دست‌نوشته‌ها | فرشاد عادل

💡سلسله[گعده] فلسفه سیاسی ایران امکان سیاست پس از حذف و سانسور چگونه می‌توان به سیاست مبتنی بر همزیستی رسید؟ 📰چیست آن پاسخی که همچون قایق نجات، ما را از اقیانوس متلاطم خشم و میل به حذف یکدیگر، به ساحل آرامش و پذیرش می‌رساند؟ آیا می‌توان در این سرزمین، جایی برای دیگری قائل شد؟ جایی که تفاوت عقیده، نه به معنای اعلان جنگ، بلکه به معنای کنار هم نگه داشتن گره‌های یک قالی باشکوه باشد؟ 🌱بزرگ‌ترین بحران امروز ما احتمالا کمبود منابع نیست، بلکه فقر هنر همزیستی است و اینکه چگونه می‌توان «ما» بود، بدون آنکه «من» در آستانه‌ در ورود قربانی شود؟ 📚در این [گعده] به میزبانی فرشاد عادل، و با حضور سهند ایرانمهر، به این پرسش می‌پردازیم که چگونه از میان تیغ‌های قضاوت و تندبادهای نفی، نوری به سوی امید جمعی بیابیم. 📍آیا وقت آن نرسیده است که «دیگری» را نه به مثابه‌ مانع، که همچون آینه‌ای برای کامل‌تر شدن خودمان ببینیم؟ سلسله[گعده] فلسفه سیاسی ایران با حضور فرشاد عادل و سهند ایرانمهر شنبه ۲۴ مرداد ساعت ۱۸ تا ۲۰ حضوری در خانه [جیوگی] ثبت‌نام در: https://jivegi.school/products/Political-Philosophy-12 ۰۹۰۴۵۰۵۱۳۷۷ @jivegionline

▪️به طور خلاصه یکی از اولویت‌های اصلی آمریکا در خاورمیانه افزایش burden-sharing میان متحدان و شرکا است و این مورد هم در سند امنیت ملی 2026(NSS) و هم در سند دفاع ملی 2026 (NDS) صراحتا ذکر شده. ▪️ترکیه به عنوان عضو ناتو و پاکستان و عربستان به عنوان متحدان اصلی خارج از ناتو آمریکا(MNNA) کاملا در راستای این استراتژی عمل می‌کنند.

