، آنها رسماً از هم جدا شدند و حمیرا به اسدالله ملک یادآوری کرد که آهنگ‌هایش را در اختیار او بگذارد و ملک نیز با ناراحتی این را شنید و دست به کار شد. اگر همکاری ملک و حمیرا موفقیت‌آمیز باشد آن‌ها یک زوج هنری تشکیل خواهند داد شاید به این دلیل که ملک هم‌چون یاحقی، ویولن خوب می‌زند...‌ در سال‌های پس از انقلاب — سال‌های سانسور و ممنوعیت صدای زنان — این ترانه در نهایت بی‌اعتنایی به حقوق مؤلف، توسط علیرضا افتخاری بازخوانی شد و در آلبومی به نام «بردی از یادم» در تابستان سال ۱۳۸۳ منتشر گردید. در این آلبوم نه‌ تنها از نام ترانه‌سرای اثر، یعنی هما میرافشار، یاد نشده، بلکه شعر اصلی او بدون کسب اجازه و با تغییراتی اجرا شده است. جالب آن‌که در برخی جست‌وجوهای فضای مجازی، نام‌هایی چون ابوالقاسم حالت و دیگر ترانه‌سرایان به‌اشتباه به‌عنوان خالق این شعر ذکر شده‌اند، در حالی که هیچ ارتباطی با این اثر ندارند. هم‌چنین در میانه‌های ترانه، شعری از حافظ افزوده شده و به صورت آواز اجرا می‌شود! نکته‌ی قابل توجه دیگر این است که بازخوانی ترانه‌ی «الهی بمیری» نزدیک به دو سال و چند ماه پس از درگذشت استاد اسدالله ملک منتشر شد. استاد ملک در بهمن‌ماه ۱۳۸۰ درگذشته است و این‌که آیا اجرای تازه‌ی این ترانه با اجازه و رضایت او در زمان حیاتش انجام گرفته یا پس از درگذشتش بدون هماهنگی منتشر شده است، اطلاعاتی در دست نیست...! ‌‌ @eternal_voices

‌ ‌پستی ویژه به مناسبت زادروز استاد علی تجویدی در این پست، به سخنان استاد نواب‌صفا درباره‌ی همکاری او با استاد تجویدی و ساخت تصنیف «با تو هر هستم، هر کجا هستم» پرداخته‌ایم. این تصنیف تنها همکاری هایده با این ترانه‌سرا به‌شمار می‌رود و در عین حال آخرین سروده‌ی استاد نواب‌صفا است. او پس از سرایش این ترانه، از دنیای ترانه و ترانه‌سرایی کناره‌گیری کرد. این اثر در فروردین‌ماه سال ۱۳۵۰ از برنامه‌ی گلها پخش شد، هرچند ساخت آن به سال‌ها پیش‌تر، یعنی پیش از آشنایی استاد تجویدی با هایده، بازمی‌گردد. https://www.instagram.com/p/DQt_L3_iYzO/?img_index=2&igsh=MWUzdnYwOGxjcWd0cw==

‌ اجرای زنده‌ی ترانه‌های «قمار زندگی» و «صبر و طاقت» در کنسرت تالار رودکی - آبان ماه سال ۱۳۵۵ با همراهی سیاوش زندگانی (ویولن)، علی سراجیان (ضرب)، بهمن سراجیان (سنتور) و ناصر ابوترابی (عود)‌ ‌‌ @eternal_voices @mahasti_discograph

‌ ‌یادی از استاد #علی_سراجیان در زادروزش علی سراجیان زاده‌‌ی ۱۷ مهر ماه سال ۱۳۲۱، آهنگساز، نوازنده‌ی ضرب، تنبک و استاد موسیقی است که همکاری‌های او با هایده و مهستی تنها در چند اثر خلاصه می‌شود.‌ همکاری او با مهستی در دو ترانه‌ی «تأسف» و‌ «کمبود» بوده که هر دوی این ترانه‌ها سروده‌هایی از «مهدی لواسانی» است که تنظیم ترانه‌ی نخست از «محمد شمس» و ترانه‌ی دیگر از «مجتبی میرزاده» می‌باشد.‌ و اما با هایده، تنها در ترانه‌ی «عزیزترین» همکاری داشته که این ترانه نیز از سروده‌های «مهدی لواسانی» و تنظیم «مجتبی میرزاده» است. ‌ علاوه بر آهنگ‌سازی، استاد سراجیان تا سال ۱۳۵۷ و سال‌های حضور و فعالیت مهستی در ایران، به همراه برادرش استاد بهمن سراجیان از نوازندگان ثابت ارکستر این خواننده بوده‌اند و در کنسرت‌های بسیاری من‌جمله جشن آغاز سی و هفتمین سال رادیو در اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۵، کنسرت تالار رودکی در آبان ماه سال ۱۳۵۵ و کنسرت بزرگ سیمای ایران در خرداد ماه سال ۱۳۵۷ او را همراهی کرده‌اند.‌ @eternal_voices

