فانوس

‌‌آدم‌های خوب رنج بیشتری می‌کشند؛ چون از رنج دیگران هم رنج می‌برند. من نمی‌دانم آدم خوبی هستم یا نه ولی این را می‌دانم که، بیشتر از سهمم رنج می‌برم. ‌ ایوان کلیما نه فرشته، نه قدیس، ترجمه‌ی کامرانی

آهسته می‌میرد کسی که تبدیل به برده عادات خود می‌شود، کسی که هر روز همان مسیر را می‌پیماید، کسی که هرگز تغییر نمی‌کند. —پابلو نرودا

✅ ثروت واقعی این کشور، مردمش هستند. این روزها وقتی به جنوب ایران نگاه می‌کنم، دلم سنگین میشه. میان دود، اضطراب، صدای انفجار و نگرانی، یک حقیقت از همیشه روشن‌تره: 👈 ثروت واقعی، نه نفته، نه بندر، نه ساختمان، نه بازار. 💡 ثروت واقعی همین مردمی هستن که زیر فشار می‌مونن اما فرو نمی‌ریزن. همین مادرها، پدرها، بچه‌ها، صیادها، لنج‌دارها، کارگرها و خانواده‌هایی که با تمام ترس‌ها، هنوز ایستادن. جنوب فقط یک نقطه روی نقشه نیست. جنوب، تپش زندگی این کشوره و وقتی جنوب زخمی می‌شه، دل ایران زخمی می‌شه. امروز بیشتر از هر زمان دیگری، می‌فهمم که باید قدر مردم خودمون رو بیشتر بدونیم. باید بفهمیم امنیت، آرامش، جان انسان‌ها و امید خانواده‌ها، از هر سرمایه‌ای باارزش‌تره. برای جنوب. برای مردم. برای ایران. از دارایی تا تصمیم؛ با نگاه معمارانه🌱 #معمار_دارایی #وطنم

یکی از دشوارترین تجربه‌های انسانی این است که بفهمیم بعضی فقدان‌ها جبران نمی‌شوند. نه با زمان، نه با عشق جدید، نه با موفقیت. اما انسان توانایی عجیبی دارد: می‌تواند در کنار آنچه جبران نمی‌شود، باز هم زندگی بسازد. و شاید بخشی از بلوغ، همین باشد. https://t.me/eDasein

👈 سال ۹۸ و ۹۹، سالی بود که خیلی از آدمها به واسطه هیجانات و اخبار، تصمیم گرفتن که وارد بازار بشن و متاسفانه این موضوع، باعث شد خیلی از افراد، برای همیشه تمام سرمایه شون رو از دست بدن. ویس بالا رو لطفاً گوش بدید؛ بلکه کمکی باشه برای این روزها...🙏 #معمار_دارایی @designsystemforlife

و در این درّه‌ی تنهایی، تو آب روان باش و زمزمه کن. من خواهم شنید. سهراب سپهری

((در باب این روزها)) گاهی شاد. گاهی غمگین. گاهی قهرمان. گاهی ضد قهرمان. گاهی در این دنیا. گاهی در دنیای خیال. گاهی نمی‌دونم چی می‌خوام. گاهی می دونم که چی می خوام. گاهی با خودم قهرم. گاهی با خودم آشتی هستم. گاهی دلم تغییر می خواد. گاهی دلم فقط سکون می خواد. گاهی توجه می خوام. گاهی تنهایی. روزهای غریبی شده. شبیه کسی شدم که روی طنابی، در حال راه رفتنه و مدام در تلاش، بین افتادن و نیفتادن هستش. نمی دونم قراره چی بشه اما مسیر رو از دست نمی دم. تجربه بهم نشون داده که نتیجه هیچی بهم اضافه نمی کنه. همیشه مسیر بوده که بهم یاد داده. مسیر، مهم ترین معلم زندگی منه. مسیر بود که بهم فهموند کجا دارم اشتباه میرم، کجا بود که کم گذاشتم، کجا بود که خوب بودم، کجا بود که از دست دادم و کجا بود که دوست داشتن و توجه کردن رو یاد گرفتم.