🔴 در حاشیه پیمان دفاعی سه جانبه ترکیه، عربستان و پاکستان 🔹 شکل‌گیری ترتیبات و ائتلاف‌های نظامی جدید میان کشورهای خاورمیانه، اگر صرفاً در چارچوب رقابت‌های سنتی منطقه‌ای یا واکنش به بحران‌های جاری دیده شود، ممکن است صرفاً مجموعه‌ای از توافق‌های دوجانبه و موقت به نظر برسد؛ اما اگر این روند در نسبت با تغییر نگاه کلان آمریکا به امنیت خاورمیانه دیده شود، تصویر متفاوتی به دست می‌آید. 🔹 در سند «راهبرد امنیت ملی آمریکا» و به‌ویژه در رویکرد دفاعی جدید واشنگتن، نشانه‌های روشنی از حرکت به سمت تقسیم بار امنیتی و انتقال بخش بیشتری از مسئولیت تأمین امنیت منطقه به متحدان و شرکای محلی دیده می‌شود. مسئله دیگر صرفاً حضور مستقیم آمریکا و استقرار نیروهای آمریکایی نیست؛ بلکه ایجاد شبکه‌ای از کشورهای توانمند و متصل به یکدیگر است که بتوانند بخش مهمی از هزینه، ظرفیت و مسئولیت امنیت منطقه را بر عهده بگیرند. 🔹 از این منظر، توافق‌های دفاعی میان کشورهای منطقه را نباید الزاماً به عنوان تلاش برای شکل‌دادن به یک «ناتوی خاورمیانه‌ای» واحد تفسیر کرد. آنچه در حال شکل‌گیری است، می‌تواند معماری پیچیده‌تری باشد؛ مجموعه‌ای از ائتلاف‌های متداخل که در آن عربستان، ترکیه، پاکستان، کشورهای عربی خلیج فارس و اسرائیل، هر یک در سطوح متفاوتی از این شبکه امنیتی قرار می‌گیرند و آمریکا نقش پیونددهنده، تسلیح‌کننده و تضمین‌کننده ظرفیت‌های راهبردی آن را ایفا می‌کند. 🔹 اهمیت این روند در آن است که آمریکا لزوماً از خاورمیانه خارج نمی‌شود؛ بلکه شیوه حضور خود را تغییر می‌دهد. امنیت منطقه‌ای که پیش‌تر بیش از هر چیز بر حضور مستقیم آمریکا، پایگاه‌های نظامی و قدرت بازدارندگی واشنگتن متکی بود، به تدریج به سمت مدلی حرکت می‌کند که در آن قدرت‌های منطقه‌ای نیز مسئولیت بیشتری در تأمین امنیت بر عهده می‌گیرند. 🔹 در چنین چارچوبی، توافق دفاعی میان عربستان، ترکیه و پاکستان را نیز می‌توان فراتر از یک توافق چندجانبه یا واکنش مقطعی به بحران‌های منطقه‌ای ارزیابی کرد. قرار گرفتن قدرت اقتصادی و انرژی عربستان، ظرفیت نظامی و صنعتی ترکیه و توان نظامی و هسته‌ای پاکستان در یک چارچوب همکاری دفاعی، نشان‌دهنده ظرفیتی است که می‌تواند در صورت تداوم، به یکی از مهم‌ترین عناصر معماری امنیتی جدید منطقه تبدیل شود. 🔹 بنابراین، آنچه در خاورمیانه در حال شکل‌گیری است الزاماً یک «ائتلاف واحد» نیست؛ بلکه شبکه‌ای از ائتلاف‌هاست که می‌توانند در حوزه‌های مختلف امنیتی، نظامی، اطلاعاتی، فناوری و اقتصادی به یکدیگر متصل شوند. در چنین نظمی، کشورها الزاماً متحد رسمی یکدیگر نیستند، اما در معماری بزرگ‌تری از منافع و تهدیدهای مشترک قرار می‌گیرند. 🔹 مسئله مهم برای ایران نیز دقیقاً همین‌جاست. تهدید آینده الزاماً در قالب یک ائتلاف رسمی و آشکار علیه ایران ظاهر نخواهد شد؛ بلکه ممکن است به شکل محیطی از ائتلاف‌های همپوشان شکل بگیرد که هر کدام بخشی از ظرفیت امنیتی، نظامی، اقتصادی و ژئوپلیتیکی پیرامون ایران را در اختیار دارند. 🔹 به این ترتیب، «نظم جدید خاورمیانه» صرفاً پروژه‌ای برای تغییر روابط اقتصادی و فناوری منطقه نیست؛ بلکه همزمان در حال ایجاد معماری جدیدی برای توزیع قدرت و مسئولیت امنیتی است. تفاوت مهم با گذشته این است که واشنگتن می‌خواهد بخشی از هزینه و مسئولیت این نظم را به خود کشورهای منطقه منتقل کند. 🔹 در نهایت، مسئله برای ایران صرفاً این نیست که آمریکا در خاورمیانه می‌ماند یا خارج می‌شود؛ مسئله مهم‌تر این است که چه شبکه‌ای از قدرت‌های منطقه‌ای در غیاب حضور مستقیم‌تر آمریکا شکل خواهد گرفت و ایران در کجای این معماری قرار خواهد داشت. 🔹آنچه در تفاهم‌ مکه رخ داد نزدیکی بیشتر محور ترکی- عربی بود اما باید دید جبر‌ها ژئوپلیتیکی و خارج ماندن ایران و اسرائیل از اتحادهای منطقه‌ای و الزام توازن در منطقه که پیش‌زمینه ثبات نظم جدید خواهد بود، منجر به شکل‌گیری محوری جدید برای متعادل کردن وضعیت می‌شود یا نه. فراموش نکنیم که ژئواستراتژی دانشی برای مدیریت دهه‌های آینده است.