‌ «واست می‌میرم» تلویزیون جنبش ملی سال ۱۳۶۵ آهنگ‌ساز: کاظم رزازان ترانه‌سرا: لیلا کسری تنظیم‌کننده: منوچهر چشم‌آذر‌ ترانه‌ای از اولین کاست مستقل حمیرا در سال ۱۳۶۵، به تهیه‌کنندگی احمد مسعود. @eternal_voices

‌ برای جاودانگی #ژاکلین در کارنامه‌ی هنری #مهستی، تنها ۲ اثر و همکاری با ژاکلین دیده می‌شود که هر دوی این ترانه‌ها در سال ۱۳۶۳ و در کاست‌های انتخابی شماره ۲ و زن ایرونی منتشر شده‌اند. ترانه‌ی «هنوزم دوست دارم» از ساخته‌های حسن شماعی‌زاده و ترانه‌ی «جدایی» از ساخته‌ها و سروده‌های خود ژاکلین است که ترانه‌ی اول، با صدای حسن شماعی‌زاده و با تفاوت‌هایی در شعر ترانه نیز اجرا شده است.‌ و اما ترانه‌ی «جدایی» در نیمه‌ی اول سال ۱۳۶۳ به‌صورت ویدیو و نماهنگ در تلویزیون جنبش ملی به پخش رسید و سپس در میانه‌های سال ۱۳۷۶ ویدیو‌ی دیگری از این ترانه در تلویزیون ایران برای شوی نوروزی سال ۱۳۷۷ ضبط شد. قسمتی از مصاحبه و اجرای ترانه‌ی «جدایی» شوی نوروزی مشترک تلویزیون ایران و پارس ویدیو پخش در نوروز سال ۱۳۷۷ (ضبط سال ۱۳۷۶) @eternal_voices

‌ «تب عشق» شوی رنگارنگ بهار سال ۱۳۵۶ آهنگ‌ساز: محمد حیدری ترانه‌سرا: هما میرافشار تنظیم‌کننده: مجتبی میرزاده انتشار ترانه: نوروز سال ۱۳۵۶ @eternal_voices

‌ ‌ به یاد استاد محمد حیدری | ۱۳۹۵ - ۱۳۱۶ |‌ ‌ محمد حیدری آهنگ‌ساز، ترانه‌سرا، تنظیم‌کننده، رهبر ارکستر و نوازنده‌ زاده‌ی دی ماه سال ۱۳۱۶.‌ او از ابتدا‌ی دهه‌ی ۱۳۴۰ فعالیت‌های هنری خود را از وزارت هنرهای زیبا (فرهنگ و هنر) به‌عنوان استاد موسیقی و نوازنده‌ی سنتور آغاز کرد. سپس در دهه‌ی ۱۳۵۰ با هنرمندان بسیار دیگری من جمله مهستی، هایده و حمیرا را آغاز کرد که از این میان همکاری او با حمیرا خیلی دیرتر شکل گرفت. • همکاری با مهستی همکاری محمد حیدری با مهستی از مرداد ماه سال ۱۳۵۲ با انتشار ترانه‌ی «نمیری الهی» سروده‌ی تورج نگهبان در رادیو آغاز شد.‌ این همکاری تا شهریور سال ۱۳۵۷ و پیش از خروج مهستی از کشور ادامه داشت و حاصل آن ۱۱ ترانه است. پس از انقلاب همکاری آن‌ها از سال ۱۳۶۰ سرگرفته شد و اولین همکاری‌های مهستی و محمد حیدری در کاست «عید من و تو» و در سال ۱۳۶۱ منتشر شدند. در این دوره محمد حیدری تنها در ۹ ترانه با مهستی همکاری داشته است. • همکاری با هایده مدتی پس از همکاری با مهستی، ترانه‌ی «ابر غم» در میانه‌های پاییز سال ۱۳۵۲، سرآغاز همکاری محمد حیدری با هایده شد. آن‌ها تا نوروز سال ۱۳۵۷ با یک‌دیگر همکاری داشته‌اند و حاصل آن ۱۱ ترانه است. پس از انقلاب، با ترانه‌ی «بهار بهار» دوره‌ی تازه‌ی همکاری آن‌ها آغاز شد که در این دوره همکاری‌شان در ۵ ترانه (۴ آهنگ و تنظیم - ۱ تنظیم) خلاصه می‌شود.‌ ‌ • همکاری با حمیرا و اما همکاری حمیرا با محمد حیدری از میانه‌های سال ۱۳۵۵ و با ترانه‌ی «مقدّس» سروده‌ی آذر صراف‌پور آغاز شد. در دهه‌‌ی ۵۰ همکاری‌شان تنها در ۴ ترانه بود که آخرین آن در زمستان سال ۱۳۵۶ منتشر شده است.‌ در سال‌های پس از انقلاب همکاری‌ مجدد حمیرا با این آهنگساز، از سال ۱۳۶۷ و با ترانه‌ی «پیرت بسوزه عاشقی» از آلبوم «بهار بهاره امسال» از سر گرفته شد. محمد حیدری در این دوره تنها در ۴ ترانه‌ی دیگر به‌عنوان آهنگساز، آهنگ‌ساز و تنظیم و یا فقط تنظیم‌کننده با حمیرا همکاری داشته است.‌ ‌ پی‌نوشت: اطلاعات نوشته شده تنها پیرامون آثار موجود و منتشر شده است.‌‌ ‌ @eternal_voices