بازار، همیشه روشن و قابل‌پیش‌بینی نیست. در دوره‌های ابهام و هیجان، تصمیم‌های خوب معمولاً از دلِ آرامش، چارچوب و انضباط بیرون میان؛ نه از دل واکنش‌های لحظه‌ای. وقتی نویز زیاد میشه،  مزیت واقعی با کسی هست که:👇 - سناریو داره، نه صرفاً امید. - نقدینگی را مدیریت می‌کنه، نه احساسات رو. - برای نوسان آماده‌ست و غافلگیر نمیشه. - به جای دنبال کردن هر خبر، روی کیفیت تصمیم تمرکز می‌کنه. بازار هیجانی، جای پیش‌بینی دقیق نیست؛ جای مدیریت ریسک و حفظ ذهن آرام است.✅ در ابهام، بقا مهم‌تر از هیجان است؛ و گاهی بهترین تصمیم، نگرفتن تصمیم عجولانه‌‌ست.

تمایل داشتید عضو بشید.

از اونجا که سواد مالی و مباحث مربوط به بازار سرمایه، بحث گسترده ای داره و به جهت این که بتونیم طیف گسترده تری از افراد رو آموزش بدیم، ممنون میشم که لینک کانال رو دست به دست کنید و به دست افراد دیگری که دغدغه مالی دارن، برسونید🙏. https://t.me/designsystemforlife

از اونجا که سواد مالی و مباحث مربوط به بازار سرمایه، بحث گسترده ای داره و به جهت این که بتونیم طیف گسترده تری از افراد رو آموزش بدیم، ممنون میشم که لینک کانال رو دست به دست کنید و به دست افراد دیگری که دغدغه مالی دارن، برسونید🙏. https://t.me/designsystemforlife

((در میان این همه سوگ، شجاع ترین ما، امیدوارترین ماست)) بهش فکر می کنم. درآمد کم، خطر مرگ بر اثر برخورد موشک، از دست دادن عزیزان. امید هم می‌تونه ترسناک باشه و هم یه تله؛ هم رضایت بخش باشه و هم ناامیدکننده. در واقع تو باید به امید، ایمان داشته باشی. ایمانی به شدت رسوخ ناپذیر. امیدی از جنس واقعیت؛ نه امیدی از جنس آرزو. آرزو ها مال قصه هاست. من و تو، در این زمین خاکی، خون داریم می دیم. خون ریختن داخل قصه های کودکی نبود؛ اما در واقعیت، اسارت باید دید و خون ریخت. امید باید از کنار هم قرار گرفتن تیکه های وجودمون ساخته بشه. تیکه هایی که پخش و پلا شدن و باید همت کنیم تا جمع شون کنیم. بازم از امید خواهم گفت. بارها خواهم گفت...

سخت‌ترین کار دنیا: ((خود بودن))

انتظار بیکار شدن، انتظار مردن با موشک. انتظار همه چیز. این طوری هر چی بشه، دیگه غافل گیر نمیشی.

چند وقتیه دنبال مدل درآمدی دومی هستم. با این وضع اقتصادی، باید به فکر درآمد دوم بود. خیلی ها حتی در این شرایط، درآمد اولشون هم به خطر افتاده و تعدیل شدن. شرایط سختیه واقعا. به نظرم این جور مواقع، باید انتظار هر چیزی رو داشته باشی.

خوبم اما اگر فکر کنم، گریه ام خواهد گرفت. _سیامک تقی زاده

خوبم اما اگر فکر کنم، گریه ام خواهد گرفت. _سیامک تقی زاده

بالاخره وصل شدیم. چه روزهای عجیبی رو، داریم می گذرونیم.

-روزها رو چطوری می گذرونی؟ -من هنوز امید دارم....