شاه‌کلید دسترسی روسیه به اقیانوس در ايران است 🗣فرشاد عادل، پژوهشگر مسائل استراتژیک، در گفت‌وگو با اسپوتنیک اظهار داشت: اظهارات معاون نخست‌وزیر روسیه درباره ایجاد مسیرهای متنوع برای دسترسی به اقیانوس هند، نشان‌دهنده راهبرد جدید مسکو برای کاهش وابستگی به گلوگاه‌های ژئوپلیتیکی مانند تنگه‌های بسفر و هرمز است. به گفته وی، روسیه به‌طور همزمان دو مسیر را دنبال می‌کند، از یک سو تکمیل و تقویت کریدور بین‌المللی شمال–جنوب و از سوی دیگر بررسی مسیرهای جدید از طریق ترکمنستان، ایران، افغانستان و پاکستان. با این حال، بهره‌برداری ایران از این فرصت مستلزم برنامه‌ریزی مستقل، تکمیل زیرساخت‌ها و پرهیز از گره زدن توسعه همکاری‌های شرقی به تحولات روابط با غرب است. 👉وی افزود: مهم‌ترین مانع فعلی کریدور شمال–جنوب، تکمیل نشدن راه‌آهن رشت–آستارا است که به دلیل مشکلات مالی، حقوقی و زیست‌محیطی با تأخیر روبه‌رو شده است. در مقابل، بهره‌گیری از مسیر ریلی–دریایی بندر کاسپین و همچنین کریدور شرقی اینچه‌برون می‌تواند در کوتاه‌مدت بخشی از این خلأ را جبران کرده و امکان اتصال مؤثرتر روسیه و آسیای میانه به شبکه ریلی ایران و بنادر جنوبی را فراهم کند. این مسیرهای مکمل، انعطاف‌پذیری شبکه ترانزیتی ایران را افزایش داده و جایگاه کشور را در تجارت اوراسیا تقویت می‌کنند. 📍عادل تأکید کرد: در افق بلندمدت، روسیه به دنبال ایجاد مسیر مستقلی از طریق افغانستان و پاکستان است، اما این طرح با موانع جدی امنیتی، مالی، فنی و ژئوپلیتیکی روبه‌روست. از این رو، حتی در صورت توسعه مسیرهای موازی، ایران همچنان محور اصلی اتصال روسیه به آب‌های گرم باقی خواهد ماند. 🔶در این میان، بندر چابهار به دلیل قرار گرفتن خارج از تنگه هرمز، دسترسی مستقیم به دریای عرب و اتصال به شبکه ریلی کشور، به مهم‌ترین گره راهبردی این معادله تبدیل شده و می‌تواند نقش پایانه جنوبی کریدور شمال–جنوب را ایفا کند. 👉وی در پایان خاطرنشان کرد: تنوع‌بخشی روسیه به مسیرهای ترانزیتی نه‌تنها جایگاه ایران را تضعیف نمی‌کند، بلکه اهمیت ژئوپلیتیکی کشور را افزایش می‌دهد، زیرا تمامی شاخه‌های اصلی این شبکه برای رسیدن به اقیانوس هند به ظرفیت‌های ایران وابسته هستند. به اعتقاد این پژوهشگر، اگر تهران بتواند پروژه‌های زیرساختی خود را با سرعت بیشتری تکمیل کند، از یک مسیر عبوری به هاب لجستیکی اوراسیا ارتقا یافته و از فرصت تاریخی تبدیل شدن به دروازه راهبردی اتصال روسیه به اقیانوس هند بهره خواهد برد. 🛰 Sputnik Iran | Rubika | Bale | Web

📌افزایش تردد در تنگه هرمز و اشاره رئیس‌جمهور ایران به احیا تفاهم‌نامه موقت و برخی نشانه‌های دیگر خبر از شکل‌گیری مسیرهای دیپلماتیک جدیدی می‌دهد که ممکن است نوعی آرامش موقت را بر شرایط حاکم کند.