‌ عکس: سعید نوشین‌فر | طراحی جلد: بهزاد @eternal_voices

‌ گذری بر ویدیوهای آلبوم بهار عشق تلویزیون‌های طنین، جام‌جم و ایران @eternal_voices

‌ ‌ */بـهــار عـــشـق آلبوم بهار عشق هفتمین آلبوم مستقل حمیرا در آمریکا است و شامل شش تراک می‌باشد. این آلبوم در بهار سال ۱۳۷۲ با تهیه‌کنندگی احمد مسعود توسط کمپانی کلتکس رکوردز منتشر شد. ضبط آن به سال‌های ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۱ بازمی‌گردد و برخی از ترانه‌ها ابتدا به‌صورت ویدیو و نماهنگ در شوهای تلویزیونی پخش شدند. حمیرا در این آلبوم با آهنگ‌سازان، ترانه‌سرایان و تنظیم‌کنندگان مختلفی همکاری کرده است؛ از جمله جهانبخش پازوکی، منوچهر چشم‌آذر، مسعود فردمنش، آندرانیک، بیژن سمندر، کاظم رزازان، کیومرث سلیم‌پور، هما میرافشار، کاظم عالمی و محمد مقدم. هم‌چنین حمیرا در این آلبوم بار دیگر تجربه‌ی آهنگ‌سازی داشته و آهنگ یادش به‌خیر را بر شعری از زنده‌یاد لیلا کسری ساخته است. همان‌طور که در گذشته نیز اشاره داشته‌ایم؛ چهار ترانه از این مجموعه دارای دو اجرای متفاوت هستند که اجرای نخست آن‌ها در شوهای تلویزیونی منتشر شده‌اند. • اطلاعات کلی این آلبوم نام آلبوم: بهار عشق خواننده: حمــــیرا تهیه‌کننده: احمد مسعود استودیو ضبط: Hit City West کمپانی پخش: کلتکس رکوردز شماره آلبوم: 2126CD دوره‌ی ضبـط: ۱۳۷۱ - ۱۳۷۰ سال انتشار: بهار سال ۱۳۷۲‌ • موزیک‌ویدیو‌ها و نماهنگ‌ها - نوروز سال ۱۳۷۱ شوی تلویزیون ایران و جام‌جم در شوی نوروزی مشترک این دو تلویزیون، سه ویدیوی عطر نگاه، برگرد بیا به خونه و عشق منی تو منتشر شده‌اند که از میان آن‌ها تنها ترانه‌ی عطر نگاه اجرای متفاوتی ندارد.‌ ضبط هر سه‌ی این ویدیو‌ها به بازه زمانی میانه‌‌ی سال ۱۳۷۰ بازمی‌گردد. - نوروز سال ۱۳۷۳ شوی تلویزیون طنین و اما این تلویزیون سه ترانه‌ی دیگر از این آلبوم‌ را به‌صورت ویدیو و نماهنگ منتشر کرده که این ترانه‌ها آزار داشت، در جستجو و یادش به‌خیر هستند. از میان ویدیوهای تهیه شده در این تلویزیون، ویدیوی ترانه‌ی آزار داشت نه تنها اجرای متفاوتی با نسخه آلبوم دارد، بلکه پیش‌تر از دو ویدیوی دیگر و تقریباً در همان سال‌های اولیه ضبط آلبوم فیلم‌برداری شده است. دو ویدیوی دیگر در میانه‌های سال ۱۳۷۲ برای شوی نوروزی ضبط شدند که اجرای ویدیو در جستجو نیز همانند آزار داشت اجرای متفاوتی است. ‌پی‌نوشت: تمامی ترانه‌ها و اجراهای این آلبوم در کانال دیسکوگرافی حمیرا در دسترس هستند.‌ ‌‌ @eternal_voices