کانال world politics review قصد دارد دومین مجموعه آموزشی خود را با عنوان بررسی و آشنایی با برترین جوامع اطلاعاتی جهان برگزار نماید. در این مجموعه با ۱۲ مورد از مهم ترین جوامع اطلاعاتی جهان آشنا تا حد امکان به ساختار این جوامع نزدیک خواهیم شد . با ما همراه باشید . در پایان هر جلسه فایل ضبط شده و پی دی آف مطالب ارایه شده در اختیار دوستان قرار خواهد گرفت برای ثبت نام به اکانت @Alireza22001 پیام دهید.

📌افزایش تردد در تنگه هرمز و اشاره رئیس‌جمهور ایران به احیا تفاهم‌نامه موقت و برخی نشانه‌های دیگر خبر از شکل‌گیری مسیرهای دیپلماتیک جدیدی می‌دهد که ممکن است نوعی آرامش موقت را بر شرایط حاکم کند.

📌ناوهای هواپیمابر آمریکایی در ٢٠٠ کیلومتری ایران ▪️نزدیک بودن ناوهای هواپیمابر در حالت عادی ممکن است خطرناک نباشد. اما در شرایطی که تاسیسات نظامی جنوب ایران زیر ضربه شدید رفته و احتمالا خطر خاصی برای ناوهای هواپیمابر آمریکایی وجود ندارد، این نزدیکی را باید با دقت بیشتری رصد کرد!

یادآوری این اظهارات تامل برانگیز هاکان فیدان: اطلاعات سایبری، اطلاعات سیگنال، اطلاعات الکترونیکی، اطلاعات پیشگیرانه، شناسایی مسیرهای هوایی، اطلاعات تصویری، مبتنی بر فضا... اول از همه، اگر در این زمینه‌ها تکالیف خود را انجام نداده‌اید و توانمندی‌های خود را توسعه نداده‌اید، حتی نباید وارد جدال لفظی با اسرائیل یا آمریکا شوید اساسا وقتی حتی نمی‌توان فهمید کی مورد حمله قرار می‌گیریم باید بیشتر دقت کنیم!

🔴 تفاهم خلع سلاح حماس و نوستالژی مقاومت ▪️در طی حدود سه سال اخیر نشانه‌های بسیار زیادی وجود داشتند که باید به عنوان تلنگری برای بازآرایی استراتژی منطقه‌ای ایران در نظر گرفته می‌شدند. ▪️ تفاهم انبارسازی سلاح‌های موجود در غزه و ایجاد انحصار برای سازوکار امنیت مدنی غزه در استفاده از سلاح که عملا به معنای خلع سلاح حماس است، آخرین نشانه از این دست به شمار می‌آید. ▪️حماس اعلام کرده که این تفاهم با هدف«پایان جنگ و نجات غزه» انجام شده و این یعنی ایده مقاومت در حال حاضر ایده نجات‌بخشی نیست و نمی‌توان با نوستالژی‌های باقی مانده از دوران اوج محور مقاومت در حدود یک دهه پیش، امور امروز را پیش‌برد.

🔴 کریدور‌ها و تنگه‌ها چگونه برای ایران امنیت آفرین می‌شوند؟ 🔹در طی سال‌های اخیر موضوع کریدورها و نقش آفرینی ایران در ترانزیت کالا و انرژی از مهم‌ترین موضوعات مطرح شده در فضای رسانه‌ای کشور بوده و خاصیت امنیت آفرین و پول‌ساز مسیرهای ارتباطی مورد توجه قرار گرفته بود. 🔹تاکید دولتمردان ایرانی بر توسعه کریدورهای شمال-جنوب و شرق-غرب نشان دهنده نوعی عزم حاکمیتی برای نقش آفرینی مناسب ایران در زنجیره‌های تامین و ارزش جهانی بود و تقریبا همه بر مزیت‌های این نقش آفرینی اتفاق نظر داشتند. 🔹اما آنچه مانع دستیابی ایران به این هدف شد، ایزوله بودن ایران در عرصه بین‌المللی و ریسک‌های بالای استفاده از مسیرهای ترانزیتی ایران برای بازرگانان سایر کشورها بود. تحریم‌های بین‌المللی، عدم قطعیت‌های فراوان و بی‌ثباتی در سازوکار ها از مهم‌ترین دلایل عدم موفقیت ایران در بهره‌برداری از موقعیت اتصال‌بخشی بسیار ویژه خود در میان ١۵ همسایه بود. این درحالی است که بهره‌برداری صحیح ایران از موقعیت جغرافیایی ویژه خود علاوه بر اینکه موجب توسعه زيرساخت و تولید ثروت می‌شد، می‌توانست با عمیق کردن چسبندگی اقتصادی ایران با سایر کشورها، هزینه‌های هر اقدامی علیه ایران را بالا ببرد و در چنین شرایطی احتمالا هرگز هیچ کشوری حتی آمریکا از جنگ با ایران پشتیبانی نمی‌کرد چرا که کم‌ترین آسیب به ایران موجب آسیب به تمام زنجیره ارزش و تامین جهان می‌شد و همین امر بازدارندگی بی نهایت قدرتمندی را ایجاد می‌کرد. 🔹اما متاسفانه هرگز چنین اتفاقی رخ نداد؛ چرا که اساسا هیچ چسبندگی اقتصادی عمیق و غیر قابل جبرانی میان ایران و سایر کشورها وجود نداشت و تنها نقطه اتصال ایران به زنجیره‌های تامین اقتصاد بین‌الملل تنگه هرمز بود که در طی جنگ ۴٠ روزه(به درستی) از سوی ایران دچار انسداد شد. 🔹 با این وجود بسته ماندن طولانی مدت تنگه هرمز و اعمال حاکمیت سلبی ایران در جلوگیری از تردد کشتی‌ها در این تنگه، نه‌تنها امنیت آفرین نخواهد بود بلکه موجب بی اثری این گذرگاه در طولانی مدت خواهد شد و آخرین سنگر کریدوری ایران نیز از دست خواهد رفت. 🔹کریدورها و تنگه‌ها تنها زمانی امنیت آفرین و دارای خاصیت بازدارندگی می‌شوند که جریان کالا و انرژی از آن‌ها عبور کند و تا زمانی که این جریان باز باشد و موجب وابستگی کشورهای جهان شود به عنوان یک ابزار راهبردی قابل استفاده است. گذرگاهی که مسدود است در نهایت برای هیچکس اهمیت نخواهد داشت و جریان تجارت بین‌الملل بالاخره راه‌های جدیدی برای انطباق خواهد یافت؛ مزیت اصلی جغرافیایی ایران در جذب جریان تجارت بین‌الملل و گره زدن امنیت جهان به امنیت خود است و چنین هدفی هرگز با ایجاد انسداد محقق نخواهد شد!

🔴رشد سهم آمریکا در بازار LNG در پی بسته ماندن تنگه هرمز! ▪️رویترز در یک خبر جالب اعلام کرده که«قطر انرژی» به دلیل انسداد تنگه هرمز و به منظور به انجام رساندن تعهداتش برای حفظ چرخه صادرات LNG به کشورهای کره جنوبی، تایوان، بنگلادش، هند و ژاپن، ٣٣ محموله LNG از آمریکا خریداری کرده است! ▪️این در حالی است که بسته بودن تنگه هرمز و در پی آن محاصره دریایی و ریسک بالای خرید انرژی از ایران باعث شده که سهم ایران از بازار نفت صادراتی به چین کاهش پیدا کند و این کشور برای جایگزینی ظرفیت از دست رفته ایران به سراغ تامین کنندگان آفریقایی انرژی برود!