‌ «شاخه‌ نبات» شوی رنگارنگ تابستان سال ۱۳۵۶ آهنگ‌ساز: فریدون خشنود ترانه‌سرا: لیلا کسری تنظیم‌کننده: فریدون خشنود انتشار ترانه: نوروز سال ۱۳۵۵ لیلا کسری در آبان ماه سال ۱۳۵۵ در مجله‌ی اطلاعات هفتگی شماره ۱۸۱۶ درباره‌ی داستان سرایش این ترانه می‌گوید: این ترانه داستان خاصی ندارد ولی می‌توان ده‌ها داستان عاشقانه را در لابه‌لای کلمات آن پیدا کرد و می‌توان در نهایت وضوح تصاویری از عواطف و نیازهای زنانه را در آن دید. در این ترانه زنی حرف می‌زند که عاشق است و برای کسی که دوستش می‌دارد می‌خانه می‌شود، پیمانه می‌شود، رقاصه‌ی معابد می‌شود و خودش را به‌صورت بهشتیِ رباعیات و ساقی بزم‌های شاعرانه‌‌ی حافظ و خیام می‌پندارد و در برابر معشوق التماس می‌کند: تو به می‌خونه نرو عزیز من... در این ترانه روحیه، احساسات و افکار کاملاً زنانه‌ای مطرح شده است. ‌ @eternal_voices

‌ ‌ترانه‌های #لیلا_کسری با صدای مهستی اگرچه همکاری‌های لیلا کسری با هایده شهرت و جلوه‌ی بیش‌تری یافته‌اند، اما نخستین‌بار مهستی شعری از لیلا کسری را به‌صورت ترانه اجرا کرد؛ پیش از آن‌که خانم کسری رسماً به عرصه‌ی ترانه‌سرایی وارد شود. در مهرماه سال ۱۳۵۴، فریدون خشنود با اجازه‌ی لیلا کسری روی شعری از کتاب «فصل مطرح نیست» با عنوان «حاشا» آهنگی ساخت. این ترانه با صدای مهستی و با نام «غم دنیا» اجرا و منتشر شد (دو نسخه‌ی متفاوت از آن موجود است). این اثر را می‌توان سرآغاز ترانه‌سرایی لیلا کسری دانست. اندکی بعد، او با ترانه‌ی «دعای سحر» با صدای هایده در جمع ترانه‌سرایان قرار گرفت. مهستی در دهه‌ی ۱۳۵۰ چهار ترانه از سروده‌های لیلا کسری اجرا کرد. در میان این آثار، اطلاعاتی از سرنوشت ترانه‌ی «با تو عاشق» که در مجلات، خبری مبنی بر ضبط آن چاپ شده، تاکنون نداریم. پس از انقلاب، همکاری این دو هنرمند از بهار سال ۱۳۶۳ بار دیگر آغاز شد و در فاصله‌ی پنج سال حدود ۱۲ ترانه شکل گرفت. بخش قابل توجهی از این آثار پس از درگذشت لیلا کسری در اردیبهشت ماه ۱۳۶۸، منتشر شدند. - دوره ی اول - ۱۳۵۴ - غم دنیا | حاشا (۲ اجرا) ۱۳۵۵ - عطر بهار ۱۳۵۵ - شاخه‌نبات ۱۳۵۵ - با تو عاشق - دوره‌ی دوم - ۱۳۶۳ - کی میاد ۱۳۶۳ - تپش ۱۳۶۵ - آی بی‌نوا دل ۱۳۶۶ - آینه‌ی شکسته (۲ اجرا) ۱۳۶۹ - بس کن ۱۳۶۹ - بی‌محبت ۱۳۷۰ - می‌خونه بی‌شرابه ۱۳۷۰ - اسیر ۱۳۷۰ - مُدارا ۱۳۷۰ - خوب من ۱۳۷۰ - تقصیر توست ۱۳۷۰ - دلم @eternal_voices @mahasti_discograph