وضعیت مسیریابی و GPS مملکت! پیک وسط کویر لوته!

▪️بعد از جنگ ١٢ روزه عده‌ای بودند که می‌گفتند از کجا معلوم واقعا جنگنده‌های دشمن به آسمان تهران آمده باشند! حالا هم همین‌ها معتقد اند که باید دوباره بجنگیم و از تنگه هرمز درآمدزایی کنیم.

▪️بدترین نوع حماقت، اسطوره‌سازی از حماقت است!

▪️مسئولیت افراد را منعطف می‌کند؛ هرچه بیکارتر، تندرو تر!

📌پیش از دو جنگ اخیر، هربار سه اتفاق رخ داد که اکنون هم شاهد تکرار آن‌ها هستیم: ١.ترامپ مدعی بود که مذاکرات ممکن است به نتیجه برسد. ٢. نتانیاهو به واشنگتن سفر کرد. ٣. در داخل کشور بحران‌ سازی از موضوع حجاب آغاز شد!

برای آینده و بقای ایران فقط یک چیز مهم است: تولید ثروت ملی. هیچ چیز دیگری مهم نیست.

🔴بازار ٨٠٠ میلیارد دلاری گردشگری جهان و فرصت‌های بزرگ ایران با ٣۰ اثر ثبت یونسکو 🔹دیروز«قلعه الموت و استحکامات وابسته به آن» به عنوان یک اثر فرهنگی ملموس به ثبت میراث جهانی یونسکو رسید تا تعداد آثار ثبت یونسکو ایران به عدد ٣٠ برسد. 🔹بر این اساس آثار فرهنگی و تمدنی ثبت یونسکو ایران از کشورهایی مانند آمریکا، ژاپن، ترکیه و یونان بیشتر است اما شوربختانه سهم ایران با وجود چنین میراثی که هریک می‌توانند یک قطب گردشگری باشند تقریبا صفر است! 🔹این در حالی است که ارزش بازار گردشگری جهان چیزی حدود ٨٠٠ میلیارد دلار است و احتمالا این عدد تا سال ٢٠٣٢ بیش از یک تریلیون دلار خواهد شد. 🔹خوب است اشاره کنیم‌ که ترکیه با ٢١ اثر ثبت یونسکو سالانه بیش از ۶۵ میلیارد دلار درآمد کسب می‌کند و یونان با ١٩ اثر سالانه بیش از ٢٣ میلیارد دلار تولید ثروت دارد! پی‌نوشت: تصویر مربوط به سال ٢٠٢۴ است

🔴 چشم‌اندازهای جدید در سوریه 🔹یک اتفاق جالب در این روزها، جذب سرمایه ١٠ میلیون دلاری از سوی بنیان‌گذاران اسنپ برای توسعه یک اپلیکیشن مشابه اسنپ به نام Labby در سوریه است! 🔹 این اقدام که از سوی سرمایه گذاران عربستانی و اماراتی تامین مالی شده است رخدادی قابل توجه و نشانه‌ای از گشایش چشم‌اندازهای جدید برای آینده سوریه است و البته یادآور فرصت‌های سوخته ایران. 🔹بین خطوط این خبر را می‌توان مطلوب شدن شرایط و چشم‌اندازهای آتی سوریه برای ورود سرمایه‌گذاران ریسک پذیر دانست که موجب رونق اکوسیستم استارتاپ‌آپی این کشور و تولید ثروت خواهد شد. 🔹اگر مشکلات تحریم و چالش‌های فعلی ایران نبود، اکوسیستم استارتاپ‌آپی ایران و پلتفرم‌های دیجیتال ایرانی کاملا این ظرفیت را داشتند که به رتبه اول منطقه تبدیل شوند و با اسم و برند ایرانی خود در بازار خاورمیانه حاضر باشند. این امکان به لحاظ فنی و استعدادهای موجود در ایران کاملا میسر بود و منجر به تولید ثروت میلیارد دلاری برای ايران می‌شد..