‌ ‌‌«زندگی» تلویزیون ایرانیان (IRTV) سال ۱۳۶۱ آهنگساز: صادق نوجوکی ترانه‌سرا: بیژن سمندر شعر آواز: ابولحسن ورزی تنظیم‌کننده: صادق نوجوکی خواننده: هایده انتشار ترانه: سال ۱۳۶۱ * این ترانه، سومین ترانه‌ی هایده در غربت است و همان‌طور که در پست‌های پیشین اشاره شد، آغازگر همکاری دوباره‌ی او با صادق نوجوکی نیز به‌شمار می‌آید. از این ترانه دو موزیک‌ویدیو تهیه و فیلم‌برداری شده است: نخست در سال ۱۳۶۱ توسط علی لیمونادی در تلویزیون ایرانیان (IRTV) و دیگری در سال ۱۳۶۳ توسط حمید شب‌خیز در تلویزیون ایران (IRANTV). پس از انتشار اولیه این تک‌ترانه در کاست «زندگی - آهنگ‌های تازه هایده و مهستی» توسط کمپانی پازارگارد، بازنشرهای متعددی نیز داشته است. که انتشارهای دوباره به این ترتیب هستند: • زندگی - مشترک با مهستی - کاست شماره ۵۸ شرکت ترانه سال ۱۳۶۴ • زندگی - برگزیده‌های هایده شماره ۲ - کاست شماره ۲۰۵ شرکت ترانه سال ۱۳۶۹ • شانه‌هایت سی‌دی شماره ۱۸ شرکت ترانه سال ۱۳۶۹‌ ‌ @eternal_voices @hayedeh_discograph

‌ ‌#موقت توضیحاتی پیرامون کانال‌های دیسکوگرافی واژهٔ «دیسکوگرافی» در عرصه‌ی موسیقی اصطلاح تازه‌ای نیست و برای بسیاری آشناست. با این حال، به‌دلیل آن‌که برخی افراد که خود را «استاد موسیقی» یا «نوازنده» معرفی می‌کنند، اما بیش‌تر به تبلیغات کاذب می‌پردازند تا درک صحیح اصطلاحات موسیقی، لازم است یک‌بار برای همیشه این مفهوم روشن شود. دیسکوگرافی (Discography) به معنای ثبت و فهرست‌ کردن کامل آثار یک خواننده است. این فهرست می‌تواند شامل تک‌آهنگ‌های صفحات ۴۵ دور، آلبوم‌های صفحه‌ی ۳۳ دور، آلبوم‌های کاست، آلبوم‌های سی‌دی، بازنشرها، اجراهای زنده، اجراهای خصوصی و به‌طور کلی هر آن‌چه به دوران فعالیت هنری خواننده مربوط می‌شود، باشد. هرچند ترانه‌شناسی از نظر کلی شباهت‌هایی با دیسکوگرافی دارد، اما تفاوت اصلی این است که در ترانه‌شناسی ممکن است به خواننده‌ای پرداخته شود که فعالیت محدودی داشته و حتی در دوران انتشار صفحات ۴۵ و ۳۳ دور هیچ اثری ضبط نکرده است. درواقع، واژه‌ی دیسکوگرافی ریشه در واژه‌ی «دیسکو» دارد که در گذشته برای اشاره به صفحات و لیبل‌های ضبط موسیقی به کار می‌رفته است. بنابراین، هر کانالی که پسوند «دیسکوگرافی» دارد، لزوماً متعلق به من نیست. من این پسوند را برای معرفی خوانندگانی به کار می‌برم که در دوران صفحه نیز فعالیت داشته‌اند. پرداختن به خوانندگانی که پس از این دوره یا حتی بعد از انقلاب به خوانندگی روی آورده‌اند، الزاماً زیرمجموعه‌ی کانال‌های من محسوب نمی‌شود. از طریق لینک زیر می‌توانید به کانال‌های من دسترسی پیدا کنید: از دیسکوگرافی رامش تا دیسکوگرافی مهستی @eternal_voices